Begin

Begin… Beginnen… Oef, wat was dat moeilijk! Ik kon namelijk nooit ergens mee beginnen. Ik zag overal tegenop en had totaal geen overzicht in mijn hoofd van hoe ik iets aan moest pakken.

Elke stap die ik zette, elke beslissing die ik moest nemen voelde bij voorbaat als een onoverkomelijke berg. Zo werd mijn dag dus een aaneenschakeling van zware en moeilijke opdrachten. Uit bed komen, aankleden, ontbijten… Over alles moest ik nadenken en alles was een Opdracht.

Er is een tijdje een reclame op televisie geweest van een nieuwe benzine die je motor schoon zou maken tijdens het rijden. Er komt een auto bij de benzinepomp aangereden met een groot rood anker achter de auto aan. Het anker is groter dan de auto en sleept over de grond. Na het tanken is het anker groen en ligt het op het dak van de auto. Voor mij voelde de hele dag, mijn hele leven, alsof ik door zo’n groot rood anker teruggehouden werd.

Als de kinderen naar school waren, lag er een zee van tijd en ruimte voor me. En in die tijd moest ik Het Huishouden doen. Vond ik. En dat lukte niet. Ik kon mezelf er niet toe zetten. Ik kon me er niet toe zetten om de hond uit te laten, ik kon me er niet toe zetten leuke dingen te gaan doen, ik kon me er niet toe zetten de deur uit te gaan… Niets lukte.

Dit alles natuurlijk met een meer dan levensgroot schuldgevoel erbij. Want ik was per slot van rekening de hele dag thuis! Ik moest toch het huis spic en span hebben als de kinderen weer thuiskwamen. Er moest toch een Gezonde Maaltijd op tafel staan als mijn man weer thuiskwam?

O, wat heb ik me ontzettend slecht gevoeld in de afgelopen ….-tig jaar.

Gelukkig kan ik dit in de verleden tijd hier neerzetten. Ik ben zo ontzettend gegroeid in het afgelopen jaar dat ik nu wél ergens aan kan beginnen. In het begin was ik echt verbaasd als ik ‘opeens’ de was aan het vouwen was, of ‘opeens’ de vaatwasser stond uit te ruimen. Of ‘opeens’ met de hond in het bos stond. Tegenwoordig ben ik niet meer verbaasd, maar ik geniet er nog elke keer van. Het maakt me trots. Ik kán gewoon dingen! Ik kan dingen gewoon! Ik kan gewone dingen…

Tegen iedereen die ik over mijn depressie vertelde zei ik “Ik verwacht niet dat je het begrijpt, het ìs gewoon niet te begrijpen.” Nu ik gewoon dingen kan doen op een dag, voel ik wat ik steeds tegen anderen heb gezegd. Het was inderdaad echt niet te begrijpen. Zij zeiden op hun beurt desgevraagd dat ze die klusjes ‘gewoon’ deden. En dat kon ìk dan nooit begrijpen.

Nu begrijp ik ze wel. Ik had nooit kunnen bedenken hoe het voelt. Nu ik het meemaak merk ik dat je er eigenlijk niet echt iets bij voelt. Je doet dingen gewoon.

Nou ja, ik niet helemaal. Ik voel me bij alles wat ik doe nog altijd trots. Omdat ik het gedaan heb, omdat ik het afgemaakt heb, omdat ik me er ‘gewoon’ bij voelde. Omdat ik begonnen ben.

Mission failed

Ik ben een slechte patiënt. Of.. ehm noem je dat wel patiënt?
Zieke, depressieveling, cliënt.. geen idee. Maar ik ben er slecht in.

Er zijn drie dingen waar ik op moet letten van mijn psychologe.
Ik mag niet naar bed, ik 'moet' elke dag schrijven en ik had een opdracht voor in de avonden.

Het eerste is vandaag jammerlijk mislukt: ik heb vandaag, onder invloed van mijn nieuwe medicatie 5 uur geslapen overdag. Maar goed, dat is dus onder invloed van die nieuwe medicatie.

Het tweede schiet er gewoon heel vaak bij in, omdat de dag nu eenmaal vaak sneller gaat dan ik zou willen.

Het derde is ernstiger. Ik had als opdracht om in de avonduren één ding te kiezen van die dag, waarbij ik streng geweest was voor mezelf. Een moment waarop ik negatieve dingen over mezelf gedacht heb.
En dat heb ik dus niet gedaan.

Ik weet het gewoonweg niet. Ik hoor het mezelf niet denken. Ik ben het me niet bewust. Tenzij het iets 'groots' is, zoals de vergeten afspraak van vorige week.

Het enige moment waarbij ik me afgelopen week bewust was van een gedachte (die overigens niet eens zo heel erg was), was gisteravond. Het vriendje van mijn oudste dochter mompelde iets grappigs en ik lachte daarom. Misschien te hard, of te enthousiast in mijn ogen. Maar ik weet nog dat ik dacht "Ik ben wel de moeder van zijn vriendinnetje. Hóór ik daar wel zo om te lachen? Moet ik me niet  'volwassener' opstellen?"

Niet echt heel negatief dus, en het stopte ook na die gedachte. Als ik het vrijdag met Roos bespreek weet ik dat ze gaat doorvragen. Waarom zou ik er niet om mogen lachen? Waarom moet ik me volwassener opstellen? Hoe vind ik dan dat ik me nu opstel?
En dan zal er uiteindelijk wel uitkomen dat ik van mezelf vind dat ik me soms te 'jong' uit. Dat het vriendje me misschien aanstellerig zou vinden of zoiets. Ik weet het niet,

Ik zie het niet als streng voor mezelf. Ik zie het als een onderdeel van volwassen zijn; 'kan ik dit maken, of is dit je jeugdig voor mijn leeftijd?' Dat idee,

Hmm.. nu ik erover nadenk.. Ik voel me schuldig dat ik me niet aan de opdracht heb gehouden. Maar ik kan toch niks gaan  zitten verzinnen? Als ik het niet zíe ('hoor' eigenlijk) kan ik het toch niet helpen?
Moet ik er eerlijkerheidshalve wel bij zeggen dat ik het ook 3 van de 7 dagen vergeten ben. Of 4 misschien wel. Maar het waren ook zulke drukke dagen.

Ik ben ook weer gaan voorlezen aan de jongste (leuk momentje samen), dus een deel van mijn avond is daarmee in beslag genomen. En dan nog een klein uurtje samen met mijn man voor de tv en de avond is alweer om..!

Ja ja.. smoesjes.. ja, zal wel. Ik heb er gewoon niet aan gedacht. Ik heb mezelf er overdag ook niet op betrapt. Ik kan me ook geen stomme of rare dingen die ik gedaan of gezegd heb herinneren trouwens.

Hmm, gisteravond met bowlen misschien. Ik keek wel even rond toen ik wilde armgebaren had staan maken nadat er wat pins om gegaan waren, of andere mensen dat ook soms deden. Maar je let eigenlijk maar zo weinig op de andere banen, dat het niet eens echt uitmaakt. En even later zag ik toevallig de man in de baan naast ons ongeveer hetzelfde doen. Niks vreemds dus.
Ok, misschien moet ik die onthouden voor Roos. Dan heb ik er al 2! Jeuh... hahaha!

Nu maar eens zien of de jongste al trek heeft. Gaan we samen eten. De middelste is ziek en de oudste bij haar vriendje. Het is hij en ik dus, vanavond.
Ook gezellig.


Ps. Tijdens het schrijven van dit stukje bekruipt me een nieuwe gedachte/gevoel. Getsie, geen fijn gevoel.
Een gevoel dat ik al vaak heb gehad toen ik net geslaagd was, of die ik had toen ik net mijn eerste baan had. Het gevoel dat ik het fake. Dat ik door de mand ga vallen...
"Roos zal wel denken...! Denken dat ik helemaal niet depressief bèn. Of denken dat ik niet beter wíl worden, denken dat ik geniet van de aandacht die het me geeft. Dat ik erop kick dat ik kan zeggen dat ik depressief ben"... Ik weet niet of ik dit vrijdag durf aan te kaarten...

Gewoon schakelen

“Gewoon schakelen, kan gebeuren, kun je nu toch niks meer aan doen, het is allang goed, zíj is het allang vergeten”. 

Zomaar een greep uit de opmerkingen die mensen zo makkelijk maken als er iets niet goed gelopen is. Het klinkt allemaal zo makkelijk en zo logisch. Maar mensen die dit zeggen laten zo vreselijk hard en gruwelijk duidelijk zien dat ze geen idee hebben wat er speelt.

“Moet je…, grof gezegd, niet gewoon jezelf een schop onder je kont geven eigenlijk?”

Is er ook zo één om me in 1 klap naar beneden te praten. Als ik dat kon dan zou ik dat toch doen!

Wie kiest ervoor om zich zó te voelen als ik me voel...?!

Vandaag stond er een afspraak gepland voor mijn dochter. Ergens in mijn achterhoofd knaagde er een vaag gevoel dat ik vandaag iets moest… Ik had mijn agenda al gecontroleerd gisteravond, maar er stond niets. Dan zou ik het wel mis hebben toch? Dan zat het oude ritme van mijn psychologe er vast nog in, die afspraken heb ik tegenwoordig een dag later.

En toen werd ik opeens gebeld vanmorgen. Dat er een afspraak stond met mijn dochter en of alles wel oké was? En dan is het er hè… Dat Gevoel. 

Dat gevoel dat er een huis op je neerstort, een gat geslagen wordt in je hart, dat je héél, héél klein wordt, dat je dom en stom bent omdat je die afspraak vergeten bent, een ongeïnteresseerd stuk vreten.

Uiterlijk kom ik rustig en beheerst over. Ik reageer met een gepaste schok, ik maak keurig netjes mijn verontschuldigingen en we maken helemaal perfect een nieuwe afspraak.  Heel volwassen en precies zoals het hoort.

Totdat ik de telefoon weg leg.
Ik stort in.
Wil heel hard huilen en onder de dekens in mijn bed verdwijnen.
Helaas (of misschien is het juist goed?) kan dat  vandaag niet.

Mijn dochter zou de afspraak in de agenda zetten en dat heeft ze dus duidelijk níet gedaan. Ze is nog thuis (want eerste schooluren vrij) en ik wil haar geen groter schuldgevoel aanpraten dan dat ze zichzelf al aan meet zodra ze dit hoort. En ik vind dat ik het had moeten controleren.
Toen we thuis waren had ik haar moeten vragen of het gelukt was om het in de agenda te zetten, met een alarmmelding erbij.
Ik had het moeten controleren, maar dat heb ik allemaal niet gedaan. En dus is het gewoon míjn schuld, want ik ben hier de volwassene en ik had het moeten controleren.

Ik heb vriendinnen (online) verteld van mijn fout en erbij geschreven ‘ik kan wel janken!’ Ik ben erg bang dat ze (het is goed bedoeld, ik weet het) net zo reageren als mijn man:  “Je kan er nu toch niks meer aan doen. Gewoon schakelen en verder gaan.” Ik heb nog niet gekeken. 

Nu ga ik snel beginnen met het vouwen van de was. Afleiding zoeken, dan zal dat knagende gat in mijn borst wel minder worden.  Afleiding zoeken werkt meestal het best