Wankel evenwicht

Lopen op een dun draadje, balanceren op veel te grote hoogte

Een koude bries langs mijn gezicht, mijn haren los

Gejuich van de fans, kleine mensen in de diepte

Of was het andersom? 

Tegen de stroom in, rennen op de roltrap

Hopend toch boven te komen

En vooral te blijven

Mensen boven me, om me heen

Ellebogen in mijn zij

Ik heb mee mogen spelen met de grote mensen

Voor spek en bonen rondgerend op het speelveld

Doen alsof ik het allemaal wel begreep 

Nu weer terug naar mijn plek in de ring

Naar mijn trede op de ladder

Onderaan

De weg naar beneden is korter dan omhoog

Eén misstap en ik lig

Hopelijk heb ik mijn zekering goed verankerd 

Zodat ik snel weer sta

Mission failed

Ik ben een slechte patiënt. Of.. ehm noem je dat wel patiënt?
Zieke, depressieveling, cliënt.. geen idee. Maar ik ben er slecht in.

Er zijn drie dingen waar ik op moet letten van mijn psychologe.
Ik mag niet naar bed, ik 'moet' elke dag schrijven en ik had een opdracht voor in de avonden.

Het eerste is vandaag jammerlijk mislukt: ik heb vandaag, onder invloed van mijn nieuwe medicatie 5 uur geslapen overdag. Maar goed, dat is dus onder invloed van die nieuwe medicatie.

Het tweede schiet er gewoon heel vaak bij in, omdat de dag nu eenmaal vaak sneller gaat dan ik zou willen.

Het derde is ernstiger. Ik had als opdracht om in de avonduren één ding te kiezen van die dag, waarbij ik streng geweest was voor mezelf. Een moment waarop ik negatieve dingen over mezelf gedacht heb.
En dat heb ik dus niet gedaan.

Ik weet het gewoonweg niet. Ik hoor het mezelf niet denken. Ik ben het me niet bewust. Tenzij het iets 'groots' is, zoals de vergeten afspraak van vorige week.

Het enige moment waarbij ik me afgelopen week bewust was van een gedachte (die overigens niet eens zo heel erg was), was gisteravond. Het vriendje van mijn oudste dochter mompelde iets grappigs en ik lachte daarom. Misschien te hard, of te enthousiast in mijn ogen. Maar ik weet nog dat ik dacht "Ik ben wel de moeder van zijn vriendinnetje. Hóór ik daar wel zo om te lachen? Moet ik me niet  'volwassener' opstellen?"

Niet echt heel negatief dus, en het stopte ook na die gedachte. Als ik het vrijdag met Roos bespreek weet ik dat ze gaat doorvragen. Waarom zou ik er niet om mogen lachen? Waarom moet ik me volwassener opstellen? Hoe vind ik dan dat ik me nu opstel?
En dan zal er uiteindelijk wel uitkomen dat ik van mezelf vind dat ik me soms te 'jong' uit. Dat het vriendje me misschien aanstellerig zou vinden of zoiets. Ik weet het niet,

Ik zie het niet als streng voor mezelf. Ik zie het als een onderdeel van volwassen zijn; 'kan ik dit maken, of is dit je jeugdig voor mijn leeftijd?' Dat idee,

Hmm.. nu ik erover nadenk.. Ik voel me schuldig dat ik me niet aan de opdracht heb gehouden. Maar ik kan toch niks gaan  zitten verzinnen? Als ik het niet zíe ('hoor' eigenlijk) kan ik het toch niet helpen?
Moet ik er eerlijkerheidshalve wel bij zeggen dat ik het ook 3 van de 7 dagen vergeten ben. Of 4 misschien wel. Maar het waren ook zulke drukke dagen.

Ik ben ook weer gaan voorlezen aan de jongste (leuk momentje samen), dus een deel van mijn avond is daarmee in beslag genomen. En dan nog een klein uurtje samen met mijn man voor de tv en de avond is alweer om..!

Ja ja.. smoesjes.. ja, zal wel. Ik heb er gewoon niet aan gedacht. Ik heb mezelf er overdag ook niet op betrapt. Ik kan me ook geen stomme of rare dingen die ik gedaan of gezegd heb herinneren trouwens.

Hmm, gisteravond met bowlen misschien. Ik keek wel even rond toen ik wilde armgebaren had staan maken nadat er wat pins om gegaan waren, of andere mensen dat ook soms deden. Maar je let eigenlijk maar zo weinig op de andere banen, dat het niet eens echt uitmaakt. En even later zag ik toevallig de man in de baan naast ons ongeveer hetzelfde doen. Niks vreemds dus.
Ok, misschien moet ik die onthouden voor Roos. Dan heb ik er al 2! Jeuh... hahaha!

Nu maar eens zien of de jongste al trek heeft. Gaan we samen eten. De middelste is ziek en de oudste bij haar vriendje. Het is hij en ik dus, vanavond.
Ook gezellig.


Ps. Tijdens het schrijven van dit stukje bekruipt me een nieuwe gedachte/gevoel. Getsie, geen fijn gevoel.
Een gevoel dat ik al vaak heb gehad toen ik net geslaagd was, of die ik had toen ik net mijn eerste baan had. Het gevoel dat ik het fake. Dat ik door de mand ga vallen...
"Roos zal wel denken...! Denken dat ik helemaal niet depressief bèn. Of denken dat ik niet beter wíl worden, denken dat ik geniet van de aandacht die het me geeft. Dat ik erop kick dat ik kan zeggen dat ik depressief ben"... Ik weet niet of ik dit vrijdag durf aan te kaarten...

Gewoon schakelen

“Gewoon schakelen, kan gebeuren, kun je nu toch niks meer aan doen, het is allang goed, zíj is het allang vergeten”. 

Zomaar een greep uit de opmerkingen die mensen zo makkelijk maken als er iets niet goed gelopen is. Het klinkt allemaal zo makkelijk en zo logisch. Maar mensen die dit zeggen laten zo vreselijk hard en gruwelijk duidelijk zien dat ze geen idee hebben wat er speelt.

“Moet je…, grof gezegd, niet gewoon jezelf een schop onder je kont geven eigenlijk?”

Is er ook zo één om me in 1 klap naar beneden te praten. Als ik dat kon dan zou ik dat toch doen!

Wie kiest ervoor om zich zó te voelen als ik me voel...?!

Vandaag stond er een afspraak gepland voor mijn dochter. Ergens in mijn achterhoofd knaagde er een vaag gevoel dat ik vandaag iets moest… Ik had mijn agenda al gecontroleerd gisteravond, maar er stond niets. Dan zou ik het wel mis hebben toch? Dan zat het oude ritme van mijn psychologe er vast nog in, die afspraken heb ik tegenwoordig een dag later.

En toen werd ik opeens gebeld vanmorgen. Dat er een afspraak stond met mijn dochter en of alles wel oké was? En dan is het er hè… Dat Gevoel. 

Dat gevoel dat er een huis op je neerstort, een gat geslagen wordt in je hart, dat je héél, héél klein wordt, dat je dom en stom bent omdat je die afspraak vergeten bent, een ongeïnteresseerd stuk vreten.

Uiterlijk kom ik rustig en beheerst over. Ik reageer met een gepaste schok, ik maak keurig netjes mijn verontschuldigingen en we maken helemaal perfect een nieuwe afspraak.  Heel volwassen en precies zoals het hoort.

Totdat ik de telefoon weg leg.
Ik stort in.
Wil heel hard huilen en onder de dekens in mijn bed verdwijnen.
Helaas (of misschien is het juist goed?) kan dat  vandaag niet.

Mijn dochter zou de afspraak in de agenda zetten en dat heeft ze dus duidelijk níet gedaan. Ze is nog thuis (want eerste schooluren vrij) en ik wil haar geen groter schuldgevoel aanpraten dan dat ze zichzelf al aan meet zodra ze dit hoort. En ik vind dat ik het had moeten controleren.
Toen we thuis waren had ik haar moeten vragen of het gelukt was om het in de agenda te zetten, met een alarmmelding erbij.
Ik had het moeten controleren, maar dat heb ik allemaal niet gedaan. En dus is het gewoon míjn schuld, want ik ben hier de volwassene en ik had het moeten controleren.

Ik heb vriendinnen (online) verteld van mijn fout en erbij geschreven ‘ik kan wel janken!’ Ik ben erg bang dat ze (het is goed bedoeld, ik weet het) net zo reageren als mijn man:  “Je kan er nu toch niks meer aan doen. Gewoon schakelen en verder gaan.” Ik heb nog niet gekeken. 

Nu ga ik snel beginnen met het vouwen van de was. Afleiding zoeken, dan zal dat knagende gat in mijn borst wel minder worden.  Afleiding zoeken werkt meestal het best

Ik Mag Niet Klagen

Een ouder stukje, maar nog steeds té waar.

Het gaat 'm niet worden vandaag. Kan ik mezelf even uitzetten?
De zon schijnt, dus ik 'moet' naar buiten.
De vogel maakt herrie, dus die 'moet' eruit.
De was is klaar, dus die moet opgehangen worden
De hond loopt me continu voor de voeten, dus die moet uitgelaten worden
Ik ben moe dus ik moet slapen, maar ik heb geen slaap
Ik wil tekenen, maar kan me er niet toe zetten
Ik wil een doek maken (schilderij), maar ik voel me er niet goed genoeg voor
Ik ben boven, zit op bed nu, maar de hond blaft, dus eigenlijk moet ik naar beneden
Mijn hoofd en hart zeggen dat ik wil hardlopen, maar mijn lichaam doet niets
Het is de schuld van de zon. Die zegt dat ik moet genieten.
Maar ik kan het niet.
En het ergste is... Ik heb helemaal niks om over te klagen, dus...Ik. Mag. Niet. Klagen.

Boos

Bah, bah, bah.
Ik ben boos.
Boos op zo'n beetje alles om me heen.
Boos op de wc-rol die op is.
Boos op de kettingen van de gewichten van de klok die kapot aan het gaan zijn.
Boos op de hond, omdat hij de hele dag in de weg loopt en blaft en gromt op momenten dat ik het niet wil.
Boos op mijn psychologe omdat ik de dag niet mag 'door spoelen' door in bed te gaan liggen.
Boos omdat ik niet meer in mijn journal schrijf, maar híer.
Boos op de lunch die ik gehad heb, omdat ik nu misselijk ben.
Boos op mijn medicatie, omdat ik zo aangekomen ben.
Boos op mijn medicatie omdat het niet snel genoeg werkt.
Boos op de bankrekening die weer eens niet aangeeft wat ik wil. Bij lange na niet zelfs.
Boos op mijn man, omdat hij twee hele dure rekeningen in 1 keer heeft betaald, aan het begin van de maand.
Boos op degene die deze rekeningen gestuurd heeft, omdat gespreid betalen duurder was.
Boos op de radio omdat de muziek te vrolijk is
Boos op mijn hoofd omdat er een stomme piep in zit.
Boos omdat ik net moest gaan wandelen
Boos omdat mijn telefoon opeens aangaf nog maar 1% batterij te hebben
Boos omdat mijn telefoon 45% aangaf toen ik de oplader erin stak
Boos omdat ik die oplader eerst ben gaan halen en dus voor niks gelopen heb
Boos omdat het geheugen van mijn telefoon vol is
Boos omdat dit komt door de berichten die erop staan. Whatsapps kan ik naar mezelf mailen, maar met berichten is dat een stuk lastiger
Boos omdat ik steeds vergeet dat ik morgen een afspraak heb
Boos omdat vrijdagochtend de eerste ochtend is dat ik weer niks heb
Boos omdat dit maar een ochtend is en geen ochtend en middag
Boos omdat ik een bureautje voor mezelf wil, maar dit eerst een ongelofelijke hoeveelheid werk met zich mee gaat brengen
Boos omdat ik daarvoor heel veel boeken moet gaan uitzoeken en ik er waarschijnlijk ook een heleboel van weg moet doen.
Boos omdat ik hier tikfouten zelf moet verbeteren.
Boos op de piano omdat die er staat en ik nu niet kan spelen.
Kán wel, maar toch niet, omdat ik in deze bui alleen maar fouten zou maken.
Boos op de kerstboom die we al opgezet hebben
Boos omdat ik daarom boos ben
Boos op mensen die zeggen dat je dit pas na Sinterklaas moet doen
Boos omdat ik naar de sportschool moet, maar daar totaal geen zin in heb
Boos om alles wat  ik net getikt heb en nog een keer en nog een keer boos
Boos omdat ik  soms wel en soms geen punt achter de zinnen heb gezet
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik niet weet waarom ik boos ben
Boos omdat ik niet weet wat ervoor in de plaats kan zijn
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik altijd moet luisteren naar wat er gezegd wordt als er gesproken wordt op de radio
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik vind dat ik niet boos mag zijn
Boos omdat mijn handen willen gaan trillen
Boos omdat mijn armen willen gaan trillen
Boos omdat ik boos ben
Boos omdat ik niet naar bed mag om het gevoel uit de weg te gaan
Boos omdat ik mijn man wil zeggen hoe boos ik ben, maar dit niet doe
Boos omdat ik dit niet doe
Boos omdat ik een eigen plekje wil. Een eigen bureau waar ik kan frotten wat ik wil
Boos omdat dit gewoon echt nog heel lang zal gaan duren

En nu ga ik boos thee zetten.
Gisteravond eindelijk thee gezet van een 'theebloem' waar ik veel van verwachtte, maar ik vond de thee niet lekker. Stom. Boos.

Boos ga ik in mijn tijdschrift lezen
Boos zal ik toch op mijn telefoon gaan
Boos omdat ik dat zal doen
Boos om alles wat ik dan zal lezen
Boos omdat ik er bij voorbaat al boos om ben
Boos omdat ik invul
Boos omdat ik hierin een keus heb en ervoor kies om in te vullen en boos omdat ik er ook meteen boos op ben
Boos omdat ik boos ben