Voor één keer zou het fijn zijn om niet na te hoeven denk en over wat ik wil. Het lijkt de enige gedachte die ik altijd mag of zelfs moet hebben. 'Wat wil ik?' Ik wil niet nadenken. Ik wil gewoon weten.
Vertrouwen.
Doen.
Niet alles op een weegschaal leggen en nagaan of dat echt is wat ik wil. Want bij nadenken over wat ik wil, hoort direct de verantwoordelijkheid die er daar aan hangt voor anderen.
Oorzaak - gevolg. Dat idee.
Elke beslissing die ik neem heeft gevolgen. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn gezin. Of voor de postbode, de caissière, de hond. Alle opties moeten overwogen worden.
Het is dus niet alleen 'wat wil ik?', maar direct daar aan vast 'en hoe heeft dat effect op anderen?'
Zorgt dit voor een hap uit het budget? Zorgt dit voor meer of minder beweging? Zorgt dit ervoor dat anderen zijn of haar baan niet goed, of minder makkelijk, kunnen uitvoeren? Bezorgt het de ander een goed gevoel of helemaal niet? Is het ongezond voor de ander (en mijzelf)? Heeft de ander er meer werk door? Moet de ander er iets voor laten?
Elke beslissing heeft daarnaast ook invloed op de toekomst. Is dit goed voor mij in de toekomst? Is dit goed voor mijn gezin in de toekomst? Is dit financieel een goed idee voor de toekomst? Moeten we dan in het vervolg dingen laten of juist wel doen in de toekomst?
Natuurlijk kan ik heel hard doen alsof het me allemaal niks doet, eventjes. Maar ongemerkt kruipt het verantwoordelijkheidsgevoel toch over me heen. Steeds een klein beetje meer. Waarschijnlijk gedurende verschillende kwesties. Als een zwarte deken zakt het op me neer. Eerst lijkt het of die deken niks weegt. Ik kan het gevoel ervan negeren. Mijn fijne gevoel over betreffende beslissing of beslissingen is eventjes genoeg om die deken te dragen. Maar hoe langer die deken er ligt, hoe zwaarder die wordt. Opbeurende gedachten doen er weinig aan. Soms waait de deken even weg. Door iets wat iemand zegt of doet of iets dat er gebeurt, een meevaller. Alleen heel stilletjes komt hij toch veel te vaak en veel te snel weer terug.
Vaak ben ik me er pas van bewust als ik alweer veel te diep onder gestopt ben. Dan is de weg eronderuit veel moeilijker. Soms merk ik 'm vrij snel op en kan ik er tegen gaan vechten. Ook met wisselende resultaten trouwens. Zeker niet altijd met succes. Helaas is het niet zo dat wat de ene keer werkte om onder de deken van verantwoordelijkheid (of eigenlijk de deken van 'ik doe het toch nooit goed (genoeg)') uit te komen, de andere keer ook werkt. Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Dat idee
Er is niks aan. Er is gewoon niks aan. Steeds weer die malende gedachten. Elke keer nadenken over wat wil ik en wat zijn de gevolgen daarvan voor anderen en moet ik me daar wel of niet druk om maken?
Op sommige dagen lijkt er niks of niet veel aan de hand. Lijk ik het allemaal redelijk onder controle te hebben. Ik draai mijn dag dan best lekker, of ik kan op tijd afleiding zoeken. Ik kook, wandel met de hond en vouw of draai een was. Voor anderen een saaie, normale dag. Voor mij mijlpalen.
Maar er zijn ook dagen dat ik me serieus afvraag of ik er ooit vanaf kom. En ook of mijn omgeving me er ooit vanaf laat komen. Kom je los van de situatie dat elk positief woord uit je mond ingelijst wordt? Of is het allemaal maar perceptie?
Gedachten, positief of negatief zijn niet wie we zijn en kunnen de omstandigheden niet veranderen. Ze kunnen wel de manier waarop we tegen de omstandigheden aankijken veranderen, ons gevoel erover veranderen. Ik weet dat gedachten stuurbaar kunnen zijn, maar ook dat is weer strijd. Van mij mag het ook wel eens een keer gewoon vanzelf gaan onderhand.
Posts tonen met het label hart volgen. Alle posts tonen
Posts tonen met het label hart volgen. Alle posts tonen
woensdag 4 april 2018
zaterdag 1 april 2017
Passie en pleasen.
Soms weet ik het opeens allemaal heel goed. Ik krijg een mooi inzicht (met of zonder hulp van Marjoleine) en ik voel dat het allemaal wel goed komt.
Laatst was er weer zo'n moment. We waren aan het praten over wat ik nu doe om mijn gedachten af te leiden en opeens was er dat moment. Ik besefte me dat als je altijd maar doet wat andere mensen van jou verwachten, je niet doet waar je hart ligt. Meestal niet, in ieder geval, of, in mijn geval. En als je iets doet waar je hart niet ligt, doe je het niet vol overgave. 'Half werk' is overdreven, want je geeft alles wat je hebt om het resultaat perfect te laten zijn, maar het resultaat zal minder goed zijn dan van iemand met die het met passie zou doen. En dus is het lastig voor de ander om je complimenten te geven. Hij of zij had het zelf misschien veel beter kunnen doen of een beter resultaat verwacht. Hoe kun je dan wachten op positieve reacties? Je zult daarin teleurgesteld worden.
Als je doet waar je hart ligt, zul je dat met passie en overgave doen. Je zult jezelf erin oefenen en steeds beter worden. Er steeds meer voor over hebben en steeds nieuwe manieren uitproberen. Ondanks dat het niet is wat de ander (voor jou) zou wensen, is het wel iets waarin je steeds geoefender en dus steeds beter wordt. Je zult hier complimenten voor krijgen. Terwijl je er met veel minder moeite aan gewerkt hebt. Je hebt het leuk gevonden om te doen en dus voelt het niet als hard werken.
Natuurlijk gaat het normaal gesproken niet om complimenten van anderen. Als je zelf tevreden bent met wat je doet zou dat voldoende moeten zijn. Maar als je een 'pleaser' bent, iemand die liever de ander tevreden stelt boven zijn eigen tevredenheid, draait het daar wel om. Pleasers zijn namelijk zo omdat ze hun zelfbeeld af laten hangen van het oordeel van een ander.
Je wilt immers aardig gevonden worden, je wilt dat de ander trots op je is voor wat je gedaan hebt, je wilt dat je de ander blij gemaakt hebt, of werk uit handen genomen hebt. Allemaal om je gevoel van eigenwaarde te verhogen. Als de ander tevreden is over jou, ben jij het ook. Als de ander trots is op jou, ben jij het ook.
Als je durft te doen wat jij zelf leuk vindt, als je dat durft te laten zien, stel je je kwetsbaar op. Dit ben jij immers echt. Als ze hier kritiek op hebben, hebben ze echt kritiek op jou! Je verschuilt je niet meer achter de wensen van anderen, maar laat jezelf zien. Maar juist omdat je doet wat je leuk vindt, zal je enthousiasme erin zitten, je passie zal zichtbaar zijn. Zonder veel moeite maak je iets moois, of doe je iets goed(s). Je krijgt positieve feedback op iets dat echt 'van jou' is.
Je vindt het zelf leuk of mooi, wat je hebt gedaan of gemaakt en je ontvangt er ook nog eens positieve feedback op, omdat anderen ook zien dat je hart erin ligt. Je eigenwaarde zal dus ook groeien.
Natuurlijk is het beter als je het zelf voor elkaar krijgt om trots te zijn op wat je doet zonder de bevestiging van anderen nodig te hebben, maar voor een pleaser met een slecht zelfbeeld, is het een mooi begin.
Laatst was er weer zo'n moment. We waren aan het praten over wat ik nu doe om mijn gedachten af te leiden en opeens was er dat moment. Ik besefte me dat als je altijd maar doet wat andere mensen van jou verwachten, je niet doet waar je hart ligt. Meestal niet, in ieder geval, of, in mijn geval. En als je iets doet waar je hart niet ligt, doe je het niet vol overgave. 'Half werk' is overdreven, want je geeft alles wat je hebt om het resultaat perfect te laten zijn, maar het resultaat zal minder goed zijn dan van iemand met die het met passie zou doen. En dus is het lastig voor de ander om je complimenten te geven. Hij of zij had het zelf misschien veel beter kunnen doen of een beter resultaat verwacht. Hoe kun je dan wachten op positieve reacties? Je zult daarin teleurgesteld worden.
Als je doet waar je hart ligt, zul je dat met passie en overgave doen. Je zult jezelf erin oefenen en steeds beter worden. Er steeds meer voor over hebben en steeds nieuwe manieren uitproberen. Ondanks dat het niet is wat de ander (voor jou) zou wensen, is het wel iets waarin je steeds geoefender en dus steeds beter wordt. Je zult hier complimenten voor krijgen. Terwijl je er met veel minder moeite aan gewerkt hebt. Je hebt het leuk gevonden om te doen en dus voelt het niet als hard werken.
Natuurlijk gaat het normaal gesproken niet om complimenten van anderen. Als je zelf tevreden bent met wat je doet zou dat voldoende moeten zijn. Maar als je een 'pleaser' bent, iemand die liever de ander tevreden stelt boven zijn eigen tevredenheid, draait het daar wel om. Pleasers zijn namelijk zo omdat ze hun zelfbeeld af laten hangen van het oordeel van een ander.
Je wilt immers aardig gevonden worden, je wilt dat de ander trots op je is voor wat je gedaan hebt, je wilt dat je de ander blij gemaakt hebt, of werk uit handen genomen hebt. Allemaal om je gevoel van eigenwaarde te verhogen. Als de ander tevreden is over jou, ben jij het ook. Als de ander trots is op jou, ben jij het ook.
Als je durft te doen wat jij zelf leuk vindt, als je dat durft te laten zien, stel je je kwetsbaar op. Dit ben jij immers echt. Als ze hier kritiek op hebben, hebben ze echt kritiek op jou! Je verschuilt je niet meer achter de wensen van anderen, maar laat jezelf zien. Maar juist omdat je doet wat je leuk vindt, zal je enthousiasme erin zitten, je passie zal zichtbaar zijn. Zonder veel moeite maak je iets moois, of doe je iets goed(s). Je krijgt positieve feedback op iets dat echt 'van jou' is.
Je vindt het zelf leuk of mooi, wat je hebt gedaan of gemaakt en je ontvangt er ook nog eens positieve feedback op, omdat anderen ook zien dat je hart erin ligt. Je eigenwaarde zal dus ook groeien.
Natuurlijk is het beter als je het zelf voor elkaar krijgt om trots te zijn op wat je doet zonder de bevestiging van anderen nodig te hebben, maar voor een pleaser met een slecht zelfbeeld, is het een mooi begin.
Abonneren op:
Posts (Atom)