Strijd in mijn hoofd

Voor één keer zou het fijn zijn om niet na te hoeven denk en over wat ik wil. Het lijkt de enige gedachte die ik altijd mag of zelfs moet hebben. 'Wat wil ik?' Ik wil niet nadenken. Ik wil gewoon weten.
Vertrouwen.
Doen.

Niet alles op een weegschaal leggen en nagaan of dat echt is wat ik wil. Want bij nadenken over wat ik wil, hoort direct de verantwoordelijkheid die er daar aan hangt voor anderen.
Oorzaak - gevolg. Dat idee.

Elke beslissing die ik neem heeft gevolgen. Niet alleen voor mij, maar ook voor mijn gezin. Of voor de postbode, de caissière, de hond. Alle opties moeten overwogen worden.

Het is dus niet alleen 'wat wil ik?', maar direct daar aan vast 'en hoe heeft dat effect op anderen?'
Zorgt dit voor een hap uit het budget? Zorgt dit voor meer of minder beweging? Zorgt dit ervoor dat anderen zijn of haar baan niet goed, of minder makkelijk, kunnen uitvoeren? Bezorgt het de ander een goed gevoel of helemaal niet? Is het ongezond voor de ander (en mijzelf)? Heeft de ander er meer werk door? Moet de ander er iets voor laten?

Elke beslissing heeft daarnaast ook invloed op de toekomst. Is dit goed voor mij in de toekomst? Is dit goed voor mijn gezin in de toekomst? Is dit financieel een goed idee voor de toekomst? Moeten we dan in het vervolg dingen laten of juist wel doen in de toekomst?

Natuurlijk kan ik heel hard doen alsof het me allemaal niks doet, eventjes. Maar ongemerkt kruipt het verantwoordelijkheidsgevoel toch over me heen. Steeds een klein beetje meer. Waarschijnlijk gedurende verschillende kwesties. Als een zwarte deken zakt het op me neer. Eerst lijkt het of die deken niks weegt. Ik kan het gevoel ervan negeren. Mijn fijne gevoel over betreffende beslissing of beslissingen is eventjes genoeg om die deken te dragen. Maar hoe langer die deken er ligt, hoe zwaarder die wordt. Opbeurende gedachten doen er weinig aan. Soms waait de deken even weg. Door iets wat iemand zegt of doet of iets dat er gebeurt, een meevaller. Alleen heel stilletjes komt hij toch veel te vaak en veel te snel weer terug.

Vaak ben ik me er pas van bewust als ik alweer veel te diep onder gestopt ben. Dan is de weg eronderuit veel moeilijker. Soms merk ik 'm vrij snel op en kan ik er tegen gaan vechten. Ook met wisselende resultaten trouwens. Zeker niet altijd met succes. Helaas is het niet zo dat wat de ene keer werkte om onder de deken van verantwoordelijkheid (of eigenlijk de deken van 'ik doe het toch nooit goed (genoeg)') uit te komen, de andere keer ook werkt. Resultaten uit het verleden bieden geen garantie voor de toekomst. Dat idee

Er is niks aan. Er is gewoon niks aan. Steeds weer die malende gedachten. Elke keer nadenken over wat wil ik en wat zijn de gevolgen daarvan voor anderen en moet ik me daar wel of niet druk om maken?

Op sommige dagen lijkt er niks of niet veel aan de hand. Lijk ik het allemaal redelijk onder controle te hebben. Ik draai mijn dag dan best lekker, of ik kan op tijd afleiding zoeken. Ik kook, wandel met de hond en vouw of draai een was. Voor anderen een saaie, normale dag. Voor mij mijlpalen.

Maar er zijn ook dagen dat ik me serieus afvraag of ik er ooit vanaf kom. En ook of mijn omgeving me er ooit vanaf laat komen. Kom je los van de situatie dat elk positief woord uit je mond ingelijst wordt? Of is het allemaal maar perceptie?

Gedachten, positief of negatief zijn niet wie we zijn en kunnen de omstandigheden niet veranderen. Ze kunnen wel de manier waarop we tegen de omstandigheden aankijken veranderen, ons gevoel erover veranderen. Ik weet dat gedachten stuurbaar kunnen zijn, maar ook dat is weer strijd. Van mij mag het ook wel eens een keer gewoon vanzelf gaan onderhand.

Doen wat je leuk vindt

Van Roos moet ik 'vooral doen wat ik leuk vind'.
Beetje jammer dat ze hier zelf een week of twee later op terug moest komen.
'Doen wat ik leuk vind' zit er namelijk gewoon niet in. Niet omdat ik er geen tijd voor heb, maar omdat er simpelweg bijzonder weinig is dat ik leuk vind.

Het lijkt wel, nu ik geaccepteerd heb dat er echt iets aan de hand is, alles eerst even vervelender wordt. Alsof ik gereset moet worden of zo. Eerst even niks en dan gaan opbouwen.

Voorheen vond ik het leuk om te tekenen. Nu moet ik me daar echt toe zetten. En ben ik als stank voor dank ten zeerste teleurgesteld over wát ik teken.
Voorheen kon ik ècht fijn vinden in het bos (we hebben niet voor niets een hond genomen), nu moet ik me er echt toe zetten om met hem buiten te komen.

Hmm.., daar stopt het eigenlijk al.

Waar ik naartoe wilde met dit blog, is dat  ik me de hele dag moet pushen om dingen te doen. Ik moet mezelf meerdere keren per dag gewoon dwingen om iets te doen.
Aankleden, ontbijten, met de hond naar buiten, fruit eten (anders eet ik alleen maar zoet, zoeter, zoetst), lunchen, een tijdschrift lezen, tekenen, piano spelen, bewegen (sportschool.... blegh!!)...
Ik merk dat ik er ontzettend boos van word. Boos op de situatie. Eerder schreef ik al een blog in zo'n boze bui, maar het is nog niet veel beter.

Ik ben bijna zover dat ik alles zou willen stoppen. Dat ik een groot, dik zwaar masker wil ontwikkelen en gewoon weer wil gaan doen alsof alles oké is. Kortom, terug naar hoe het was. Toen ik nog wel dingen leuk vond. Nog steeds was koken geen favoriete hobby, maar wilde ik de goede moeder zijn, die haar kinderen goed voedt.Nog steeds was sporten in de sportschool geen hobby, maar kon ik de 'fitte, vlotte 40+er' spelen.

Eigenlijk ben ik nu aan het koken. In mijn hoofd steeds hetzelfde zinnetje: "Ik wil niet, ik wil niet, ik wil niet." Het helpt niet echt. Ik ben aan het koken, dus dat is goed. Ik kook zelfs gezond (aardappels, groenten, vlees), maar met zo veel tegenzin dat ik zelfs bang ben dat je het straks proeft!

Het gehakt is ontdooit, de magnetron is alweer gestopt met piepen, de aardappels hebben een minuutje of vijf gekookt, het piepertje klinkt nog. De boerenkool kan erbij.
Snel dit blogje maar afronden en terug de keuken in.
Misschien helpt het als ik een andere zender op zet. Muziek uit de jaren '80, waar ik lekker op kan mee blèren!

Het fornuis piept inmiddels ook nog maar eens in de tien seconden. Tijd om verder te gaan.
Levenslust in het koken gooien. Dat is vast lekkerder dan tegenzin.

Mail

Hoi Roos,

Ik mail je nu toch maar, niet omdat ik denk dat het nut heeft, maar omdat je zei dat het kon. Ik weet even niet wat ik nu anders kan doen. Weet je hoe moeilijk 'doen waar je zin in hebt' is, als je nergens zin in hebt? En nergens energie voor hebt.

Elke dag schrijven en elke dag buiten komen komt er niet helemaal van. Om de dag ongeveer wel. Alles is zo ontzettend zwaar. Nee, dat is niet helemaal het goede woord, maar ik kan geen beter woord bedenken. Ik heb totaal geen energie en ben op sommige momenten zó ontzettend moe... En dan mag ik van  jou niet naar bed gaan. Daarvoor in de plaats zit ik dan dus beneden.

Punt.
Ik zit beneden.

Ik zet koffie (veel meer dan normaal, maar thee ben je op een gegeven moment ook wel beu en is meer werk), loop weer naar m'n stoel en ga weer zitten.
Ik 'Facebook' wat, pak een tijdschrift, leg het op mijn schoot en kijk weer op mijn telefoon, Ik check Facebook nog een keer en bedenk me waar we ons toch allemaal zo druk om maken. Reageren op wat ik zie doe ik amper. Het zijn allemaal lege sociaal wenselijke opmerkingen, dus of die van mij er dan bij staat zal niemand echt boeien.
Ik bedenk wat ik leuk zou vinden om te gaan doen en kan nergens op komen.

Gisteren bedacht ik me wat ik voorheen wel eens deed, misschien dat ik dan een goed idee zou krijgen.
Tekenen! Dat deed ik vrij veel. Ik heb zo'n handig blok, met een harde kaft, zodat ik lekker op de bank kan tekenen. Blok kwijt. Gisteravond vond ik het. Vanmorgen ben ik dus gaan tekenen. Met de eerste strepen die ik trek voel ik me een kleuter en heb al spijt dat ik eraan begonnen ben. Met elke lijn die ik trek word ik verdrietiger omdat het er niet uit ziet zoals ik in mijn hoofd had.

Piano spelen dan. Ik ga achter de piano zitten en raak in paniek, omdat ik niet weet wat ik 'moet' spelen. Waar heb ik zin in? Een stuk voor mijn les? Het stuk dat ik aan het oefenen ben? Een deel van mijn digitale les? Die heb ik ook alweer heel lang niet gebruikt, mijn app. Die zou ik ook weer eens moeten gebruiken. Ik voel de paniek op komen en voordat het op m'n ademhaling slaat loop ik maar snel weg bij de piano.

Met de hond uit? Het zeikt van de regen. Dan moet ik mijn andere jas hebben. Waar is die jas...? Die heb ik na vorige winter gewassen en opgeruimd. Ik moet eerst die jas zoeken dus. En mijn waterdichte laarzen. Voordat ik daar mee klaar ben is de moed me alweer in de schoenen gezonken.

De dag Duurt Zo Lang elke dag. En dan is het eindelijk avond en fijn (gezellig samen tv kijken) en dan kom ik er weer niet toe om naar bed te gaan. Zo komt het dus ook dat ik elke avond eigenlijk weer te laat in bed lig.

Ik ben nu weer twee keer in de sportschool geweest afgelopen week. De eerste keer was het mijn idee, de tweede keer wilde mijn dochter graag en vond ik dat ik haar niet teleur mocht stellen. We zouden eigenlijk vandaag ook gaan. Maar het idee alleen al, dat ik me dan om moet gaan kleden maakt dat ik in elkaar zak. Zij slaapt nog en moet leren,dus ze kan haar tijd wel beter gebruiken.

Woensdag had ik een hele drukke dag. Aan de ene kant zag ik er tegenop, aan de andere kant was ik er ook wel blij om. Ik had dingen die ik MOEST doen. Afspraken met (en voor) de kinderen die ik moest nakomen.

Met mijn man heb ik afgesproken dat ik weer moet beginnen met het maken van een planning voor elke dag. Om één of andere reden is daar weer de klad in gekomen en ligt mijn agenda alweer een paar dagen stof te vangen.

Nu ik deze mail schrijf roept mijn hoofd heel hard dat ik me niet aan moet stellen en dat ik mezelf een schop onder m'n kont moet verkopen. Dat  ik blij moet zijn dat iedereen gezond is en dat ik eígenlijk een soort van 'vakantie' heb nu. Dat ik moet genieten van het 'niets hoeven'.

Ik wil schrijven 'was het maar zo simpel', maar word alweer boos op mezelf dat ik het alleen al denk.
Het gevoel dat ik me aanstel voert een fikse strijd tegen mijn wens om meer energie en zin.

Ik weet niet precies wat ik met deze mail wil bereiken, ik weet niet wat jij ermee kan, maar ik ben het kwijt. Ik hoef je hierover in ieder geval morgen al niet meer bij te praten, die drie kwartier zijn toch al zo snel om.

Groetjes, .......

(En nu gauw verzenden, voordat ik me bedenk)