‘S nachts
In mijn hoofd is geen weg
In mijn hoofd alleen maar dwalen
In mijn hoofd is geen succes
In mijn hoofd alleen maar falen
In mijn hoofd is geen oplossing
In mijn hoofd alleen maar malen
In mijn hoofd is geen stop knop
In mijn hoofd alleen herhalen, herhalen, herhalen.
@SK april 2019
Posts tonen met het label depressie. Alle posts tonen
Posts tonen met het label depressie. Alle posts tonen
zondag 25 augustus 2019
woensdag 14 augustus 2019
Begin
Begin… Beginnen… Oef, wat was dat moeilijk! Ik kon namelijk nooit ergens mee beginnen. Ik zag overal tegenop en had totaal geen overzicht in mijn hoofd van hoe ik iets aan moest pakken.
Elke stap die ik zette, elke beslissing die ik moest nemen voelde bij voorbaat als een onoverkomelijke berg. Zo werd mijn dag dus een aaneenschakeling van zware en moeilijke opdrachten. Uit bed komen, aankleden, ontbijten… Over alles moest ik nadenken en alles was een Opdracht.
Er is een tijdje een reclame op televisie geweest van een nieuwe benzine die je motor schoon zou maken tijdens het rijden. Er komt een auto bij de benzinepomp aangereden met een groot rood anker achter de auto aan. Het anker is groter dan de auto en sleept over de grond. Na het tanken is het anker groen en ligt het op het dak van de auto. Voor mij voelde de hele dag, mijn hele leven, alsof ik door zo’n groot rood anker teruggehouden werd.
Als de kinderen naar school waren, lag er een zee van tijd en ruimte voor me. En in die tijd moest ik Het Huishouden doen. Vond ik. En dat lukte niet. Ik kon mezelf er niet toe zetten. Ik kon me er niet toe zetten om de hond uit te laten, ik kon me er niet toe zetten leuke dingen te gaan doen, ik kon me er niet toe zetten de deur uit te gaan… Niets lukte.
O, wat heb ik me ontzettend slecht gevoeld in de afgelopen ….-tig jaar.
Gelukkig kan ik dit in de verleden tijd hier neerzetten. Ik ben zo ontzettend gegroeid in het afgelopen jaar dat ik nu wél ergens aan kan beginnen. In het begin was ik echt verbaasd als ik ‘opeens’ de was aan het vouwen was, of ‘opeens’ de vaatwasser stond uit te ruimen. Of ‘opeens’ met de hond in het bos stond. Tegenwoordig ben ik niet meer verbaasd, maar ik geniet er nog elke keer van. Het maakt me trots. Ik kán gewoon dingen! Ik kan dingen gewoon! Ik kan gewone dingen…
Tegen iedereen die ik over mijn depressie vertelde zei ik “Ik verwacht niet dat je het begrijpt, het ìs gewoon niet te begrijpen.” Nu ik gewoon dingen kan doen op een dag, voel ik wat ik steeds tegen anderen heb gezegd. Het was inderdaad echt niet te begrijpen. Zij zeiden op hun beurt desgevraagd dat ze die klusjes ‘gewoon’ deden. En dat kon ìk dan nooit begrijpen.
Nu begrijp ik ze wel. Ik had nooit kunnen bedenken hoe het voelt. Nu ik het meemaak merk ik dat je er eigenlijk niet echt iets bij voelt. Je doet dingen gewoon.
Nou ja, ik niet helemaal. Ik voel me bij alles wat ik doe nog altijd trots. Omdat ik het gedaan heb, omdat ik het afgemaakt heb, omdat ik me er ‘gewoon’ bij voelde. Omdat ik begonnen ben.
Elke stap die ik zette, elke beslissing die ik moest nemen voelde bij voorbaat als een onoverkomelijke berg. Zo werd mijn dag dus een aaneenschakeling van zware en moeilijke opdrachten. Uit bed komen, aankleden, ontbijten… Over alles moest ik nadenken en alles was een Opdracht.
Er is een tijdje een reclame op televisie geweest van een nieuwe benzine die je motor schoon zou maken tijdens het rijden. Er komt een auto bij de benzinepomp aangereden met een groot rood anker achter de auto aan. Het anker is groter dan de auto en sleept over de grond. Na het tanken is het anker groen en ligt het op het dak van de auto. Voor mij voelde de hele dag, mijn hele leven, alsof ik door zo’n groot rood anker teruggehouden werd.
Als de kinderen naar school waren, lag er een zee van tijd en ruimte voor me. En in die tijd moest ik Het Huishouden doen. Vond ik. En dat lukte niet. Ik kon mezelf er niet toe zetten. Ik kon me er niet toe zetten om de hond uit te laten, ik kon me er niet toe zetten leuke dingen te gaan doen, ik kon me er niet toe zetten de deur uit te gaan… Niets lukte.
O, wat heb ik me ontzettend slecht gevoeld in de afgelopen ….-tig jaar.
Gelukkig kan ik dit in de verleden tijd hier neerzetten. Ik ben zo ontzettend gegroeid in het afgelopen jaar dat ik nu wél ergens aan kan beginnen. In het begin was ik echt verbaasd als ik ‘opeens’ de was aan het vouwen was, of ‘opeens’ de vaatwasser stond uit te ruimen. Of ‘opeens’ met de hond in het bos stond. Tegenwoordig ben ik niet meer verbaasd, maar ik geniet er nog elke keer van. Het maakt me trots. Ik kán gewoon dingen! Ik kan dingen gewoon! Ik kan gewone dingen…
Tegen iedereen die ik over mijn depressie vertelde zei ik “Ik verwacht niet dat je het begrijpt, het ìs gewoon niet te begrijpen.” Nu ik gewoon dingen kan doen op een dag, voel ik wat ik steeds tegen anderen heb gezegd. Het was inderdaad echt niet te begrijpen. Zij zeiden op hun beurt desgevraagd dat ze die klusjes ‘gewoon’ deden. En dat kon ìk dan nooit begrijpen.
Nu begrijp ik ze wel. Ik had nooit kunnen bedenken hoe het voelt. Nu ik het meemaak merk ik dat je er eigenlijk niet echt iets bij voelt. Je doet dingen gewoon.
Nou ja, ik niet helemaal. Ik voel me bij alles wat ik doe nog altijd trots. Omdat ik het gedaan heb, omdat ik het afgemaakt heb, omdat ik me er ‘gewoon’ bij voelde. Omdat ik begonnen ben.
donderdag 23 augustus 2018
Een luisterend oor.
Als je je goed voelt en dat deelt met de buitenwereld is iedereen blij voor je en door jouw blije bui nemen ze deze waarschijnlijk over en zul je binnen de kortste keren blije en opgewekte mensen om je heen hebben.
Als je je helaas níet goed voelt, is het veel ingewikkelder om dit te delen met de buitenwereld. Mensen horen sowieso niet graag dat je geen idee hebt waarom je nog verder zou moeten, maar ze weten vaak ook niet hoe ze moeten reageren. Plus, net als bij een opgewekt bui, heb je grote kans dat ze je bui overnemen en chagrijnig worden. Allemaal redenen om je slechte bui niet te delen.
Echter juist bij zo'n slechte bui is het goed om het wel te delen (zegt men), omdat je zo de kans verkleint jezelf écht iets aan te doen. Bovendien is er een (kleine, in mijn ogen) kans dat iemand precies het goede weet te zeggen om je te steunen en op te beuren.
Via een vriendin van mij kwam ik op de site van Sensoor. Sensoor is dag en nacht, het hele jaar door, bereikbaar voor mensen die behoefte hebben aan een vertrouwelijk gesprek. Per mail, alle dagen van de week per chat en 24/7 per telefoon. Met dank aan ruim 1200 vrijwilligers die daarvoor training en begeleiding krijgen door deskundige beroepskrachten. Ook in het holst van de nacht, in de vroege ochtend of op een feestdag.
[EDIT: tegenwoordig heet Sensoor ‘De Luisterlijn’. Maar als je Googled op Sensoor kom je wel bij hen uit]
Ik heb hen al een aantal keer gemaild. Mailen leek me de 'veiligste weg'; het meest anoniem en minst confronterend. Het werkt natuurlijk ook wel het minder direct dan bellen of chatten, maar ik heb gemerkt dat als ik dingen op schrijf ik het beter kan plaatsen en sowieso de ergste emotie er al vanaf gaat. Dat ik al binnen een paar dagen een reactie terugkreeg was een positieve verrassing.
De grootste verrassing bleek dat de mail die ik terugkreeg begripvol en liefdevol was. Met kleine persoonlijke ervaringen erin en tips om mijn gedachten op die donkerste momenten wat minder donker te maken. Niet belerend of betuttelend, maar gewoon precies goed.
Vandaag zat ik in de auto en kon ik als het ware de donkere wolken aan zíen komen rollen. Een vervelend gevoel begon zich van mij meester te maken. In mijn poging me hiertegen te verzetten begon ik te bedenken wat ik kon doen als afleiding zodra ik thuis was. De optie 'naar bed gaan' wilde ik niet uitvoeren, omdat ik weet dat dit het probleem vaak alleen maar opschuift.
Al snel kwam de mogelijkheid in me op om Sensoor te mailen. Die geruststellende gedachte alleen al gaf me een steuntje in de rug. En dat steuntje maakt dat ik het nu hier opschrijf en deel. Ik gun namelijk iedereen zo' n steuntje. Zo'n liefdevol en begripvol 'luisterend oor'.
Nee, het lost geen wereldproblemen op. Ja, je moet daarnaast echt gewoon nog door de dag zien te komen op eigen kracht. Maar, ook ja, het is een luisterend oor dat niet mee gaat in je gevoel en binnen de kortste keren ook chagrijnig is, of met de mond vol tanden zit.
Ik plaats hier de link van Sensoor, omdat ik de weg er naartoe zo makkelijk mogelijk wil maken voor wie het dan ook nodig zou moeten hebben. Je staat er echt niet alleen voor.
DIT IS DE LINK NAAR DE LUISTERLIJN
Als je je helaas níet goed voelt, is het veel ingewikkelder om dit te delen met de buitenwereld. Mensen horen sowieso niet graag dat je geen idee hebt waarom je nog verder zou moeten, maar ze weten vaak ook niet hoe ze moeten reageren. Plus, net als bij een opgewekt bui, heb je grote kans dat ze je bui overnemen en chagrijnig worden. Allemaal redenen om je slechte bui niet te delen.
Echter juist bij zo'n slechte bui is het goed om het wel te delen (zegt men), omdat je zo de kans verkleint jezelf écht iets aan te doen. Bovendien is er een (kleine, in mijn ogen) kans dat iemand precies het goede weet te zeggen om je te steunen en op te beuren.
Via een vriendin van mij kwam ik op de site van Sensoor. Sensoor is dag en nacht, het hele jaar door, bereikbaar voor mensen die behoefte hebben aan een vertrouwelijk gesprek. Per mail, alle dagen van de week per chat en 24/7 per telefoon. Met dank aan ruim 1200 vrijwilligers die daarvoor training en begeleiding krijgen door deskundige beroepskrachten. Ook in het holst van de nacht, in de vroege ochtend of op een feestdag.
[EDIT: tegenwoordig heet Sensoor ‘De Luisterlijn’. Maar als je Googled op Sensoor kom je wel bij hen uit]
Ik heb hen al een aantal keer gemaild. Mailen leek me de 'veiligste weg'; het meest anoniem en minst confronterend. Het werkt natuurlijk ook wel het minder direct dan bellen of chatten, maar ik heb gemerkt dat als ik dingen op schrijf ik het beter kan plaatsen en sowieso de ergste emotie er al vanaf gaat. Dat ik al binnen een paar dagen een reactie terugkreeg was een positieve verrassing.
De grootste verrassing bleek dat de mail die ik terugkreeg begripvol en liefdevol was. Met kleine persoonlijke ervaringen erin en tips om mijn gedachten op die donkerste momenten wat minder donker te maken. Niet belerend of betuttelend, maar gewoon precies goed.
Vandaag zat ik in de auto en kon ik als het ware de donkere wolken aan zíen komen rollen. Een vervelend gevoel begon zich van mij meester te maken. In mijn poging me hiertegen te verzetten begon ik te bedenken wat ik kon doen als afleiding zodra ik thuis was. De optie 'naar bed gaan' wilde ik niet uitvoeren, omdat ik weet dat dit het probleem vaak alleen maar opschuift.
Al snel kwam de mogelijkheid in me op om Sensoor te mailen. Die geruststellende gedachte alleen al gaf me een steuntje in de rug. En dat steuntje maakt dat ik het nu hier opschrijf en deel. Ik gun namelijk iedereen zo' n steuntje. Zo'n liefdevol en begripvol 'luisterend oor'.
Nee, het lost geen wereldproblemen op. Ja, je moet daarnaast echt gewoon nog door de dag zien te komen op eigen kracht. Maar, ook ja, het is een luisterend oor dat niet mee gaat in je gevoel en binnen de kortste keren ook chagrijnig is, of met de mond vol tanden zit.
Ik plaats hier de link van Sensoor, omdat ik de weg er naartoe zo makkelijk mogelijk wil maken voor wie het dan ook nodig zou moeten hebben. Je staat er echt niet alleen voor.
DIT IS DE LINK NAAR DE LUISTERLIJN
donderdag 16 augustus 2018
Echt leven
"Ik ben niet bang voor de weg die ik nog te gaan heb, omdat ik mezelf mag leren kennen. Het zal echt wel zwaar worden. Nog zwaarder dan nu, maar dat omarm ik. Omdat ik weet dat ik dan pas kan voelen wat echt leven is."
Dit schreef ik twee jaar geleden naar een kennis van me die vroeg hoe het met me ging. Ik had geen idee meer dat ik dit geschreven heb, ik zag het vandaag terug in een mailtje. Hoe waar is het gebleken en hoe fijn voelt het om af en toe te voelen wat 'echt leven' is.
Het is inderdaad heel zwaar geweest en dat is het nog steeds vrij regelmatig . Maar het gevoel dat ik echt leef heb ik inmiddels een paar keer mogen ervaren. Wat is dat geweldig, dat je opeens beseft dat je 'gewoon aan het leven' bent.
Leven zonder dat het moeite kost. Zonder te moeten nadenken of je de energie die je hebt wilt steken in het één of het ander, in dit of in dat. Niet hoeven kiezen, maar gewoon doen. Niet eerst over een grote drempel moeten stappen, maar al bezig zijn voordat je er erg in hebt.
Ik heb het dan niet over grote dingen, grote klussen die al tijden op je liggen te wachten, maar over alledaagse dingen zoals koken of de vaatwasmachine inruimen. Dingen waarvan andere mensen vinden dat het 'gewoon' een klein klusje is.
Ik heb in mijn blogs al eens vaker over gehad, over die grote drempel. Dat anker dat je achter je aan sleept en dat je afremt bij alles wat je doet. Dat er voor zorgt dat alles veel meer moeite kost dan het zou moeten kosten. Het is moeilijk uit te leggen.
Nu ik ervaren heb hoe het is om iets 'gewoon zomaar even' te doen, begrijp ik dat mijn grote drempel, of dat anker, voor anderen niet voor te stellen zijn.
Het gevoel van iets 'gewoon zomaar even doen' kende ik op mijn beurt namelijk helemaal niet. Als iemand dat gevoel aan mij had willen uitleggen had ik me er ook niks bij voor kunnen stellen. Hoe voelt het om iets 'gewoon zomaar even' te doen?
Zoals ik al zei heb ik dus inmiddels een paar keer ervaren hoe dat is en ik denk dat die ervaring ook onderdeel is van 'echt leven'.
Natuurlijk zijn er geluksmomenten die het leven mooi maken. Als ik op vakantie met ons gezin om me heen kijk en iedereen plezier zie hebben, voel, en voelde ik me altijd al, gelukkig. Als ik met de hond in het bos een hert zie, voel ik me gelukkig. Als mijn kinderen me fijne verhalen vertellen over wat ze die dag deden, voel ik me gelukkig.
Ik heb ook altijd gezegd dat ik gelukkig ben. Depressief, maar intens gelukkig daaromheen.
Je kunt niet altijd leven in gelukzaligheid. Het leven is soms ook gewoon saai of naar. Het leven is soms ook gewoon koken of de vaatwasser inruimen. Maar hoe het voelt om dat 'gewoon zomaar even' te doen weet ik nu.
Ik denk dat ik daarom kan zeggen dat ik af en toe voel hoe het is om 'echt te leven'.
Het is niet groots en meeslepend en vol van geluk. Het is iets 'gewoon zomaar even' kunnen doen.
Dit schreef ik twee jaar geleden naar een kennis van me die vroeg hoe het met me ging. Ik had geen idee meer dat ik dit geschreven heb, ik zag het vandaag terug in een mailtje. Hoe waar is het gebleken en hoe fijn voelt het om af en toe te voelen wat 'echt leven' is.
Het is inderdaad heel zwaar geweest en dat is het nog steeds vrij regelmatig . Maar het gevoel dat ik echt leef heb ik inmiddels een paar keer mogen ervaren. Wat is dat geweldig, dat je opeens beseft dat je 'gewoon aan het leven' bent.
Leven zonder dat het moeite kost. Zonder te moeten nadenken of je de energie die je hebt wilt steken in het één of het ander, in dit of in dat. Niet hoeven kiezen, maar gewoon doen. Niet eerst over een grote drempel moeten stappen, maar al bezig zijn voordat je er erg in hebt.
Ik heb het dan niet over grote dingen, grote klussen die al tijden op je liggen te wachten, maar over alledaagse dingen zoals koken of de vaatwasmachine inruimen. Dingen waarvan andere mensen vinden dat het 'gewoon' een klein klusje is.
Ik heb in mijn blogs al eens vaker over gehad, over die grote drempel. Dat anker dat je achter je aan sleept en dat je afremt bij alles wat je doet. Dat er voor zorgt dat alles veel meer moeite kost dan het zou moeten kosten. Het is moeilijk uit te leggen.
Nu ik ervaren heb hoe het is om iets 'gewoon zomaar even' te doen, begrijp ik dat mijn grote drempel, of dat anker, voor anderen niet voor te stellen zijn.
Het gevoel van iets 'gewoon zomaar even doen' kende ik op mijn beurt namelijk helemaal niet. Als iemand dat gevoel aan mij had willen uitleggen had ik me er ook niks bij voor kunnen stellen. Hoe voelt het om iets 'gewoon zomaar even' te doen?
Zoals ik al zei heb ik dus inmiddels een paar keer ervaren hoe dat is en ik denk dat die ervaring ook onderdeel is van 'echt leven'.
Natuurlijk zijn er geluksmomenten die het leven mooi maken. Als ik op vakantie met ons gezin om me heen kijk en iedereen plezier zie hebben, voel, en voelde ik me altijd al, gelukkig. Als ik met de hond in het bos een hert zie, voel ik me gelukkig. Als mijn kinderen me fijne verhalen vertellen over wat ze die dag deden, voel ik me gelukkig.
Ik heb ook altijd gezegd dat ik gelukkig ben. Depressief, maar intens gelukkig daaromheen.
Je kunt niet altijd leven in gelukzaligheid. Het leven is soms ook gewoon saai of naar. Het leven is soms ook gewoon koken of de vaatwasser inruimen. Maar hoe het voelt om dat 'gewoon zomaar even' te doen weet ik nu.
Ik denk dat ik daarom kan zeggen dat ik af en toe voel hoe het is om 'echt te leven'.
Het is niet groots en meeslepend en vol van geluk. Het is iets 'gewoon zomaar even' kunnen doen.
woensdag 4 april 2018
Strijd in mijn hoofd
Voor één keer zou het fijn zijn om niet na te hoeven denk en over wat ik wil. Het lijkt de enige gedachte die ik altijd mag of zelfs moet hebben. 'Wat wil ik?' Ik wil niet nadenken. Ik wil gewoon weten.
Vertrouwen.
Doen.
Niet alles op een weegschaal leggen en nagaan of dat echt is wat ik wil. Want bij nadenken over wat ik wil, hoort direct de verantwoordelijkheid die er daar aan hangt voor anderen.
Oorzaak - gevolg. Dat idee.
Elke beslissing die ik neem heeft gevolgen. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn gezin. Of voor de postbode, de caissière, de hond. Alle opties moeten overwogen worden.
Het is dus niet alleen 'wat wil ik?', maar direct daar aan vast 'en hoe heeft dat effect op anderen?'
Zorgt dit voor een hap uit het budget? Zorgt dit voor meer of minder beweging? Zorgt dit ervoor dat anderen zijn of haar baan niet goed, of minder makkelijk, kunnen uitvoeren? Bezorgt het de ander een goed gevoel of helemaal niet? Is het ongezond voor de ander (en mijzelf)? Heeft de ander er meer werk door? Moet de ander er iets voor laten?
Elke beslissing heeft daarnaast ook invloed op de toekomst. Is dit goed voor mij in de toekomst? Is dit goed voor mijn gezin in de toekomst? Is dit financieel een goed idee voor de toekomst? Moeten we dan in het vervolg dingen laten of juist wel doen in de toekomst?
Natuurlijk kan ik heel hard doen alsof het me allemaal niks doet, eventjes. Maar ongemerkt kruipt het verantwoordelijkheidsgevoel toch over me heen. Steeds een klein beetje meer. Waarschijnlijk gedurende verschillende kwesties. Als een zwarte deken zakt het op me neer. Eerst lijkt het of die deken niks weegt. Ik kan het gevoel ervan negeren. Mijn fijne gevoel over betreffende beslissing of beslissingen is eventjes genoeg om die deken te dragen. Maar hoe langer die deken er ligt, hoe zwaarder die wordt. Opbeurende gedachten doen er weinig aan. Soms waait de deken even weg. Door iets wat iemand zegt of doet of iets dat er gebeurt, een meevaller. Alleen heel stilletjes komt hij toch veel te vaak en veel te snel weer terug.
Vaak ben ik me er pas van bewust als ik alweer veel te diep onder gestopt ben. Dan is de weg eronderuit veel moeilijker. Soms merk ik 'm vrij snel op en kan ik er tegen gaan vechten. Ook met wisselende resultaten trouwens. Zeker niet altijd met succes. Helaas is het niet zo dat wat de ene keer werkte om onder de deken van verantwoordelijkheid (of eigenlijk de deken van 'ik doe het toch nooit goed (genoeg)') uit te komen, de andere keer ook werkt. Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Dat idee
Er is niks aan. Er is gewoon niks aan. Steeds weer die malende gedachten. Elke keer nadenken over wat wil ik en wat zijn de gevolgen daarvan voor anderen en moet ik me daar wel of niet druk om maken?
Op sommige dagen lijkt er niks of niet veel aan de hand. Lijk ik het allemaal redelijk onder controle te hebben. Ik draai mijn dag dan best lekker, of ik kan op tijd afleiding zoeken. Ik kook, wandel met de hond en vouw of draai een was. Voor anderen een saaie, normale dag. Voor mij mijlpalen.
Maar er zijn ook dagen dat ik me serieus afvraag of ik er ooit vanaf kom. En ook of mijn omgeving me er ooit vanaf laat komen. Kom je los van de situatie dat elk positief woord uit je mond ingelijst wordt? Of is het allemaal maar perceptie?
Gedachten, positief of negatief zijn niet wie we zijn en kunnen de omstandigheden niet veranderen. Ze kunnen wel de manier waarop we tegen de omstandigheden aankijken veranderen, ons gevoel erover veranderen. Ik weet dat gedachten stuurbaar kunnen zijn, maar ook dat is weer strijd. Van mij mag het ook wel eens een keer gewoon vanzelf gaan onderhand.
Vertrouwen.
Doen.
Niet alles op een weegschaal leggen en nagaan of dat echt is wat ik wil. Want bij nadenken over wat ik wil, hoort direct de verantwoordelijkheid die er daar aan hangt voor anderen.
Oorzaak - gevolg. Dat idee.
Elke beslissing die ik neem heeft gevolgen. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn gezin. Of voor de postbode, de caissière, de hond. Alle opties moeten overwogen worden.
Het is dus niet alleen 'wat wil ik?', maar direct daar aan vast 'en hoe heeft dat effect op anderen?'
Zorgt dit voor een hap uit het budget? Zorgt dit voor meer of minder beweging? Zorgt dit ervoor dat anderen zijn of haar baan niet goed, of minder makkelijk, kunnen uitvoeren? Bezorgt het de ander een goed gevoel of helemaal niet? Is het ongezond voor de ander (en mijzelf)? Heeft de ander er meer werk door? Moet de ander er iets voor laten?
Elke beslissing heeft daarnaast ook invloed op de toekomst. Is dit goed voor mij in de toekomst? Is dit goed voor mijn gezin in de toekomst? Is dit financieel een goed idee voor de toekomst? Moeten we dan in het vervolg dingen laten of juist wel doen in de toekomst?
Natuurlijk kan ik heel hard doen alsof het me allemaal niks doet, eventjes. Maar ongemerkt kruipt het verantwoordelijkheidsgevoel toch over me heen. Steeds een klein beetje meer. Waarschijnlijk gedurende verschillende kwesties. Als een zwarte deken zakt het op me neer. Eerst lijkt het of die deken niks weegt. Ik kan het gevoel ervan negeren. Mijn fijne gevoel over betreffende beslissing of beslissingen is eventjes genoeg om die deken te dragen. Maar hoe langer die deken er ligt, hoe zwaarder die wordt. Opbeurende gedachten doen er weinig aan. Soms waait de deken even weg. Door iets wat iemand zegt of doet of iets dat er gebeurt, een meevaller. Alleen heel stilletjes komt hij toch veel te vaak en veel te snel weer terug.
Vaak ben ik me er pas van bewust als ik alweer veel te diep onder gestopt ben. Dan is de weg eronderuit veel moeilijker. Soms merk ik 'm vrij snel op en kan ik er tegen gaan vechten. Ook met wisselende resultaten trouwens. Zeker niet altijd met succes. Helaas is het niet zo dat wat de ene keer werkte om onder de deken van verantwoordelijkheid (of eigenlijk de deken van 'ik doe het toch nooit goed (genoeg)') uit te komen, de andere keer ook werkt. Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Dat idee
Er is niks aan. Er is gewoon niks aan. Steeds weer die malende gedachten. Elke keer nadenken over wat wil ik en wat zijn de gevolgen daarvan voor anderen en moet ik me daar wel of niet druk om maken?
Op sommige dagen lijkt er niks of niet veel aan de hand. Lijk ik het allemaal redelijk onder controle te hebben. Ik draai mijn dag dan best lekker, of ik kan op tijd afleiding zoeken. Ik kook, wandel met de hond en vouw of draai een was. Voor anderen een saaie, normale dag. Voor mij mijlpalen.
Maar er zijn ook dagen dat ik me serieus afvraag of ik er ooit vanaf kom. En ook of mijn omgeving me er ooit vanaf laat komen. Kom je los van de situatie dat elk positief woord uit je mond ingelijst wordt? Of is het allemaal maar perceptie?
Gedachten, positief of negatief zijn niet wie we zijn en kunnen de omstandigheden niet veranderen. Ze kunnen wel de manier waarop we tegen de omstandigheden aankijken veranderen, ons gevoel erover veranderen. Ik weet dat gedachten stuurbaar kunnen zijn, maar ook dat is weer strijd. Van mij mag het ook wel eens een keer gewoon vanzelf gaan onderhand.
vrijdag 26 januari 2018
Vechten
De laatste tijd heb ik regelmatig 'neutrale' dagen. Ik voel me niet top, maar ook zeker niet slecht. De ene keer krijg ik dan ook nog iets gedaan, de andere keer helemaal niets. Maar op zo'n neutrale dag maakt dat dan niet uit, ik kan er dan vrede mee hebben. Soms zitten er tegenwoordig zelfs goede dagen bij, waarop ik me lekker voel en dingen (vaak wat huishoudelijke taken) gedaan krijg.
Deze week had ik opeens een slechte dag. Een echt slechte dag. Zo'n dag die je bang maakt, omdat het lijkt dat je weer helemaal terug bij af bent. Een dag zoals ik die ik zo min mogelijk mee wil maken en die ik niemand gun.
Op zo'n dag wil ik 'uit'. Er niet zijn. Helaas kan dat niet, je neemt jezelf immers overal mee naar toe.
Het eerste wat ik altijd doe op zo'n dag is mijn man op zijn werk appen, zodat hij af en toe even kan nagaan hoe het met me gaat. En misschien heeft hij net de juiste opbeurende woorden voor me en trekt hij me eruit.
Daarna begint het vechten. Het vechten tegen dat gevoel. Het vechten tegen de destructieve gedachten en nare gedachten over mogelijke 'leuke dingen' die ik zou kunnen gaan doen. Het vechten om die gemaakte glimlach op te zetten, omdat die soms echt kan helpen. En het vechten om niet boos te worden op die stomme gemaakte glimlach.
Afgelopen woensdag had ik weer zo'n slechte dag. Nadat ik mijn man geappt had, besloot ik op mijn fijne werkplekje op zolder te gaan zitten. Niet om te gaan tekenen, maar om een rustig muziekje op te zetten en een tijdschrift te gaan lezen. Ik had de nieuwe uitgave van Psychologie Magazine nog liggen, dus die pakte ik erbij.
Toeval bestaat niet, zeggen ze wel eens, maar deze keer is dat weer gebleken. Dit keer ging het blad namelijk voor een groot deel over zelfcompassie. Tijdens het lezen van een artikel over zelfcompassie en mindfulness bedacht ik me dat ik mezelf een brief zou kunnen schrijven. Een brief die ik aan een vriendin zou kunnen schrijven die met de gevoelens zat waar ik nu mee worstelde.
Het was zo'n idee waarvan ik eigenlijk denk "doe normaal, je houdt jezelf alleen maar voor de gek", maar aan de andere kant ook "als het voor anderen werkt, waarom dan niet voor mij?'
Dus daar kwam het 'Lieve ........', dat op zich vond ik al absurd om in te tikken, maar vooruit maar. Zo zou ik een brief aan een vriendin ook beginnen, dus ik liet het zo. Vervolgens begon ik de komende dag (waar ik me erg druk om maakte) uit elkaar te halen. Elk nieuw onderdeel van de dag benoemde ik. Ik benoemde de pijnpunten die er waren, ik liet de twijfel en de spanning toe, en als laatste probeerde ik een troostend woord en mogelijke oplossing (of verzachting van het pijnpunt) te vinden.
De hele dag haalde ik op deze manier uit elkaar en sloot af met 'en ga dan nu nog even lekker van je gezin en je avond genieten).
En warempel... het werkte! Het vechten van ervoor was verdwenen. Het paniekerig zoeken naar manieren om me niet meer zo naar te voelen was weg. De boze stem die mezelf steeds opnieuw op mijn donder gaf, omdat ik me niet door die depressiviteit moest laten kisten, het was allemaal weg.
Mijn man was inmiddels thuis gekomen en samen 'tackelden' we het avondeten en hebben we nog echt een gezellige avond gehad.
De brief heb ik nog en bewaar ik. Ik hoop het op slechte dagen 'toevallig' tegen te komen, zodat het me misschien aanzet om weer hetzelfde te gaan doen. Mezelf aanspreken als een goede vriendin.., het is heel nieuw voor me en voelt toch wat gek, maar ik denk toch dat ik het vaker ga proberen.
Deze week had ik opeens een slechte dag. Een echt slechte dag. Zo'n dag die je bang maakt, omdat het lijkt dat je weer helemaal terug bij af bent. Een dag zoals ik die ik zo min mogelijk mee wil maken en die ik niemand gun.
Op zo'n dag wil ik 'uit'. Er niet zijn. Helaas kan dat niet, je neemt jezelf immers overal mee naar toe.
Het eerste wat ik altijd doe op zo'n dag is mijn man op zijn werk appen, zodat hij af en toe even kan nagaan hoe het met me gaat. En misschien heeft hij net de juiste opbeurende woorden voor me en trekt hij me eruit.
Daarna begint het vechten. Het vechten tegen dat gevoel. Het vechten tegen de destructieve gedachten en nare gedachten over mogelijke 'leuke dingen' die ik zou kunnen gaan doen. Het vechten om die gemaakte glimlach op te zetten, omdat die soms echt kan helpen. En het vechten om niet boos te worden op die stomme gemaakte glimlach.
Afgelopen woensdag had ik weer zo'n slechte dag. Nadat ik mijn man geappt had, besloot ik op mijn fijne werkplekje op zolder te gaan zitten. Niet om te gaan tekenen, maar om een rustig muziekje op te zetten en een tijdschrift te gaan lezen. Ik had de nieuwe uitgave van Psychologie Magazine nog liggen, dus die pakte ik erbij.
Toeval bestaat niet, zeggen ze wel eens, maar deze keer is dat weer gebleken. Dit keer ging het blad namelijk voor een groot deel over zelfcompassie. Tijdens het lezen van een artikel over zelfcompassie en mindfulness bedacht ik me dat ik mezelf een brief zou kunnen schrijven. Een brief die ik aan een vriendin zou kunnen schrijven die met de gevoelens zat waar ik nu mee worstelde.
Het was zo'n idee waarvan ik eigenlijk denk "doe normaal, je houdt jezelf alleen maar voor de gek", maar aan de andere kant ook "als het voor anderen werkt, waarom dan niet voor mij?'
Dus daar kwam het 'Lieve ........', dat op zich vond ik al absurd om in te tikken, maar vooruit maar. Zo zou ik een brief aan een vriendin ook beginnen, dus ik liet het zo. Vervolgens begon ik de komende dag (waar ik me erg druk om maakte) uit elkaar te halen. Elk nieuw onderdeel van de dag benoemde ik. Ik benoemde de pijnpunten die er waren, ik liet de twijfel en de spanning toe, en als laatste probeerde ik een troostend woord en mogelijke oplossing (of verzachting van het pijnpunt) te vinden.
De hele dag haalde ik op deze manier uit elkaar en sloot af met 'en ga dan nu nog even lekker van je gezin en je avond genieten).
En warempel... het werkte! Het vechten van ervoor was verdwenen. Het paniekerig zoeken naar manieren om me niet meer zo naar te voelen was weg. De boze stem die mezelf steeds opnieuw op mijn donder gaf, omdat ik me niet door die depressiviteit moest laten kisten, het was allemaal weg.
Mijn man was inmiddels thuis gekomen en samen 'tackelden' we het avondeten en hebben we nog echt een gezellige avond gehad.
De brief heb ik nog en bewaar ik. Ik hoop het op slechte dagen 'toevallig' tegen te komen, zodat het me misschien aanzet om weer hetzelfde te gaan doen. Mezelf aanspreken als een goede vriendin.., het is heel nieuw voor me en voelt toch wat gek, maar ik denk toch dat ik het vaker ga proberen.
vrijdag 1 december 2017
Focus
Als alle dagen
Zich als zwarte brij
Aaneenrijgen
Als ik moet zoeken naar voldoende licht
Kleuren zich alleen
In negatief nog tonen
Als mijn rolletje vast loopt
Mijn onderwerp onscherp blijft
Kom je dan naast me staan
Reik je me een vaste hand
Eén die me helpt stabiel te blijven
Zodat ik mijn focus kan bepalen
Mijn beeld weer helder wordt
En ik weer scherp kan stellen
In dit wankele bestaan.
Zich als zwarte brij
Aaneenrijgen
Als ik moet zoeken naar voldoende licht
Kleuren zich alleen
In negatief nog tonen
Als mijn rolletje vast loopt
Mijn onderwerp onscherp blijft
Kom je dan naast me staan
Reik je me een vaste hand
Eén die me helpt stabiel te blijven
Zodat ik mijn focus kan bepalen
Mijn beeld weer helder wordt
En ik weer scherp kan stellen
In dit wankele bestaan.
vrijdag 17 november 2017
Mislukkeling
Oei wat is het ongelofelijk spannend om deze blog te schrijven en straks te delen, maar toen ik aan deze website begon had ik me voorgenomen om te schrijven alsof niemand het zou lezen. Daar ga ik me aan houden.
Het kan een tijdlang goed gaan met me, of lijken te gaan en dan opeens is het daar toch weer. Zomaar ineens, net in de auto op weg naar huis, overviel het me. Een overweldigend gevoel van mislukking.
Mislukt in het leven. Op dit moment voel ik mee bijzonder nutteloos en leeg. Een mislukkeling.
Eens zien of ik kan ontdekken waar het vandaan komt. Meestal lukt dat als ik maar gewoon ga tikken, zonder na te denken. Dus zo ook nu maar.
Vandaag en gisteren ben ik netjes drie uur op mijn werk geweest, zoals het van me verlangd wordt. Ik heb ook verslagen gemaakt over de inhoud van mijn werk en van de voortgang van mijn re-integratie. Ik moet immers netjes mijn re-integratielijn volgen, anders blijf ik in gebreke. Waarom ik die lijn moet volgen als in elk verslag over mijn ziek-zijn staat dat ze er vanuit gaan dat ik toch niet terug zal kunnen komen in mijn huidige functie, is me een raadsel. Aan de andere kant staat ook in die verslagen dat ik moet re-integreren, met als doel dat ik 17 maart mijn volledige takenpakket weer op gepakt heb. Ehm... huh?
De verslagen waar ik op doel zijn opgesteld door een bedrijfsarts van het bestuur waar ik onder werk. Bedrijfsarts nummer één was dat. Inmiddels heb ik vanmiddag een afspraak staan met bedrijfsarts nummer drie (in nog geen twee jaar). Deze meneer heb ik nog nooit gezien, maar hij moet straks wel met mij de formulieren gaan invullen voor het UWV, die over mijn ziek-zijn gaan. Er wordt dan vastgehouden aan een Functionele Mogelijkheden Lijst van april dit jaar.
Oh..., maar gelukkig is er geen steek veranderd natuurlijk sinds afgelopen april! Of.., oh wacht.. toch wel! Ontzettend veel! Hoe krom is dit alles??!
Wat ook krom is, is dat ik als werknemer niet één foutje mag maken, niet één woord mag gebruiken in mijn mails dat voor meerdere interpretaties mogelijk is. Niet één keer eerder naar huis 'mag' gaan als ik merk dat het niet gaat, of later komen als het moeilijk was om te vertrekken. Dat wordt dan namelijk gezien als 'hakken in het zand'. Met zwaailichten, alarmgeluiden en een twee wekelijkse meldplicht bij de bedrijfsarts (ja,die nieuwe) en casemanager erbij (die zelf overigens opeens een maand niet meer reageerde op mijn mails en over wie ik via via moet horen dat ze ziek is).
Tjonge, toch handig dat ik dit nu allemaal uit tik. Ik kom er opeens achter dat dit gevoel dat mij plotseling overviel in de auto niet persé een gevoel van mislukken is, maar ook van heel veel boosheid.
Boos op de enorm kromme organisatie die hier achter zit. Een organisatie die 200% accuraatheid, stiptheid en toewijding eist van haar medewerkers (prima, krijg je, voor zover ik dat in mijn ziek-zijn kan geven), maar die zelf blijkbaar met 80% inzet weg kan komen.
Ik kan niet zeggen dat ik me nu veel beter voel, nu mijn gevoel van mislukken (voor een groot deel) is overgegaan in een gevoel van boosheid. Mede omdat ik met die boosheid eigenlijk bijzonder weinig kan. Het is wel fijn om te weten dat er iets achter zit. Dat het niet zomaar een gevoel is dat 'uit de lucht komt vallen'.
Nu moet ik het alleen nog zien kwijt te raken (samen met dat restje 'mislukkeling' dat er nog wel zit en dat met andere zaken te maken heeft).
.
Het kan een tijdlang goed gaan met me, of lijken te gaan en dan opeens is het daar toch weer. Zomaar ineens, net in de auto op weg naar huis, overviel het me. Een overweldigend gevoel van mislukking.
Mislukt in het leven. Op dit moment voel ik mee bijzonder nutteloos en leeg. Een mislukkeling.
Eens zien of ik kan ontdekken waar het vandaan komt. Meestal lukt dat als ik maar gewoon ga tikken, zonder na te denken. Dus zo ook nu maar.
Vandaag en gisteren ben ik netjes drie uur op mijn werk geweest, zoals het van me verlangd wordt. Ik heb ook verslagen gemaakt over de inhoud van mijn werk en van de voortgang van mijn re-integratie. Ik moet immers netjes mijn re-integratielijn volgen, anders blijf ik in gebreke. Waarom ik die lijn moet volgen als in elk verslag over mijn ziek-zijn staat dat ze er vanuit gaan dat ik toch niet terug zal kunnen komen in mijn huidige functie, is me een raadsel. Aan de andere kant staat ook in die verslagen dat ik moet re-integreren, met als doel dat ik 17 maart mijn volledige takenpakket weer op gepakt heb. Ehm... huh?
De verslagen waar ik op doel zijn opgesteld door een bedrijfsarts van het bestuur waar ik onder werk. Bedrijfsarts nummer één was dat. Inmiddels heb ik vanmiddag een afspraak staan met bedrijfsarts nummer drie (in nog geen twee jaar). Deze meneer heb ik nog nooit gezien, maar hij moet straks wel met mij de formulieren gaan invullen voor het UWV, die over mijn ziek-zijn gaan. Er wordt dan vastgehouden aan een Functionele Mogelijkheden Lijst van april dit jaar.
Oh..., maar gelukkig is er geen steek veranderd natuurlijk sinds afgelopen april! Of.., oh wacht.. toch wel! Ontzettend veel! Hoe krom is dit alles??!
Wat ook krom is, is dat ik als werknemer niet één foutje mag maken, niet één woord mag gebruiken in mijn mails dat voor meerdere interpretaties mogelijk is. Niet één keer eerder naar huis 'mag' gaan als ik merk dat het niet gaat, of later komen als het moeilijk was om te vertrekken. Dat wordt dan namelijk gezien als 'hakken in het zand'. Met zwaailichten, alarmgeluiden en een twee wekelijkse meldplicht bij de bedrijfsarts (ja,die nieuwe) en casemanager erbij (die zelf overigens opeens een maand niet meer reageerde op mijn mails en over wie ik via via moet horen dat ze ziek is).
Tjonge, toch handig dat ik dit nu allemaal uit tik. Ik kom er opeens achter dat dit gevoel dat mij plotseling overviel in de auto niet persé een gevoel van mislukken is, maar ook van heel veel boosheid.
Boos op de enorm kromme organisatie die hier achter zit. Een organisatie die 200% accuraatheid, stiptheid en toewijding eist van haar medewerkers (prima, krijg je, voor zover ik dat in mijn ziek-zijn kan geven), maar die zelf blijkbaar met 80% inzet weg kan komen.
Ik kan niet zeggen dat ik me nu veel beter voel, nu mijn gevoel van mislukken (voor een groot deel) is overgegaan in een gevoel van boosheid. Mede omdat ik met die boosheid eigenlijk bijzonder weinig kan. Het is wel fijn om te weten dat er iets achter zit. Dat het niet zomaar een gevoel is dat 'uit de lucht komt vallen'.
Nu moet ik het alleen nog zien kwijt te raken (samen met dat restje 'mislukkeling' dat er nog wel zit en dat met andere zaken te maken heeft).
.
zondag 12 november 2017
Focus
Als alle dagen
Zich als zwarte brij
Aaneenrijgen
Als ik moet zoeken naar voldoende licht
Kleuren zich alleen
In negatief nog tonen
Als mijn rolletje vast loopt
Mijn onderwerp onscherp blijft
Kom dan naast me staan
Reik me een vaste hand
Één die helpt stabiel te blijven
Zodat mijn beeld weer helder wordt
Ik mijn focus kan bepalen
En weer scherp kan stellen
In dit wankele bestaan.
Zich als zwarte brij
Aaneenrijgen
Als ik moet zoeken naar voldoende licht
Kleuren zich alleen
In negatief nog tonen
Als mijn rolletje vast loopt
Mijn onderwerp onscherp blijft
Kom dan naast me staan
Reik me een vaste hand
Één die helpt stabiel te blijven
Zodat mijn beeld weer helder wordt
Ik mijn focus kan bepalen
En weer scherp kan stellen
In dit wankele bestaan.
dinsdag 7 november 2017
Appelfiguur
Nooit, maar dan ook nooit had ik gedacht dat ik dit zou zeggen, maar ik heb een haat-liefde verhouding met mijn gewicht.
Eigenlijk pas sinds een jaar.
Heel stiekempjes aan was ik al wel iets aan het aankomen na mijn veertigste, maar toen ik begon met antidepressiva zat er prompt in een kleine twee maanden zo’n vijftien kilo aan.
Mijn medicijnen zijn eetlustbevorderend en zetten ook nog eens gewoon aan. Ik weeg nu meer dan ik ooit gewogen heb. Zelfs tijdens m’n zwangerschappen woog ik minder.
Ik weet dat deze medicatie op dít moment is wat ik nodig heb. “Eerst het koppie, daarna het lijf weer.”
Rationeel zit het wel snor, maar emotioneel is het moeilijk.
Alles is bij mij een beetje voller geworden, maar mijn buik meer dan een beetje. Laatst riep iemand me heel enthousiast toe dat het zo leuk was dat ik weer zwanger ben. Prompt riep ik terug “nee hoor, gewoon dik!” Zij schaamde zich meer dan ik, maar het is echt een pijnpuntje voor me.
Die billen, die heupen, die borsten.., het maakt me niet zo uit. Maar die buik! Die zit me wel dwars. Echt zo’n appelfiguur heb ik nu, gecombineerd met meer borst, billen en heupen dan ooit.
Ik roep het nog maar een keer heel hard tegen mezelf: “Eerst het koppie, daarna het lijf weer!”
Misschien dat ik het uiteindelijk ook zo ga voelen.
Heel stiekempjes aan was ik al wel iets aan het aankomen na mijn veertigste, maar toen ik begon met antidepressiva zat er prompt in een kleine twee maanden zo’n vijftien kilo aan.
Mijn medicijnen zijn eetlustbevorderend en zetten ook nog eens gewoon aan. Ik weeg nu meer dan ik ooit gewogen heb. Zelfs tijdens m’n zwangerschappen woog ik minder.
Ik weet dat deze medicatie op dít moment is wat ik nodig heb. “Eerst het koppie, daarna het lijf weer.”
Rationeel zit het wel snor, maar emotioneel is het moeilijk.
Alles is bij mij een beetje voller geworden, maar mijn buik meer dan een beetje. Laatst riep iemand me heel enthousiast toe dat het zo leuk was dat ik weer zwanger ben. Prompt riep ik terug “nee hoor, gewoon dik!” Zij schaamde zich meer dan ik, maar het is echt een pijnpuntje voor me.
Die billen, die heupen, die borsten.., het maakt me niet zo uit. Maar die buik! Die zit me wel dwars. Echt zo’n appelfiguur heb ik nu, gecombineerd met meer borst, billen en heupen dan ooit.
Ik roep het nog maar een keer heel hard tegen mezelf: “Eerst het koppie, daarna het lijf weer!”
Misschien dat ik het uiteindelijk ook zo ga voelen.
donderdag 2 november 2017
Update, na een jaar en zeven maanden
Laatst vroeg iemand me (in een mailgesprek) hoe het nu met me ging.
Een deel van wat ik diegene schreef heb ik hier neergezet.
Het werd 'per ongeluk' een hele duidelijke weergave van hoe het nu met me gaat:
"Mijn leven ‘overkomt’ me op dit moment.
Ik denk het liefst niet na over ‘straks’ of ‘vanavond’, laat staan over morgen of volgende week.
Er is gewoonweg geen ruimte voor in m’n hoofd.
De paniek slaat (in meer of mindere mate) toe als ik iets moet beloven. Plannen is erg moeilijk. En dingen beloven te gaan doen of regelen praktisch onmogelijk.
Ik slik sinds een week of drie/vier meer medicijnen tegen m’n depressie dan eerst en zelfs daar doorheen komen de zwarte wolken regelmatig. Dikke rollende zwarte wolken.
Zo heftig heb ik ze al een tijd niet meer gehad. Het is echt nog niet goed met me.
Daar komen ook een heel aantal dingen rondom de kinderen bij de laatste tijd. Leuke dingen, natuurlijk, maar ook moeilijke, zware dingen.
Buiten mijn reïntegratieproces, m’n bezoeken aan m’n 2e spoor coach, bezoeken aan de bedrijfsarts, psycholoog en huisarts (ivm de medicatie) is dit allemaal eigenlijk te veel voor me.
Maar ja, ik kan niet één van al die lijntjes stopzetten.
Bovendien lopen dingen als verjaardagen, hobby/sportafspraken, optredens en uitvoeringen van de kinderen ook nog gewoon door.
Nee, het gaat niet zo lekker met me en dat zal waarschijnlijk ook niet snel veranderen. Te veel 'moetjes' op de kaart nog, voorlopig."
Een klein inkijkje in, ja in wat.., in de stand van zaken nu. Nu, op dit moment. Volgende week kan het weer anders zijn.
Een deel van wat ik diegene schreef heb ik hier neergezet.
Het werd 'per ongeluk' een hele duidelijke weergave van hoe het nu met me gaat:
"Mijn leven ‘overkomt’ me op dit moment.
Ik denk het liefst niet na over ‘straks’ of ‘vanavond’, laat staan over morgen of volgende week.
Er is gewoonweg geen ruimte voor in m’n hoofd.
De paniek slaat (in meer of mindere mate) toe als ik iets moet beloven. Plannen is erg moeilijk. En dingen beloven te gaan doen of regelen praktisch onmogelijk.
Ik slik sinds een week of drie/vier meer medicijnen tegen m’n depressie dan eerst en zelfs daar doorheen komen de zwarte wolken regelmatig. Dikke rollende zwarte wolken.
Zo heftig heb ik ze al een tijd niet meer gehad. Het is echt nog niet goed met me.
Daar komen ook een heel aantal dingen rondom de kinderen bij de laatste tijd. Leuke dingen, natuurlijk, maar ook moeilijke, zware dingen.
Buiten mijn reïntegratieproces, m’n bezoeken aan m’n 2e spoor coach, bezoeken aan de bedrijfsarts, psycholoog en huisarts (ivm de medicatie) is dit allemaal eigenlijk te veel voor me.
Maar ja, ik kan niet één van al die lijntjes stopzetten.
Bovendien lopen dingen als verjaardagen, hobby/sportafspraken, optredens en uitvoeringen van de kinderen ook nog gewoon door.
Nee, het gaat niet zo lekker met me en dat zal waarschijnlijk ook niet snel veranderen. Te veel 'moetjes' op de kaart nog, voorlopig."
Een klein inkijkje in, ja in wat.., in de stand van zaken nu. Nu, op dit moment. Volgende week kan het weer anders zijn.
vrijdag 25 november 2016
Levensverhaal
Vandaag was ik weer bij Roos. Voordat ik ging had ik er geen zin in, zoals wel vaker de afgelopen tijd. Natuurlijk is 'niet gaan' geen optie en wil ik dat ook niet, omdat ik wel vooruit wil komen. En daar heb ik overduidelijk hulp bij nodig.
Roos vroeg zoals altijd hoe de afgelopen week gegaan was en ik vertelde net als vorige week dat ik me voornamelijk heel leeg en heel boos heb gevoeld. Een gevoel van totale leegheid en een boos gevoel. En moe. Iets anders is er eigenlijk niet.
Samen kwamen we tot de conclusie dat het misschien een goed idee is om met de dokter mijn medicatie te bespreken. Het was voor haar een nieuwe houding van mij, een nieuwe emotie. Of, eigenlijk, een bestaande emotie die door de medicatie versterkt wordt.
Daarbij komt dat ik door deze medicijnen ontzettend ben aangekomen. Samen met de vermoeidheid geeft dat sowieso al geen prettig gevoel, laat staan als je tegen depressie aan het vechten bent.
Nadat we dit stukje hadden afgesloten vroeg ze me hoe ik me graag zou willen voelen. Uiteindelijk, als ideaalbeeld. Verder dan 'energieker', kwam ik niet. Ik weet gewoon niet waar ik naar toe wil, of ga. Ik ken het leven niet anders dan als iets waarbij je continu als een berg overal tegenop ziet.
Te beginnen in mijn schooltijd dat ik opzag tegen de lessen, het huiswerk, dat soort dingen en later in mijn werk dat ik tegen bijvoorbeeld vergaderingen op zag, moeilijke gesprekken of lange dagen. Thuis is bijvoorbeeld het eeuwig terugkerende huishouden een berg waar ik tegenop zie. Maar ook leuke dingen zijn voor mij een struikelblok.
Aanstaande zaterdag (morgen dus) ga ik eindelijk leuke workshop volgen die ik al lange tijd wil doen. Samen met een vriendin van mij. Maar de donkere gedachten hierover kwamen gisteren al bovendrijven.
Als dit weg zou vallen, die grote berg, dit depressieve gevoel, weet ik niet wat ervoor in de plaats zal komen. Ik zou geen rozengeur en maneschijn dúrven wensen, omdat ik dat nooit gekend heb. Ik wil niet iets willen dat buiten mijn bereik ligt. Ik weet niet beter dan dat er altijd 'aapjes op mijn schouder' zitten. Zaken die mijn aandacht vereisen en die ik af moet ronden (vaak met een deadline). Als iemand anders (werk of school van de kinderen) ze me niet opleggen, dan leg ik mezelf wel één of andere deadline (en bijbehorende te behalen hoge lat) op. Al dan niet bewust.
Of er een periode was, of is, in mijn leven waarop ik me goed voelde of voel, vroeg Roos. Pfoeh, daar moest ik heel lang over nadenken. Wanneer heb of had ik niet die Mount Everest voor me. Alleen op het moment dat ik met mijn man en kinderen in de auto stap om op vakantie te gaan in de zomervakantie. Als alles geregeld is, alles klaar om te gaan. Dat is het enige moment in mijn leven dat ik kan bedenken dat ik zeker weet dat ik geen deadlines heb en niets meer hoef. Roos was zichtbaar geschokt hierover.
Roos vroeg mij hierop hoe ik in het leven stond toen de kinderen nog klein waren. Door deze vraag werden er nieuwe dingen aangeboord in ons gesprek die het bekijken waard zijn, maar waar helaas geen tijd meer voor was.
Toen we een nieuwe afspraak maakten vroeg ze me mijn levensverhaal eens op te schrijven. En dan niet eens zozeer de feiten, maar wel herinneringen die ik heb en hoe ik me daarbij voelde.
Het is fijn dat ze daarover begon, want ik was dat zelf ook al van plan. Eens al m'n herinneringen ergens wegzetten. Alle gevoelens eens op een rijtje zetten. Ik ben benieuwd hoe ver ik kom. Vraag me herinneringen te noemen en ik kom niet ver, maar als ik het echt ga uitschrijven zal dat misschien nog best veel zijn.
Dat levensverhaal ga ik hier niet 1 op 1 overnemen. Het is namelijk míjn kijk op hoe alles ging, vroeger bij ons thuis, Ik wil niet dat -mochten bekenden deze blog ooit lezen- mensen mijn familie op een verkeerde manier gaan zien.
Waarschijnlijk zal ik hier wel wat schrijven over het proces, maar dat kan ik niet bij voorbaat zeggen. Ik schrijf hier wat in me opkomt, niet wat ik vooraf bedenk om te schrijven.
Roos vroeg zoals altijd hoe de afgelopen week gegaan was en ik vertelde net als vorige week dat ik me voornamelijk heel leeg en heel boos heb gevoeld. Een gevoel van totale leegheid en een boos gevoel. En moe. Iets anders is er eigenlijk niet.
Samen kwamen we tot de conclusie dat het misschien een goed idee is om met de dokter mijn medicatie te bespreken. Het was voor haar een nieuwe houding van mij, een nieuwe emotie. Of, eigenlijk, een bestaande emotie die door de medicatie versterkt wordt.
Daarbij komt dat ik door deze medicijnen ontzettend ben aangekomen. Samen met de vermoeidheid geeft dat sowieso al geen prettig gevoel, laat staan als je tegen depressie aan het vechten bent.
Nadat we dit stukje hadden afgesloten vroeg ze me hoe ik me graag zou willen voelen. Uiteindelijk, als ideaalbeeld. Verder dan 'energieker', kwam ik niet. Ik weet gewoon niet waar ik naar toe wil, of ga. Ik ken het leven niet anders dan als iets waarbij je continu als een berg overal tegenop ziet.
Te beginnen in mijn schooltijd dat ik opzag tegen de lessen, het huiswerk, dat soort dingen en later in mijn werk dat ik tegen bijvoorbeeld vergaderingen op zag, moeilijke gesprekken of lange dagen. Thuis is bijvoorbeeld het eeuwig terugkerende huishouden een berg waar ik tegenop zie. Maar ook leuke dingen zijn voor mij een struikelblok.
Aanstaande zaterdag (morgen dus) ga ik eindelijk leuke workshop volgen die ik al lange tijd wil doen. Samen met een vriendin van mij. Maar de donkere gedachten hierover kwamen gisteren al bovendrijven.
Als dit weg zou vallen, die grote berg, dit depressieve gevoel, weet ik niet wat ervoor in de plaats zal komen. Ik zou geen rozengeur en maneschijn dúrven wensen, omdat ik dat nooit gekend heb. Ik wil niet iets willen dat buiten mijn bereik ligt. Ik weet niet beter dan dat er altijd 'aapjes op mijn schouder' zitten. Zaken die mijn aandacht vereisen en die ik af moet ronden (vaak met een deadline). Als iemand anders (werk of school van de kinderen) ze me niet opleggen, dan leg ik mezelf wel één of andere deadline (en bijbehorende te behalen hoge lat) op. Al dan niet bewust.
Of er een periode was, of is, in mijn leven waarop ik me goed voelde of voel, vroeg Roos. Pfoeh, daar moest ik heel lang over nadenken. Wanneer heb of had ik niet die Mount Everest voor me. Alleen op het moment dat ik met mijn man en kinderen in de auto stap om op vakantie te gaan in de zomervakantie. Als alles geregeld is, alles klaar om te gaan. Dat is het enige moment in mijn leven dat ik kan bedenken dat ik zeker weet dat ik geen deadlines heb en niets meer hoef. Roos was zichtbaar geschokt hierover.
Toen we een nieuwe afspraak maakten vroeg ze me mijn levensverhaal eens op te schrijven. En dan niet eens zozeer de feiten, maar wel herinneringen die ik heb en hoe ik me daarbij voelde.
Het is fijn dat ze daarover begon, want ik was dat zelf ook al van plan. Eens al m'n herinneringen ergens wegzetten. Alle gevoelens eens op een rijtje zetten. Ik ben benieuwd hoe ver ik kom. Vraag me herinneringen te noemen en ik kom niet ver, maar als ik het echt ga uitschrijven zal dat misschien nog best veel zijn.
Dat levensverhaal ga ik hier niet 1 op 1 overnemen. Het is namelijk míjn kijk op hoe alles ging, vroeger bij ons thuis, Ik wil niet dat -mochten bekenden deze blog ooit lezen- mensen mijn familie op een verkeerde manier gaan zien.
Waarschijnlijk zal ik hier wel wat schrijven over het proces, maar dat kan ik niet bij voorbaat zeggen. Ik schrijf hier wat in me opkomt, niet wat ik vooraf bedenk om te schrijven.
maandag 21 november 2016
Doen wat je leuk vindt
Van Roos moet ik 'vooral doen wat ik leuk vind'.
Beetje jammer dat ze hier zelf een week of twee later op terug moest komen.
'Doen wat ik leuk vind' zit er namelijk gewoon niet in. Niet omdat ik er geen tijd voor heb, maar omdat er simpelweg bijzonder weinig is dat ik leuk vind.
Het lijkt wel, nu ik geaccepteerd heb dat er echt iets aan de hand is, alles eerst even vervelender wordt. Alsof ik gereset moet worden of zo. Eerst even niks en dan gaan opbouwen.
Voorheen vond ik het leuk om te tekenen. Nu moet ik me daar echt toe zetten. En ben ik als stank voor dank ten zeerste teleurgesteld over wát ik teken.
Voorheen kon ik ècht fijn vinden in het bos (we hebben niet voor niets een hond genomen), nu moet ik me er echt toe zetten om met hem buiten te komen.
Hmm.., daar stopt het eigenlijk al.
Waar ik naartoe wilde met dit blog, is dat ik me de hele dag moet pushen om dingen te doen. Ik moet mezelf meerdere keren per dag gewoon dwingen om iets te doen.
Aankleden, ontbijten, met de hond naar buiten, fruit eten (anders eet ik alleen maar zoet, zoeter, zoetst), lunchen, een tijdschrift lezen, tekenen, piano spelen, bewegen (sportschool.... blegh!!)...
Ik merk dat ik er ontzettend boos van word. Boos op de situatie. Eerder schreef ik al een blog in zo'n boze bui, maar het is nog niet veel beter.
Ik ben bijna zover dat ik alles zou willen stoppen. Dat ik een groot, dik zwaar masker wil ontwikkelen en gewoon weer wil gaan doen alsof alles oké is. Kortom, terug naar hoe het was. Toen ik nog wel dingen leuk vond. Nog steeds was koken geen favoriete hobby, maar wilde ik de goede moeder zijn, die haar kinderen goed voedt.Nog steeds was sporten in de sportschool geen hobby, maar kon ik de 'fitte, vlotte 40+er' spelen.
Eigenlijk ben ik nu aan het koken. In mijn hoofd steeds hetzelfde zinnetje: "Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet." Het helpt niet echt. Ik ben aan het koken, dus dat is goed. Ik kook zelfs gezond (aardappels, groenten, vlees), maar met zo veel tegenzin dat ik zelfs bang ben dat je het straks proeft!
Het gehakt is ontdooit, de magnetron is alweer gestopt met piepen, de aardappels hebben een minuutje of vijf gekookt, het piepertje klinkt nog. De boerenkool kan erbij.
Snel dit blogje maar afronden en terug de keuken in.
Misschien helpt het als ik een andere zender op zet. Muziek uit de jaren '80, waar ik lekker op kan mee blèren!
Het fornuis piept inmiddels ook nog maar eens in de tien seconden. Tijd om verder te gaan.
Levenslust in het koken gooien. Dat is vast lekkerder dan tegenzin.
Beetje jammer dat ze hier zelf een week of twee later op terug moest komen.
'Doen wat ik leuk vind' zit er namelijk gewoon niet in. Niet omdat ik er geen tijd voor heb, maar omdat er simpelweg bijzonder weinig is dat ik leuk vind.
Het lijkt wel, nu ik geaccepteerd heb dat er echt iets aan de hand is, alles eerst even vervelender wordt. Alsof ik gereset moet worden of zo. Eerst even niks en dan gaan opbouwen.
Voorheen vond ik het leuk om te tekenen. Nu moet ik me daar echt toe zetten. En ben ik als stank voor dank ten zeerste teleurgesteld over wát ik teken.
Voorheen kon ik ècht fijn vinden in het bos (we hebben niet voor niets een hond genomen), nu moet ik me er echt toe zetten om met hem buiten te komen.
Hmm.., daar stopt het eigenlijk al.
Waar ik naartoe wilde met dit blog, is dat ik me de hele dag moet pushen om dingen te doen. Ik moet mezelf meerdere keren per dag gewoon dwingen om iets te doen.
Aankleden, ontbijten, met de hond naar buiten, fruit eten (anders eet ik alleen maar zoet, zoeter, zoetst), lunchen, een tijdschrift lezen, tekenen, piano spelen, bewegen (sportschool.... blegh!!)...
Ik merk dat ik er ontzettend boos van word. Boos op de situatie. Eerder schreef ik al een blog in zo'n boze bui, maar het is nog niet veel beter.
Ik ben bijna zover dat ik alles zou willen stoppen. Dat ik een groot, dik zwaar masker wil ontwikkelen en gewoon weer wil gaan doen alsof alles oké is. Kortom, terug naar hoe het was. Toen ik nog wel dingen leuk vond. Nog steeds was koken geen favoriete hobby, maar wilde ik de goede moeder zijn, die haar kinderen goed voedt.Nog steeds was sporten in de sportschool geen hobby, maar kon ik de 'fitte, vlotte 40+er' spelen.
Eigenlijk ben ik nu aan het koken. In mijn hoofd steeds hetzelfde zinnetje: "Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet." Het helpt niet echt. Ik ben aan het koken, dus dat is goed. Ik kook zelfs gezond (aardappels, groenten, vlees), maar met zo veel tegenzin dat ik zelfs bang ben dat je het straks proeft!
Het gehakt is ontdooit, de magnetron is alweer gestopt met piepen, de aardappels hebben een minuutje of vijf gekookt, het piepertje klinkt nog. De boerenkool kan erbij.
Snel dit blogje maar afronden en terug de keuken in.
Misschien helpt het als ik een andere zender op zet. Muziek uit de jaren '80, waar ik lekker op kan mee blèren!
Het fornuis piept inmiddels ook nog maar eens in de tien seconden. Tijd om verder te gaan.
Levenslust in het koken gooien. Dat is vast lekkerder dan tegenzin.
maandag 14 november 2016
En dan nu..?
En dan nu..?
Nu ik helemaal onderuit gezakt op de bank hang? Het huilen me nader staat dan het lachen?
Ik eigenlijk moet koken, maar geen beweging krijg in mezelf.
Nu ik als een berg op zie tegen het sporten straks.
Op zie tegen het masker dat ik straks weer op moet zetten als de kinderen naar beneden komen.
Wie is er dan nu voor me?
Wie kan ik bellen? Wie weet hoe het voelt?
Wie zegt er het juiste?
Of zegt net niks, omdat dat beter is?
Wie zit er naast me, wie klimt er naar beneden om naast me te komen zitten?
Niemand toch... er is gewoon niemand die het snapt.
Niemand die weet wat hij moet zeggen.
Mijn man.., stel dat ik mijn man zou bellen.. hij staat op dit moment zijn auto vol te gooien met benzine. Hij is perfect op tijd vertrokken van z'n werk om op tijd thuis te zijn voor mij.
Hij kan niks nu. Hij kan niks voor me doen, hij kan niks zeggen dat zou helpen.
Het zou hem alleen maar een heel vervelend gevoel geven omdat hij er niet voor me kan zijn.
Geen optie dus, nu.
Verder... verder zijn er geen opties.
En ik begrijp dat. Ik heb het zelf hiernaar gemaakt.
En daarbij.. wat zou ìk doen als een vriendin van mij, mij nu zou bellen en het verhaal omgekeerd zou zijn? Er zijn toch ook gewoon geen woorden die helpen..?
Ik moet op gaan staan. Eten koken. Iets te eten op tafel zetten. Al is het maar een boterham.
Ik ga mezelf bij de kraag vatten. Een stap tegelijk, dan kom ik er ook.
Laat ik dat maar doen.
Het kleed op tafel, wat bestek erbij en een pan vullen met water voor soep.. drie stappen.
Pffff
Nu ik helemaal onderuit gezakt op de bank hang? Het huilen me nader staat dan het lachen?
Ik eigenlijk moet koken, maar geen beweging krijg in mezelf.
Nu ik als een berg op zie tegen het sporten straks.
Op zie tegen het masker dat ik straks weer op moet zetten als de kinderen naar beneden komen.
Wie is er dan nu voor me?
Wie kan ik bellen? Wie weet hoe het voelt?
Wie zegt er het juiste?
Of zegt net niks, omdat dat beter is?
Wie zit er naast me, wie klimt er naar beneden om naast me te komen zitten?
Niemand toch... er is gewoon niemand die het snapt.
Niemand die weet wat hij moet zeggen.
Mijn man.., stel dat ik mijn man zou bellen.. hij staat op dit moment zijn auto vol te gooien met benzine. Hij is perfect op tijd vertrokken van z'n werk om op tijd thuis te zijn voor mij.
Hij kan niks nu. Hij kan niks voor me doen, hij kan niks zeggen dat zou helpen.
Het zou hem alleen maar een heel vervelend gevoel geven omdat hij er niet voor me kan zijn.
Geen optie dus, nu.
Verder... verder zijn er geen opties.
En ik begrijp dat. Ik heb het zelf hiernaar gemaakt.
En daarbij.. wat zou ìk doen als een vriendin van mij, mij nu zou bellen en het verhaal omgekeerd zou zijn? Er zijn toch ook gewoon geen woorden die helpen..?
Ik moet op gaan staan. Eten koken. Iets te eten op tafel zetten. Al is het maar een boterham.
Ik ga mezelf bij de kraag vatten. Een stap tegelijk, dan kom ik er ook.
Laat ik dat maar doen.
Het kleed op tafel, wat bestek erbij en een pan vullen met water voor soep.. drie stappen.
Pffff
Een bericht van niks.
Elke dag schrijven en elke dag naar buiten. Verder vooral doen wat ik leuk vind.
Blijkbaar ben ik een selectief luisteraar, of gewoon heel eigenwijs. Ik kom niet elke dag buiten en ik schrijf ook niet elke dag. O.., en ik doe ook niet vooral wat ik leuk vind.
Dat laatste is namelijk een beetje lastig. Ik weet niet zo goed wat ik leuk vind. Voordat ik het weet ben ik dan alweer een halve dag kwijt met niets doen (beetje stom spelletjes doen op m'n telefoon). Een tijdschrift lezen vind ik af en toe leuk, piano spelen vind ik af en toe leuk, tekenen vind ik ook af en toe leuk, maar heb ik al weken niet gedaan. In bad gaan is leuk, maar zoveel gedoe dat ik het niet zo snel doe.
Het nadeel van tekenen en piano spelen is ook dat ik direct 'de beste' wil zijn. Het on-ontdekte talent van Nederland, zeg maar. Een bijzonder idioot idee, dat weet ik, maar dat is wel zo'n beetje waar ik mijn lat leg. 'Leuk vinden' telt dus eigenlijk alleen maar als ik er goed in ben. Anders is het in mijn ogen al snel een nutteloze bezigheid.
Misschien ligt het ook aan de tijd van de maand en ben ik nu ook hormonaal in een dip, maar er komt gewoon echt niet veel uit mijn handen. Pff.. ik ben allang blij dat dit me niet als een dolle naar beneden trekt. Hé! Daar zeg ik wat. Het trekt me deze keer niet als een gek naar beneden, dat gevoel van 'wat moet ik toch doen, de hele dag'?
Misschien dat de medicijnen toch íets voor me aan het doen zijn nu. Ze nemen het dal wat weg, lijkt het. Alleen zetten ze er niets voor in de plaats en dat is wel jammer.
Ik zou zo graag wat meer energie hebben. En meer zin. Zin om iets te ondernemen. Dat ik dingen doe omdat ik het wíl! Niet omdat ik 'dingen moet doen die ik leuk vind'. Blegh.
Op dit moment wil ik eigenlijk maar één ding heel graag. Terug naar bed. Ik wil heel graag terug naar bed. Ik ben zó moe, ik kan m'n ogen amper open houden. Beetje jammer is het wel dat dit dus het enige is dat ik van Roos NIET meer mag doen. Ik mag niet naar bed gaan overdag, omdat dit mijn negatieve gevoelens zou kunnen verergeren. Het voegt in ieder geval niets goeds toe volgens haar.
De oudste twee van onze kinderen hebben nu toetsweek. Dat houdt in dat ze op de gekste tijden in- en uitvliegen. Dat is heel rommelig en geeft me een onrustig gevoel. Ik heb graag wat 'eigen tijd' op een dag. Momentjes dat ik zeker weet dat er niemand opeens binnen kan lopen. Niemand waar ik rekening mee hoef te houden.
Volgens mij kan er over een half uur alweer een dochter op de stoep staan. Dat weerhoudt me er vandaag van om terug te gaan mijn bed in. Misschien dat ik even onder de zonnehemel ga. Dat mag wel en geeft me vaak toch een heerlijk uitgerust gevoel daarna.
Maakt het wel weer nóg moeilijker om daarna naar buiten te gaan. Buiten is het nu steenkoud. Misschien moet ik dat eerst maar doen; naar buiten. Me warm genoeg aankleden en dan even met de hond weg. Op de fiets, want wandelen vind ik nu te koud. Als ik fiets en hij rent, hoef ik ook minder lang buiten te zijn. Oef, nare gedachte van mezelf vind ik.
Ach, wie houd ik voor de gek? Als ik klaar ben met dit stukje tekst ga ik slapen. En dan op de bank, zodat ik niet 'terug naar bed' ben gegaan. Ik ben gewoon echt heel moe. Heb ook verschrikkelijk slecht geslapen. Ik kon m'n draai niet vinden en steeds als ik in slaap dreigde te vallen doemde er een gedachte op waardoor ik niet kon slapen. En ik weet niet eens meer wát!
Pff.. succes met vandaag, ik ga een tukje doen. Tien minuten, want dan staat m'n dochter alweer voor de deur...
Blijkbaar ben ik een selectief luisteraar, of gewoon heel eigenwijs. Ik kom niet elke dag buiten en ik schrijf ook niet elke dag. O.., en ik doe ook niet vooral wat ik leuk vind.
Dat laatste is namelijk een beetje lastig. Ik weet niet zo goed wat ik leuk vind. Voordat ik het weet ben ik dan alweer een halve dag kwijt met niets doen (beetje stom spelletjes doen op m'n telefoon). Een tijdschrift lezen vind ik af en toe leuk, piano spelen vind ik af en toe leuk, tekenen vind ik ook af en toe leuk, maar heb ik al weken niet gedaan. In bad gaan is leuk, maar zoveel gedoe dat ik het niet zo snel doe.
Het nadeel van tekenen en piano spelen is ook dat ik direct 'de beste' wil zijn. Het on-ontdekte talent van Nederland, zeg maar. Een bijzonder idioot idee, dat weet ik, maar dat is wel zo'n beetje waar ik mijn lat leg. 'Leuk vinden' telt dus eigenlijk alleen maar als ik er goed in ben. Anders is het in mijn ogen al snel een nutteloze bezigheid.
Misschien ligt het ook aan de tijd van de maand en ben ik nu ook hormonaal in een dip, maar er komt gewoon echt niet veel uit mijn handen. Pff.. ik ben allang blij dat dit me niet als een dolle naar beneden trekt. Hé! Daar zeg ik wat. Het trekt me deze keer niet als een gek naar beneden, dat gevoel van 'wat moet ik toch doen, de hele dag'?
Misschien dat de medicijnen toch íets voor me aan het doen zijn nu. Ze nemen het dal wat weg, lijkt het. Alleen zetten ze er niets voor in de plaats en dat is wel jammer.
Ik zou zo graag wat meer energie hebben. En meer zin. Zin om iets te ondernemen. Dat ik dingen doe omdat ik het wíl! Niet omdat ik 'dingen moet doen die ik leuk vind'. Blegh.
Op dit moment wil ik eigenlijk maar één ding heel graag. Terug naar bed. Ik wil heel graag terug naar bed. Ik ben zó moe, ik kan m'n ogen amper open houden. Beetje jammer is het wel dat dit dus het enige is dat ik van Roos NIET meer mag doen. Ik mag niet naar bed gaan overdag, omdat dit mijn negatieve gevoelens zou kunnen verergeren. Het voegt in ieder geval niets goeds toe volgens haar.
De oudste twee van onze kinderen hebben nu toetsweek. Dat houdt in dat ze op de gekste tijden in- en uitvliegen. Dat is heel rommelig en geeft me een onrustig gevoel. Ik heb graag wat 'eigen tijd' op een dag. Momentjes dat ik zeker weet dat er niemand opeens binnen kan lopen. Niemand waar ik rekening mee hoef te houden.
Volgens mij kan er over een half uur alweer een dochter op de stoep staan. Dat weerhoudt me er vandaag van om terug te gaan mijn bed in. Misschien dat ik even onder de zonnehemel ga. Dat mag wel en geeft me vaak toch een heerlijk uitgerust gevoel daarna.
Maakt het wel weer nóg moeilijker om daarna naar buiten te gaan. Buiten is het nu steenkoud. Misschien moet ik dat eerst maar doen; naar buiten. Me warm genoeg aankleden en dan even met de hond weg. Op de fiets, want wandelen vind ik nu te koud. Als ik fiets en hij rent, hoef ik ook minder lang buiten te zijn. Oef, nare gedachte van mezelf vind ik.
Ach, wie houd ik voor de gek? Als ik klaar ben met dit stukje tekst ga ik slapen. En dan op de bank, zodat ik niet 'terug naar bed' ben gegaan. Ik ben gewoon echt heel moe. Heb ook verschrikkelijk slecht geslapen. Ik kon m'n draai niet vinden en steeds als ik in slaap dreigde te vallen doemde er een gedachte op waardoor ik niet kon slapen. En ik weet niet eens meer wát!
Pff.. succes met vandaag, ik ga een tukje doen. Tien minuten, want dan staat m'n dochter alweer voor de deur...
dinsdag 8 november 2016
Boos
Bah, bah, bah.
Ik ben boos.
Boos op zo'n beetje alles om me heen.
Boos op de wc-rol die op is.
Boos op de kettingen van de gewichten van de klok die kapot aan het gaan zijn.
Boos op de hond, omdat hij de hele dag in de weg loopt en blaft en gromt op momenten dat ik het niet wil.
Boos op mijn psychologe omdat ik de dag niet mag 'door spoelen' door in bed te gaan liggen.
Boos omdat ik niet meer in mijn journal schrijf, maar híer.
Boos op de lunch die ik gehad heb, omdat ik nu misselijk ben.
Boos op mijn medicatie, omdat ik zo aangekomen ben.
Boos op mijn medicatie omdat het niet snel genoeg werkt.
Boos op de bankrekening die weer eens niet aangeeft wat ik wil. Bij lange na niet zelfs.
Boos op mijn man, omdat hij twee hele dure rekeningen in 1 keer heeft betaald, aan het begin van de maand.
Boos op degene die deze rekeningen gestuurd heeft, omdat gespreid betalen duurder was.
Boos op de radio omdat de muziek te vrolijk is
Boos op mijn hoofd omdat er een stomme piep in zit.
Boos omdat ik net moest gaan wandelen
Boos omdat mijn telefoon opeens aangaf nog maar 1% batterij te hebben
Boos omdat mijn telefoon 45% aangaf toen ik de oplader erin stak
Boos omdat ik die oplader eerst ben gaan halen en dus voor niks gelopen heb
Boos omdat het geheugen van mijn telefoon vol is
Boos omdat dit komt door de berichten die erop staan. Whatsapps kan ik naar mezelf mailen, maar met berichten is dat een stuk lastiger
Boos omdat ik steeds vergeet dat ik morgen een afspraak heb
Boos omdat vrijdagochtend de eerste ochtend is dat ik weer niks heb
Boos omdat dit maar een ochtend is en geen ochtend en middag
Boos omdat ik een bureautje voor mezelf wil, maar dit eerst een ongelofelijke hoeveelheid werk met zich mee gaat brengen
Boos omdat ik daarvoor heel veel boeken moet gaan uitzoeken en ik er waarschijnlijk ook een heleboel van weg moet doen.
Boos omdat ik hier tikfouten zelf moet verbeteren.
Boos op de piano omdat die er staat en ik nu niet kan spelen.
Kán wel, maar toch niet, omdat ik in deze bui alleen maar fouten zou maken.
Boos op de kerstboom die we al opgezet hebben
Boos omdat ik daarom boos ben
Boos op mensen die zeggen dat je dit pas na Sinterklaas moet doen
Boos omdat ik naar de sportschool moet, maar daar totaal geen zin in heb
Boos om alles wat ik net getikt heb en nog een keer en nog een keer boos
Boos omdat ik soms wel en soms geen punt achter de zinnen heb gezet
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik niet weet waarom ik boos ben
Boos omdat ik niet weet wat ervoor in de plaats kan zijn
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik altijd moet luisteren naar wat er gezegd wordt als er gesproken wordt op de radio
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik vind dat ik niet boos mag zijn
Boos omdat mijn handen willen gaan trillen
Boos omdat mijn armen willen gaan trillen
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik niet naar bed mag om het gevoel uit de weg te gaan
Boos omdat ik mijn man wil zeggen hoe boos ik ben, maar dit niet doe
Boos omdat ik dit niet doe
Boos omdat ik een eigen plekje wil. Een eigen bureau waar ik kan frotten wat ik wil
Boos omdat dit gewoon echt nog heel lang zal gaan duren
En nu ga ik boos thee zetten.
Gisteravond eindelijk thee gezet van een 'theebloem' waar ik veel van verwachtte, maar ik vond de thee niet lekker. Stom. Boos.
Boos ga ik in mijn tijdschrift lezen
Boos zal ik toch op mijn telefoon gaan
Boos omdat ik dat zal doen
Boos om alles wat ik dan zal lezen
Boos omdat ik er bij voorbaat al boos om ben
Boos omdat ik invul
Boos omdat ik hierin een keus heb en ervoor kies om in te vullen en boos omdat ik er ook meteen boos op ben
Boos omdat ik boos ben
Ik ben boos.
Boos op zo'n beetje alles om me heen.
Boos op de wc-rol die op is.
Boos op de kettingen van de gewichten van de klok die kapot aan het gaan zijn.
Boos op de hond, omdat hij de hele dag in de weg loopt en blaft en gromt op momenten dat ik het niet wil.
Boos op mijn psychologe omdat ik de dag niet mag 'door spoelen' door in bed te gaan liggen.
Boos omdat ik niet meer in mijn journal schrijf, maar híer.
Boos op de lunch die ik gehad heb, omdat ik nu misselijk ben.
Boos op mijn medicatie, omdat ik zo aangekomen ben.
Boos op mijn medicatie omdat het niet snel genoeg werkt.
Boos op de bankrekening die weer eens niet aangeeft wat ik wil. Bij lange na niet zelfs.
Boos op mijn man, omdat hij twee hele dure rekeningen in 1 keer heeft betaald, aan het begin van de maand.
Boos op degene die deze rekeningen gestuurd heeft, omdat gespreid betalen duurder was.
Boos op de radio omdat de muziek te vrolijk is
Boos op mijn hoofd omdat er een stomme piep in zit.
Boos omdat ik net moest gaan wandelen
Boos omdat mijn telefoon opeens aangaf nog maar 1% batterij te hebben
Boos omdat mijn telefoon 45% aangaf toen ik de oplader erin stak
Boos omdat ik die oplader eerst ben gaan halen en dus voor niks gelopen heb
Boos omdat het geheugen van mijn telefoon vol is
Boos omdat dit komt door de berichten die erop staan. Whatsapps kan ik naar mezelf mailen, maar met berichten is dat een stuk lastiger
Boos omdat ik steeds vergeet dat ik morgen een afspraak heb
Boos omdat vrijdagochtend de eerste ochtend is dat ik weer niks heb
Boos omdat dit maar een ochtend is en geen ochtend en middag
Boos omdat ik een bureautje voor mezelf wil, maar dit eerst een ongelofelijke hoeveelheid werk met zich mee gaat brengen
Boos omdat ik daarvoor heel veel boeken moet gaan uitzoeken en ik er waarschijnlijk ook een heleboel van weg moet doen.
Boos omdat ik hier tikfouten zelf moet verbeteren.
Boos op de piano omdat die er staat en ik nu niet kan spelen.
Kán wel, maar toch niet, omdat ik in deze bui alleen maar fouten zou maken.
Boos op de kerstboom die we al opgezet hebben
Boos omdat ik daarom boos ben
Boos op mensen die zeggen dat je dit pas na Sinterklaas moet doen
Boos omdat ik naar de sportschool moet, maar daar totaal geen zin in heb
Boos om alles wat ik net getikt heb en nog een keer en nog een keer boos
Boos omdat ik soms wel en soms geen punt achter de zinnen heb gezet
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik niet weet waarom ik boos ben
Boos omdat ik niet weet wat ervoor in de plaats kan zijn
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik altijd moet luisteren naar wat er gezegd wordt als er gesproken wordt op de radio
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik vind dat ik niet boos mag zijn
Boos omdat mijn handen willen gaan trillen
Boos omdat mijn armen willen gaan trillen
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik niet naar bed mag om het gevoel uit de weg te gaan
Boos omdat ik mijn man wil zeggen hoe boos ik ben, maar dit niet doe
Boos omdat ik dit niet doe
Boos omdat ik een eigen plekje wil. Een eigen bureau waar ik kan frotten wat ik wil
Boos omdat dit gewoon echt nog heel lang zal gaan duren
En nu ga ik boos thee zetten.
Gisteravond eindelijk thee gezet van een 'theebloem' waar ik veel van verwachtte, maar ik vond de thee niet lekker. Stom. Boos.
Boos ga ik in mijn tijdschrift lezen
Boos zal ik toch op mijn telefoon gaan
Boos omdat ik dat zal doen
Boos om alles wat ik dan zal lezen
Boos omdat ik er bij voorbaat al boos om ben
Boos omdat ik invul
Boos omdat ik hierin een keus heb en ervoor kies om in te vullen en boos omdat ik er ook meteen boos op ben
Boos omdat ik boos ben
zaterdag 5 november 2016
Bang
Vanaf dat ik thuis ben komen te zitten hoor ik steeds dezelfde -goed bedoelde- adviezen. "Gun het tijd", "Wees niet zo streng voor jezelf", of de positieve variant "Wees wat liever voor jezelf".
Gooi er nog een paar opmerkingen bij in de trant van "Iedereen heeft wel eens een off-day" en "Ik ben ook overspannen (depressief/burned out) geweest, ik ken het" en je hebt het perfecte recept gevonden om mij in de put te praten.
Al een aantal jaar ben ik geabonneerd op het tijdschrift 'Happinez'. Elke maand wordt daarin een thema besproken waarbij ook altijd verschillende artikelen zitten over 'lief zijn voor jezelf'.
Ook boordevol tips en ideeën om lief te zijn voor jezelf. Als ik alle adviezen en levenslessen die ik de afgelopen -pak 'em beet- tien jaar gelezen en gehoord heb, had kunnen toepassen, was ik nu de tweede Moeder Theresa geweest en was ik zó verlicht dat ik voortaan zwevend en wonderen doend door het leven zou gaan.
Maar helaas het werkt niet zo voor mij. Het werkt zelfs averechts voor mij. Het idee dat wat 'peptalk' tegen mezelf me eigenlijk al zou moeten helpen, geeft me alleen maar meer het idee dat ik blijkbaar een hopeloos geval ben.
Natuurlijk probeer ik het wel eens. Sta ik een tijd een keer of drie per dag tegen mijn spiegelbeeld te zeggen dat ik lief ben. Of leuk, of aardig, of grappig, of weet ik veel wat. Maar met al die tijd een stemmetje in mijn hoofd, misschien wel het duiveltje op mijn schouder, dat krom ligt van het lachen om de show die ik opvoer. En met, tussen het hikken van de lach door, de tekst "Stop maar weer, dit haalt geen donder uit, dit werkt niet. Dat weet jij toch ook wel".
Onbegonnen werk.
Gisteren bekeek ik een documentaire over depressiviteit en daar hadden ze het over elektroshockstherapie. Zoiets, ik weet de naam niet meer precies. En opeens werd ik heel bang. Stel je voor..., stel je nou eens héél even voor dat ik van mijn depressieve klachten af zou komen. En van m'n zelfwalging af zou komen. Wat dan?? Wat heb ik dan? Wie ben ik dan?? Hóe ben ik dan? Hou ik dan nog van mijn man? Ga ik dan opeens de mensen aardig vinden die ik nu nìet aardig vind? Word ik dan opeens een ster in het doen van het huishouden? Ga ik dan taarten bakken en haken? Ik moet er niet aan denken! (No offence)
Begrijp me goed, ik wil heel, héél erg graag van deze nare, zware en zwarte negatieve gevoelens af. Maar... ik weet helemaal niet wie ik ben zònder! Ik weet niet wie ik eìgenlijk ben. Ik weet gewoon niet wie ik ben! En dat is eng, dat maakt me bang.
Misschien is dat ook wel meteen de reden dat al die 'tips en trucs' niet werken. Omdat ik het ergens in mijn onderbewuste tegenhoud. Omdat ik bang ben. Omdat ik niet weet wie ik ben, of.. word?
Gooi er nog een paar opmerkingen bij in de trant van "Iedereen heeft wel eens een off-day" en "Ik ben ook overspannen (depressief/burned out) geweest, ik ken het" en je hebt het perfecte recept gevonden om mij in de put te praten.
Al een aantal jaar ben ik geabonneerd op het tijdschrift 'Happinez'. Elke maand wordt daarin een thema besproken waarbij ook altijd verschillende artikelen zitten over 'lief zijn voor jezelf'.
Ook boordevol tips en ideeën om lief te zijn voor jezelf. Als ik alle adviezen en levenslessen die ik de afgelopen -pak 'em beet- tien jaar gelezen en gehoord heb, had kunnen toepassen, was ik nu de tweede Moeder Theresa geweest en was ik zó verlicht dat ik voortaan zwevend en wonderen doend door het leven zou gaan.
Maar helaas het werkt niet zo voor mij. Het werkt zelfs averechts voor mij. Het idee dat wat 'peptalk' tegen mezelf me eigenlijk al zou moeten helpen, geeft me alleen maar meer het idee dat ik blijkbaar een hopeloos geval ben.
Natuurlijk probeer ik het wel eens. Sta ik een tijd een keer of drie per dag tegen mijn spiegelbeeld te zeggen dat ik lief ben. Of leuk, of aardig, of grappig, of weet ik veel wat. Maar met al die tijd een stemmetje in mijn hoofd, misschien wel het duiveltje op mijn schouder, dat krom ligt van het lachen om de show die ik opvoer. En met, tussen het hikken van de lach door, de tekst "Stop maar weer, dit haalt geen donder uit, dit werkt niet. Dat weet jij toch ook wel".
Onbegonnen werk.
Gisteren bekeek ik een documentaire over depressiviteit en daar hadden ze het over elektroshockstherapie. Zoiets, ik weet de naam niet meer precies. En opeens werd ik heel bang. Stel je voor..., stel je nou eens héél even voor dat ik van mijn depressieve klachten af zou komen. En van m'n zelfwalging af zou komen. Wat dan?? Wat heb ik dan? Wie ben ik dan?? Hóe ben ik dan? Hou ik dan nog van mijn man? Ga ik dan opeens de mensen aardig vinden die ik nu nìet aardig vind? Word ik dan opeens een ster in het doen van het huishouden? Ga ik dan taarten bakken en haken? Ik moet er niet aan denken! (No offence)
Begrijp me goed, ik wil heel, héél erg graag van deze nare, zware en zwarte negatieve gevoelens af. Maar... ik weet helemaal niet wie ik ben zònder! Ik weet niet wie ik eìgenlijk ben. Ik weet gewoon niet wie ik ben! En dat is eng, dat maakt me bang.
Misschien is dat ook wel meteen de reden dat al die 'tips en trucs' niet werken. Omdat ik het ergens in mijn onderbewuste tegenhoud. Omdat ik bang ben. Omdat ik niet weet wie ik ben, of.. word?
woensdag 2 november 2016
Paniekaanval
Afgelopen maandag schreef ik over mijn rotdag (ik zal het netjes houden). 's Avonds heb ik nog even digitaal met een vriendin gepraat over mijn gevoel en dat voelde erg goed. Ik dacht dat ik me weer prima voelde daarna.
Dat bleek anders toen ik met mijn man nog even de dinsdag doornam. Hij meldde tussen neus en lippen door dat hij niet mee zou eten dinsdag omdat er gevoetbald zou worden door zijn favoriete club. Ik gaf aan dat ik dat niet wist en was in mijn hoofd bezig met wat ik dan klaar zou maken voor het avondeten.
Mijn man vertelde door over dat er voetbal was en ik dus eigenlijk had kunnen weten dat hij er niet zou zijn. Waarom spelen ze doordeweeks dan? Champions League blijkbaar. Nou ja, je kon me de Chinese menukaart voorlezen en er dan vanuit gaan dat ik dan zou weten wat je gegeten had (deze vergelijking kwam serieus in me op toen hij aan het praten was), ik snapte nog steeds niet waarom hij dat niet thuis zou zijn bij het avondeten.
Die Chinese menukaart liet mijn man in de lach schieten en hij wilde gaan uitleggen dat hij met klanten van zijn bedrijf naar de wedstrijd zou gaan, dan eten ze vooraf altijd samen. Maar zover kwam hij niet. Uit het niets begon ik opeens de puf-oefeningen uit mijn zwangerschappen te doen. Ik kon het niet helpen. Het ging van kwaad tot erger. Ik begon te huilen. Het 'wegblazen' van de paniek hielp niet. Mijn ademhaling werd korter en oppervlakkiger.
Heel erg geschrokken kwam mijn man voor me zitten. Mijn voeten en handen begonnen te tintelen en even later ook mijn tong. Ik vouwde mijn handen voor m'n mond, maar omdat mijn armen zo zwaar waren kon ik dit niet lang volhouden. Mijn man vroeg of hij iets voor me kon doen. Het beeld van mij op de bank en hem er lichtelijk in paniek erbij kwam in me op. Net zoals ik mezelf 'zie zitten' als ik bij Roos een huilbui krijg. Ik voelde medelijden voor zijn gevoel van machteloosheid en was blij dat ik hem iets kon laten doen. Ik vroeg hem een zakje te halen, dat zou het makkelijker maken om de hoeveelheid zuurstof te verlagen.
Vrij snel was hij terug met het zakje. Mijn eerst adem uitstoot paste en helemaal in?! En meer.... Er zat een gat in het zakje.. Dat maakte dat ik in de lach schoot tijdens het huilen en hyperventileren, wat een versnelling van mijn ademhaling tot gevolg had.
Een keer of drie/vier versnelde mijn ademhaling weer opnieuw nadat het tot rust gekomen was. Ik denk dat het geheel zo'n 20 minuten geduurd heeft. Ik wilde heel graag dat het zou stoppen, want ik moest ontzettend nodig naar het toilet, maar durfde niet op te staan door de lichtheid in mijn hoofd.
Toen alles eenmaal voorbij was en mijn man vroeg of het weer ging, zei ik hem dat het weer prima ging en hij zojuist een paniekaanval gezien had. Het is lang geleden dat ik zo'n aanval gehad heb. Gelukkig maar, want het is niks.
Stukje bij beetje vertelde ik hem hoe mijn dag was geweest. Dat de stevige takken te hoog waren -en dus teveel moeite kostten- omdat ik anders de riem van de hond in mijn hand had willen gebruiken. Hij schrok heel erg en zei dat hij dat niet wist. Ik vertelde hem dat als ik hem app met 'Het is niet mijn dag vandaag', dat het dan echt slecht gaat. Tja, dat kon hij niet weten natuurlijk. Dat is ook zo, maar nu weet hij het wel.
De volgende dag (gisteren dus) is hij vanaf de lunch thuis komen werken. En toen het 's avonds tijd was om naar het diner en de voetbalwedstrijd te gaan, vroeg hij me keer op keer of het wel ging. Of hij wel weg kon. En dat ik hem maar hoefde appen en hij naar huis zou komen. Het eten stond klaar, ik hoefde het alleen nog maar warm te maken.
Het behoeft geen uitleg denk ik, dat ik hoop dat die maandag 'rock bottom' was en dat ik hoop dat ik nu langzaam aan omhoog kan gaan. Je moet eerst diep genoeg gaan om een goed vertrekpunt te hebben om weer omhoog te kunnen. Je wilt niet halverwege omhoog gaan en een heleboel onverwerkte 'shit' onder de oppervlakte hebben nog.
maandag 31 oktober 2016
Eruit stappen
Voor het eerst sinds lange tijd dat ik echt weer serieus denk dat iedereen beter af is zonder mij.
Natuurlijk heb ik vaak gedacht aan de dood. Wat zou dat makkelijk zijn.
Maar het verdriet dat ik de mensen om mij heen aan zou doen heeft mij er altijd van weerhouden. En natuurlijk ook zo vandaag. Echter vandaag is het moeilijker om te zien dat ik iemand verdriet zou doen. Moeilijk om te zien dat er ook maar iemand verdrietig zou zijn als ik er niet meer ben.
Nu ik dit schrijf word ik boos op mezelf. Mijn verstand zegt me dat er heel veel mensen verdrietig zullen zijn als ik er niet meer ben. Er zijn mensen die om me geven en die me om zich heen willen hebben.
Jammer dat ik dit nu niet zo voel. Dat ik nu alleen maar negatieve dingen kan bedenken die andere mensen zouden zeggen of doen als ik er niet meer zou zijn. Negatieve dingen over mij, over mijn keus. Mijn gevoel zegt dat ze hooguit boos of teleurgesteld zullen zijn. Bevestigd in hun gedachte, zoiets.
En dat wil ik niet. Voor mijn man en kinderen wil ik dat niet.
Hahaha... het is wat... de enige reden om er niet uit te stappen is omdat ik rekening houd met anderen. Zoals altijd. En vast ergens ver weg nog wel wat andere verstandige dingen, maar vandaag zie ik ze even niet.
Vandaag gaat het gewoon even heel erg slecht. Vandaag zie ik rationeel de zon schijnen, letterlijk en figuurlijk, maar wil mijn gevoel niet verder dan huilen en zwart.
Ik hou me vast aan een quote die ik hoorde en die ik niet tot waarheid wil maken.
"Killing yourself doesn't stop the pain. You just pass it on"
Abonneren op:
Posts (Atom)