Echt leven

"Ik ben niet bang voor de weg die ik nog te gaan heb, omdat ik mezelf mag leren kennen. Het zal echt wel zwaar worden. Nog zwaarder dan nu, maar dat omarm ik. Omdat ik weet dat ik dan pas kan voelen wat echt leven is." 

Dit schreef ik twee jaar geleden naar een kennis van me die vroeg hoe het met me ging. Ik had geen idee meer dat ik dit geschreven heb, ik zag het vandaag terug in een mailtje. Hoe waar is het gebleken en hoe fijn voelt het om af en toe te voelen wat 'echt leven' is. 

Het is inderdaad heel zwaar geweest en dat is het nog steeds vrij regelmatig . Maar het gevoel dat ik echt leef heb ik inmiddels een paar keer mogen ervaren. Wat is dat geweldig, dat je opeens beseft dat je 'gewoon aan het leven' bent. 

Leven zonder dat het moeite kost. Zonder te moeten nadenken of je de energie die je hebt wilt steken in het één of het ander, in dit of in dat. Niet hoeven kiezen, maar gewoon doen. Niet eerst over een grote drempel moeten stappen, maar al bezig zijn voordat je er erg in hebt.

Ik heb het dan niet over grote dingen, grote klussen die al tijden op je liggen te wachten, maar over alledaagse dingen zoals koken of de vaatwasmachine inruimen. Dingen waarvan andere mensen vinden dat het 'gewoon' een klein klusje is. 

Ik heb in mijn blogs al eens vaker over gehad, over die grote drempel. Dat anker dat je achter je aan sleept en dat je afremt bij alles wat je doet. Dat er voor zorgt dat alles veel meer moeite kost dan het zou moeten kosten. Het is moeilijk uit te leggen. 

Nu ik ervaren heb hoe het is om iets 'gewoon zomaar even' te doen, begrijp ik dat mijn grote drempel, of dat anker, voor anderen niet voor te stellen zijn. 
Het gevoel van iets 'gewoon zomaar even doen' kende ik op mijn beurt namelijk helemaal niet. Als iemand dat gevoel aan mij had willen uitleggen had ik me er ook niks bij voor kunnen stellen. Hoe voelt het om iets 'gewoon zomaar even' te doen?

Zoals ik al zei heb ik dus inmiddels een paar keer ervaren hoe dat is en ik denk dat die ervaring ook onderdeel is van 'echt leven'. 

Natuurlijk zijn er geluksmomenten die het leven mooi maken. Als ik op vakantie met ons gezin om me heen kijk en iedereen plezier zie hebben, voel, en voelde ik me altijd al, gelukkig. Als ik met de hond in het bos een hert zie, voel ik me gelukkig. Als mijn kinderen me fijne verhalen vertellen over wat ze die dag deden, voel ik me gelukkig.
Ik heb ook altijd gezegd dat ik gelukkig ben. Depressief, maar intens gelukkig daaromheen.

Je kunt niet altijd leven in gelukzaligheid. Het leven is soms ook gewoon saai of naar. Het leven is soms ook gewoon koken of de vaatwasser inruimen. Maar hoe het voelt om dat 'gewoon zomaar even' te doen weet ik nu. 

Ik denk dat ik daarom kan zeggen dat ik af en toe voel hoe het is om  'echt te leven'.
Het is niet groots en meeslepend en vol van geluk. Het is iets 'gewoon zomaar even' kunnen doen.

Een bericht van niks.

Elke dag schrijven en elke dag naar buiten. Verder vooral doen wat ik leuk vind.
Blijkbaar ben ik een selectief luisteraar, of gewoon heel eigenwijs. Ik kom niet elke dag buiten en ik schrijf ook niet elke dag. O.., en ik doe ook niet vooral wat ik leuk vind.

Dat laatste is namelijk een beetje lastig. Ik weet niet zo goed wat ik leuk vind. Voordat ik het weet ben ik dan alweer een halve dag kwijt met niets doen (beetje stom spelletjes doen op m'n telefoon). Een tijdschrift lezen vind ik af en toe leuk, piano spelen vind ik af en toe leuk, tekenen vind ik ook af en toe leuk, maar heb ik al weken niet gedaan. In bad gaan is leuk, maar zoveel gedoe dat ik het niet zo snel doe.

Het nadeel van tekenen en piano spelen is ook dat ik direct 'de beste' wil zijn. Het on-ontdekte talent van Nederland, zeg maar. Een bijzonder idioot idee, dat weet ik, maar dat is wel zo'n beetje waar ik mijn lat leg. 'Leuk vinden' telt dus eigenlijk alleen maar als ik er goed in ben. Anders is het in mijn ogen al snel een nutteloze bezigheid.

Misschien ligt het ook aan de tijd van de maand en ben ik nu ook hormonaal in een dip, maar er komt gewoon echt niet veel uit mijn handen. Pff.. ik ben allang blij dat dit me niet als een dolle naar beneden trekt. Hé! Daar zeg ik wat. Het trekt me deze keer niet als een gek naar beneden, dat gevoel van 'wat moet ik toch doen, de hele dag'?
Misschien dat de medicijnen toch íets voor me aan het doen zijn nu. Ze nemen het dal wat weg, lijkt het. Alleen zetten ze er niets voor in de plaats en dat is wel jammer.
Ik zou zo graag wat meer energie hebben. En meer zin. Zin om iets te ondernemen. Dat ik dingen doe omdat ik het wíl! Niet omdat ik 'dingen moet doen die ik leuk vind'. Blegh.

Op dit moment wil ik eigenlijk maar één ding heel graag. Terug naar bed. Ik wil heel graag terug naar bed. Ik ben zó moe, ik kan m'n ogen amper open houden. Beetje jammer is het wel dat dit dus het enige is dat ik van Roos NIET meer mag doen. Ik mag niet naar bed gaan overdag, omdat dit mijn negatieve gevoelens zou kunnen verergeren. Het voegt in ieder geval niets goeds toe volgens haar.

De oudste twee van onze kinderen hebben nu toetsweek. Dat houdt in dat ze op de gekste tijden in- en uitvliegen. Dat is heel rommelig en geeft me een onrustig gevoel. Ik heb graag wat 'eigen tijd' op een dag. Momentjes dat ik zeker weet dat er niemand opeens binnen kan lopen. Niemand waar ik rekening mee hoef te houden.
Volgens mij kan er over een half uur alweer een dochter op de stoep staan. Dat weerhoudt me er vandaag van om terug te gaan mijn bed in. Misschien dat ik even onder de zonnehemel ga. Dat mag wel en geeft me vaak toch een heerlijk uitgerust gevoel daarna.

Maakt het wel weer nóg moeilijker om daarna naar buiten te gaan. Buiten is het nu steenkoud. Misschien moet ik dat eerst maar doen; naar buiten. Me warm genoeg aankleden en dan even met de hond weg. Op de fiets, want wandelen vind ik nu te koud. Als ik fiets en hij rent, hoef ik ook minder lang buiten te zijn. Oef, nare gedachte van mezelf vind ik.

Ach, wie houd ik voor de gek? Als ik klaar ben met dit stukje tekst ga ik slapen. En dan op de bank, zodat ik niet 'terug naar bed' ben gegaan. Ik ben gewoon echt heel moe. Heb ook verschrikkelijk slecht geslapen. Ik kon m'n draai niet vinden en steeds als ik in slaap dreigde te vallen doemde er een gedachte op waardoor ik niet kon slapen. En ik weet niet eens meer wát!

Pff.. succes met vandaag, ik ga een tukje doen. Tien minuten, want dan staat m'n dochter alweer voor de deur...