Mislukkeling

Oei wat is het ongelofelijk spannend om deze blog te schrijven en straks te delen, maar toen ik aan deze website begon had ik me voorgenomen om te schrijven alsof niemand het zou lezen. Daar ga ik me aan houden.

Het kan een tijdlang goed gaan met me, of lijken te gaan en dan opeens is het daar toch weer. Zomaar ineens, net in de auto op weg naar huis, overviel het me. Een overweldigend gevoel van mislukking.

Mislukt in het leven. Op dit moment voel ik mee bijzonder nutteloos en leeg. Een mislukkeling.

Eens zien of ik kan ontdekken waar het vandaan komt. Meestal lukt dat als ik maar gewoon ga tikken, zonder na te denken. Dus zo ook nu maar.

Vandaag en gisteren ben ik netjes drie uur op mijn werk geweest, zoals het van me verlangd wordt. Ik heb ook verslagen gemaakt over de inhoud van mijn werk en van de voortgang van mijn re-integratie. Ik moet immers netjes mijn re-integratielijn volgen, anders blijf ik in gebreke. Waarom ik die lijn moet volgen als in elk verslag over mijn ziek-zijn staat dat ze er vanuit gaan dat ik toch niet terug zal kunnen komen in mijn huidige functie, is me een raadsel. Aan de andere kant staat ook in die verslagen dat ik moet re-integreren, met als doel dat ik 17 maart mijn volledige takenpakket weer op gepakt heb. Ehm... huh?

De verslagen waar ik op doel zijn opgesteld door een bedrijfsarts van het bestuur waar ik onder werk. Bedrijfsarts nummer één was dat. Inmiddels heb ik vanmiddag een afspraak staan met bedrijfsarts nummer drie (in nog geen twee jaar). Deze meneer heb ik nog nooit gezien, maar hij moet straks wel met mij de formulieren gaan invullen voor het UWV,  die over mijn ziek-zijn gaan. Er wordt dan vastgehouden aan een Functionele Mogelijkheden Lijst van april dit jaar.

Oh..., maar gelukkig is er geen steek veranderd natuurlijk sinds afgelopen april! Of.., oh wacht.. toch wel! Ontzettend veel! Hoe krom is dit alles??!

Wat ook krom is, is dat ik als werknemer niet één foutje mag maken, niet één woord mag gebruiken in mijn mails dat voor meerdere interpretaties mogelijk is. Niet één keer eerder naar huis 'mag' gaan  als ik merk dat het niet gaat, of later komen als het moeilijk was om te vertrekken. Dat wordt dan namelijk gezien als 'hakken in het zand'. Met zwaailichten, alarmgeluiden en een twee wekelijkse meldplicht bij de bedrijfsarts (ja,die nieuwe) en casemanager erbij (die zelf overigens opeens een maand niet meer reageerde op mijn mails en over wie ik via via moet horen dat ze ziek is).

Tjonge, toch handig dat ik dit nu allemaal uit tik. Ik kom er opeens achter dat dit gevoel dat mij plotseling overviel in de auto niet persé een gevoel van mislukken is, maar ook van heel veel boosheid.

Boos op de enorm kromme organisatie die hier achter zit. Een organisatie die 200% accuraatheid, stiptheid en toewijding eist van haar medewerkers (prima, krijg je, voor zover ik dat in mijn ziek-zijn kan geven), maar die zelf blijkbaar met 80% inzet weg kan komen.

Ik kan niet zeggen dat ik me nu veel beter voel, nu mijn gevoel van mislukken (voor een groot deel) is overgegaan in een gevoel van boosheid. Mede omdat ik met die boosheid eigenlijk bijzonder weinig kan. Het is wel fijn om te weten dat er iets achter zit. Dat het niet zomaar een gevoel is dat 'uit de lucht komt vallen'.
Nu moet ik het alleen nog zien kwijt te raken (samen met dat restje 'mislukkeling' dat er nog wel zit en dat met andere zaken te maken heeft).
.

Geen nee

Zoals ik in mijn eerdere blog schreef heeft mijn zoontje zijn kinderfeestje gehouden. We hoefden er niet zo heel veel voor te doen, maar ik moest de voorbereidingen wel alleen doen. Dat alleen al is voor mij genoeg om er heel erg tegenop te zien.

Ik had me voorgenomen alles stap voor stap te doen en mijn zoon te laten aangeven wat we nodig hadden. Als dat betekende dat ik er meer geld aan uit zou geven dan hoognodig, dan was dat maar zo. Ik ben in de ochtend gaan wandelen met mijn zoon en de hond en had met mijn zoon wat boodschappen gedaan. Alles hadden we doorgesproken en doordacht en ik dacht dat ik kon gaan zitten totdat zijn vriendjes er zouden zijn. Een klein uurtje was dat nog.

Maar toen kwam mijn dochter naar beneden. "Mama rijd je even met me mee, want ik wil graag wat kopen.".  Ja, ze kon ook op de fiets, maar dan zou ze nat regenen. En ik..... Ik kon gewoon geen 'nee' zeggen. Ik was echt moe en kon wel huilen van vermoeidheid, maar ik kon gewoon geen 'nee' zeggen...

Dus ben ik in de auto gestapt om met haar naar die winkel te rijden. En ja, ik genoot van haar gezelschap en was een soort van 'blij' dat ik dit voor haar kon doen. Maar.., ze had ook op de fiets kunnen gaan. Het is ongeveer net zo ver fietsen als haar school...

Gelukkig kon ik gaan zitten toen de jongens er waren voor het kinderfeestje, de sleep-over, hoefde maar af en toe op te staan om drinken in te schenken.
Maar het feit dat ik echt niet wilde gaan en ik toch geen 'nee' kon zeggen (en ze zeurde echt niet!), zelfs niet toen ik me daarvan bewust was, daar schrok ik van.

Gelukkig is dit al een dingetje waar ik van Roos (de psychologe) aan moet werken; aan mezelf denken en aan mezelf werken. En bewustwording is al heel wat denk ik. Daarna komt het aanpakken ervan.

Er komt een dag dat ik zonder schuldgevoel 'nee' kan zeggen op vragen van mijn kinderen. Voorlopig eerst maar oefenen met 'nee' zeggen tegen mensen die minder dicht bij me staan. Dat is vast makkelijker.