Als alle dagen
Zich als zwarte brij
Aaneenrijgen
Als ik moet zoeken naar voldoende licht
Kleuren zich alleen
In negatief nog tonen
Als mijn rolletje vast loopt
Mijn onderwerp onscherp blijft
Kom dan naast me staan
Reik me een vaste hand
Één die helpt stabiel te blijven
Zodat mijn beeld weer helder wordt
Ik mijn focus kan bepalen
En weer scherp kan stellen
In dit wankele bestaan.
Posts tonen met het label Bang. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Bang. Alle posts tonen
zondag 12 november 2017
zaterdag 2 september 2017
Donkerte
En daar zit ik dan,onder mijn bureau. Uit pure frustratie ben ik hier gaan zitten, zo ver mogelijk weg van `er zijn`. In en voor de vakantie dacht ik dat ik een heel eind was. Ik was relaxt, zat lekker in mijn vel en dacht weer aan werken. Binnen het onderwijs zelfs.
Nu zit ik in een diepe dip. Dag drie alweer. De kinderen zijn naar school, mijn man is weer werken en ik ben thuis. Voor de vakantie was deze situatie natuurlijk ook al zo, maar nu komt het weer even hard aan. Misschien wel juist omdat ik dacht dat ik al heel ver was. Hield ik mezelf dan zo voor de gek?
Bovenop het gewone leven komt ook nog eens dat ik de stap richting mijn werk nu daadwerkelijk moet gaan zetten, dat ik nog steeds geen haar dichter bij mijn droom ben en dat ik alle `zen` en het gevoel van vertrouwen in `het komt wel goed` helemaal kwijt ben.
Vertrouwen in de tijd, erin vertrouwen dat `het juiste moment` wel komt, dat de juiste (alternatieve?) baan voor mij bestaat (en dat ik daar voldoende bekwaam voor ben).
Op dit moment is er alleen maar niks. Een heftig verlangen naar 'mijn hoofd uit zetten'. Een heftig verlangen naar het wegvegen van die grote zwarte vlek die ik in mijn lichaam voel.
Het is zo overweldigend dat mogelijke `vluchtwegen` niet bestaan.
Alles. Is. Kut. (Excusez le mot.)
Wonder boven wonder doet de donkerte onder mijn bureau me goed. Mijn geest lacht me niet uit om dit idiote idee, maar komt tot rust. Het lijkt wel of ik er hier even niet hoef te zijn. Of ik hier even mag en kan verdwijnen. Het donkere dat mij omarmt geeft me rust.
Opeens is het tijd dat de kinderen thuis komen. Ik hoor iemand op de trap en ik wurm me uit mijn vreemde houding. Hier zitten is een ding, maar hier gezien worden is een ander.
Ik roep `hallo` terug en ga naar beneden. Eerst met lichte tegenzin, maar naarmate er meer verhalen over school verteld worden, ga ik er steeds meer van genieten.
Mijn dip verdwijnt. Voor vandaag.
De dag erna en de dag daarna en de dagen daarop volgend zal hij in volle hevigheid terugkeren, maar dat weet ik dan nog niet.
Nu zit ik in een diepe dip. Dag drie alweer. De kinderen zijn naar school, mijn man is weer werken en ik ben thuis. Voor de vakantie was deze situatie natuurlijk ook al zo, maar nu komt het weer even hard aan. Misschien wel juist omdat ik dacht dat ik al heel ver was. Hield ik mezelf dan zo voor de gek?
Bovenop het gewone leven komt ook nog eens dat ik de stap richting mijn werk nu daadwerkelijk moet gaan zetten, dat ik nog steeds geen haar dichter bij mijn droom ben en dat ik alle `zen` en het gevoel van vertrouwen in `het komt wel goed` helemaal kwijt ben.
Vertrouwen in de tijd, erin vertrouwen dat `het juiste moment` wel komt, dat de juiste (alternatieve?) baan voor mij bestaat (en dat ik daar voldoende bekwaam voor ben).
Op dit moment is er alleen maar niks. Een heftig verlangen naar 'mijn hoofd uit zetten'. Een heftig verlangen naar het wegvegen van die grote zwarte vlek die ik in mijn lichaam voel.
Het is zo overweldigend dat mogelijke `vluchtwegen` niet bestaan.
Alles. Is. Kut. (Excusez le mot.)
Wonder boven wonder doet de donkerte onder mijn bureau me goed. Mijn geest lacht me niet uit om dit idiote idee, maar komt tot rust. Het lijkt wel of ik er hier even niet hoef te zijn. Of ik hier even mag en kan verdwijnen. Het donkere dat mij omarmt geeft me rust.
Opeens is het tijd dat de kinderen thuis komen. Ik hoor iemand op de trap en ik wurm me uit mijn vreemde houding. Hier zitten is een ding, maar hier gezien worden is een ander.
Ik roep `hallo` terug en ga naar beneden. Eerst met lichte tegenzin, maar naarmate er meer verhalen over school verteld worden, ga ik er steeds meer van genieten.
Mijn dip verdwijnt. Voor vandaag.
De dag erna en de dag daarna en de dagen daarop volgend zal hij in volle hevigheid terugkeren, maar dat weet ik dan nog niet.
zaterdag 5 november 2016
Bang
Vanaf dat ik thuis ben komen te zitten hoor ik steeds dezelfde -goed bedoelde- adviezen. "Gun het tijd", "Wees niet zo streng voor jezelf", of de positieve variant "Wees wat liever voor jezelf".
Gooi er nog een paar opmerkingen bij in de trant van "Iedereen heeft wel eens een off-day" en "Ik ben ook overspannen (depressief/burned out) geweest, ik ken het" en je hebt het perfecte recept gevonden om mij in de put te praten.
Al een aantal jaar ben ik geabonneerd op het tijdschrift 'Happinez'. Elke maand wordt daarin een thema besproken waarbij ook altijd verschillende artikelen zitten over 'lief zijn voor jezelf'.
Ook boordevol tips en ideeën om lief te zijn voor jezelf. Als ik alle adviezen en levenslessen die ik de afgelopen -pak 'em beet- tien jaar gelezen en gehoord heb, had kunnen toepassen, was ik nu de tweede Moeder Theresa geweest en was ik zó verlicht dat ik voortaan zwevend en wonderen doend door het leven zou gaan.
Maar helaas het werkt niet zo voor mij. Het werkt zelfs averechts voor mij. Het idee dat wat 'peptalk' tegen mezelf me eigenlijk al zou moeten helpen, geeft me alleen maar meer het idee dat ik blijkbaar een hopeloos geval ben.
Natuurlijk probeer ik het wel eens. Sta ik een tijd een keer of drie per dag tegen mijn spiegelbeeld te zeggen dat ik lief ben. Of leuk, of aardig, of grappig, of weet ik veel wat. Maar met al die tijd een stemmetje in mijn hoofd, misschien wel het duiveltje op mijn schouder, dat krom ligt van het lachen om de show die ik opvoer. En met, tussen het hikken van de lach door, de tekst "Stop maar weer, dit haalt geen donder uit, dit werkt niet. Dat weet jij toch ook wel".
Onbegonnen werk.
Gisteren bekeek ik een documentaire over depressiviteit en daar hadden ze het over elektroshockstherapie. Zoiets, ik weet de naam niet meer precies. En opeens werd ik heel bang. Stel je voor..., stel je nou eens héél even voor dat ik van mijn depressieve klachten af zou komen. En van m'n zelfwalging af zou komen. Wat dan?? Wat heb ik dan? Wie ben ik dan?? Hóe ben ik dan? Hou ik dan nog van mijn man? Ga ik dan opeens de mensen aardig vinden die ik nu nìet aardig vind? Word ik dan opeens een ster in het doen van het huishouden? Ga ik dan taarten bakken en haken? Ik moet er niet aan denken! (No offence)
Begrijp me goed, ik wil heel, héél erg graag van deze nare, zware en zwarte negatieve gevoelens af. Maar... ik weet helemaal niet wie ik ben zònder! Ik weet niet wie ik eìgenlijk ben. Ik weet gewoon niet wie ik ben! En dat is eng, dat maakt me bang.
Misschien is dat ook wel meteen de reden dat al die 'tips en trucs' niet werken. Omdat ik het ergens in mijn onderbewuste tegenhoud. Omdat ik bang ben. Omdat ik niet weet wie ik ben, of.. word?
Gooi er nog een paar opmerkingen bij in de trant van "Iedereen heeft wel eens een off-day" en "Ik ben ook overspannen (depressief/burned out) geweest, ik ken het" en je hebt het perfecte recept gevonden om mij in de put te praten.
Al een aantal jaar ben ik geabonneerd op het tijdschrift 'Happinez'. Elke maand wordt daarin een thema besproken waarbij ook altijd verschillende artikelen zitten over 'lief zijn voor jezelf'.
Ook boordevol tips en ideeën om lief te zijn voor jezelf. Als ik alle adviezen en levenslessen die ik de afgelopen -pak 'em beet- tien jaar gelezen en gehoord heb, had kunnen toepassen, was ik nu de tweede Moeder Theresa geweest en was ik zó verlicht dat ik voortaan zwevend en wonderen doend door het leven zou gaan.
Maar helaas het werkt niet zo voor mij. Het werkt zelfs averechts voor mij. Het idee dat wat 'peptalk' tegen mezelf me eigenlijk al zou moeten helpen, geeft me alleen maar meer het idee dat ik blijkbaar een hopeloos geval ben.
Natuurlijk probeer ik het wel eens. Sta ik een tijd een keer of drie per dag tegen mijn spiegelbeeld te zeggen dat ik lief ben. Of leuk, of aardig, of grappig, of weet ik veel wat. Maar met al die tijd een stemmetje in mijn hoofd, misschien wel het duiveltje op mijn schouder, dat krom ligt van het lachen om de show die ik opvoer. En met, tussen het hikken van de lach door, de tekst "Stop maar weer, dit haalt geen donder uit, dit werkt niet. Dat weet jij toch ook wel".
Onbegonnen werk.
Gisteren bekeek ik een documentaire over depressiviteit en daar hadden ze het over elektroshockstherapie. Zoiets, ik weet de naam niet meer precies. En opeens werd ik heel bang. Stel je voor..., stel je nou eens héél even voor dat ik van mijn depressieve klachten af zou komen. En van m'n zelfwalging af zou komen. Wat dan?? Wat heb ik dan? Wie ben ik dan?? Hóe ben ik dan? Hou ik dan nog van mijn man? Ga ik dan opeens de mensen aardig vinden die ik nu nìet aardig vind? Word ik dan opeens een ster in het doen van het huishouden? Ga ik dan taarten bakken en haken? Ik moet er niet aan denken! (No offence)
Begrijp me goed, ik wil heel, héél erg graag van deze nare, zware en zwarte negatieve gevoelens af. Maar... ik weet helemaal niet wie ik ben zònder! Ik weet niet wie ik eìgenlijk ben. Ik weet gewoon niet wie ik ben! En dat is eng, dat maakt me bang.
Misschien is dat ook wel meteen de reden dat al die 'tips en trucs' niet werken. Omdat ik het ergens in mijn onderbewuste tegenhoud. Omdat ik bang ben. Omdat ik niet weet wie ik ben, of.. word?
Abonneren op:
Posts (Atom)