Mislukkeling

Oei wat is het ongelofelijk spannend om deze blog te schrijven en straks te delen, maar toen ik aan deze website begon had ik me voorgenomen om te schrijven alsof niemand het zou lezen. Daar ga ik me aan houden.

Het kan een tijdlang goed gaan met me, of lijken te gaan en dan opeens is het daar toch weer. Zomaar ineens, net in de auto op weg naar huis, overviel het me. Een overweldigend gevoel van mislukking.

Mislukt in het leven. Op dit moment voel ik mee bijzonder nutteloos en leeg. Een mislukkeling.

Eens zien of ik kan ontdekken waar het vandaan komt. Meestal lukt dat als ik maar gewoon ga tikken, zonder na te denken. Dus zo ook nu maar.

Vandaag en gisteren ben ik netjes drie uur op mijn werk geweest, zoals het van me verlangd wordt. Ik heb ook verslagen gemaakt over de inhoud van mijn werk en van de voortgang van mijn re-integratie. Ik moet immers netjes mijn re-integratielijn volgen, anders blijf ik in gebreke. Waarom ik die lijn moet volgen als in elk verslag over mijn ziek-zijn staat dat ze er vanuit gaan dat ik toch niet terug zal kunnen komen in mijn huidige functie, is me een raadsel. Aan de andere kant staat ook in die verslagen dat ik moet re-integreren, met als doel dat ik 17 maart mijn volledige takenpakket weer op gepakt heb. Ehm... huh?

De verslagen waar ik op doel zijn opgesteld door een bedrijfsarts van het bestuur waar ik onder werk. Bedrijfsarts nummer één was dat. Inmiddels heb ik vanmiddag een afspraak staan met bedrijfsarts nummer drie (in nog geen twee jaar). Deze meneer heb ik nog nooit gezien, maar hij moet straks wel met mij de formulieren gaan invullen voor het UWV,  die over mijn ziek-zijn gaan. Er wordt dan vastgehouden aan een Functionele Mogelijkheden Lijst van april dit jaar.

Oh..., maar gelukkig is er geen steek veranderd natuurlijk sinds afgelopen april! Of.., oh wacht.. toch wel! Ontzettend veel! Hoe krom is dit alles??!

Wat ook krom is, is dat ik als werknemer niet één foutje mag maken, niet één woord mag gebruiken in mijn mails dat voor meerdere interpretaties mogelijk is. Niet één keer eerder naar huis 'mag' gaan  als ik merk dat het niet gaat, of later komen als het moeilijk was om te vertrekken. Dat wordt dan namelijk gezien als 'hakken in het zand'. Met zwaailichten, alarmgeluiden en een twee wekelijkse meldplicht bij de bedrijfsarts (ja,die nieuwe) en casemanager erbij (die zelf overigens opeens een maand niet meer reageerde op mijn mails en over wie ik via via moet horen dat ze ziek is).

Tjonge, toch handig dat ik dit nu allemaal uit tik. Ik kom er opeens achter dat dit gevoel dat mij plotseling overviel in de auto niet persé een gevoel van mislukken is, maar ook van heel veel boosheid.

Boos op de enorm kromme organisatie die hier achter zit. Een organisatie die 200% accuraatheid, stiptheid en toewijding eist van haar medewerkers (prima, krijg je, voor zover ik dat in mijn ziek-zijn kan geven), maar die zelf blijkbaar met 80% inzet weg kan komen.

Ik kan niet zeggen dat ik me nu veel beter voel, nu mijn gevoel van mislukken (voor een groot deel) is overgegaan in een gevoel van boosheid. Mede omdat ik met die boosheid eigenlijk bijzonder weinig kan. Het is wel fijn om te weten dat er iets achter zit. Dat het niet zomaar een gevoel is dat 'uit de lucht komt vallen'.
Nu moet ik het alleen nog zien kwijt te raken (samen met dat restje 'mislukkeling' dat er nog wel zit en dat met andere zaken te maken heeft).
.

Gewoon schakelen

“Gewoon schakelen, kan gebeuren, kun je nu toch niks meer aan doen, het is allang goed, zíj is het allang vergeten”. 

Zomaar een greep uit de opmerkingen die mensen zo makkelijk maken als er iets niet goed gelopen is. Het klinkt allemaal zo makkelijk en zo logisch. Maar mensen die dit zeggen laten zo vreselijk hard en gruwelijk duidelijk zien dat ze geen idee hebben wat er speelt.

“Moet je…, grof gezegd, niet gewoon jezelf een schop onder je kont geven eigenlijk?”

Is er ook zo één om me in 1 klap naar beneden te praten. Als ik dat kon dan zou ik dat toch doen!

Wie kiest ervoor om zich zó te voelen als ik me voel...?!

Vandaag stond er een afspraak gepland voor mijn dochter. Ergens in mijn achterhoofd knaagde er een vaag gevoel dat ik vandaag iets moest… Ik had mijn agenda al gecontroleerd gisteravond, maar er stond niets. Dan zou ik het wel mis hebben toch? Dan zat het oude ritme van mijn psychologe er vast nog in, die afspraken heb ik tegenwoordig een dag later.

En toen werd ik opeens gebeld vanmorgen. Dat er een afspraak stond met mijn dochter en of alles wel oké was? En dan is het er hè… Dat Gevoel. 

Dat gevoel dat er een huis op je neerstort, een gat geslagen wordt in je hart, dat je héél, héél klein wordt, dat je dom en stom bent omdat je die afspraak vergeten bent, een ongeïnteresseerd stuk vreten.

Uiterlijk kom ik rustig en beheerst over. Ik reageer met een gepaste schok, ik maak keurig netjes mijn verontschuldigingen en we maken helemaal perfect een nieuwe afspraak.  Heel volwassen en precies zoals het hoort.

Totdat ik de telefoon weg leg.
Ik stort in.
Wil heel hard huilen en onder de dekens in mijn bed verdwijnen.
Helaas (of misschien is het juist goed?) kan dat  vandaag niet.

Mijn dochter zou de afspraak in de agenda zetten en dat heeft ze dus duidelijk níet gedaan. Ze is nog thuis (want eerste schooluren vrij) en ik wil haar geen groter schuldgevoel aanpraten dan dat ze zichzelf al aan meet zodra ze dit hoort. En ik vind dat ik het had moeten controleren.
Toen we thuis waren had ik haar moeten vragen of het gelukt was om het in de agenda te zetten, met een alarmmelding erbij.
Ik had het moeten controleren, maar dat heb ik allemaal niet gedaan. En dus is het gewoon míjn schuld, want ik ben hier de volwassene en ik had het moeten controleren.

Ik heb vriendinnen (online) verteld van mijn fout en erbij geschreven ‘ik kan wel janken!’ Ik ben erg bang dat ze (het is goed bedoeld, ik weet het) net zo reageren als mijn man:  “Je kan er nu toch niks meer aan doen. Gewoon schakelen en verder gaan.” Ik heb nog niet gekeken. 

Nu ga ik snel beginnen met het vouwen van de was. Afleiding zoeken, dan zal dat knagende gat in mijn borst wel minder worden.  Afleiding zoeken werkt meestal het best