Als alle dagen
Zich als zwarte brij
Aaneenrijgen
Als ik moet zoeken naar voldoende licht
Kleuren zich alleen
In negatief nog tonen
Als mijn rolletje vast loopt
Mijn onderwerp onscherp blijft
Kom dan naast me staan
Reik me een vaste hand
Één die helpt stabiel te blijven
Zodat mijn beeld weer helder wordt
Ik mijn focus kan bepalen
En weer scherp kan stellen
In dit wankele bestaan.
zondag 12 november 2017
dinsdag 7 november 2017
Appelfiguur
Nooit, maar dan ook nooit had ik gedacht dat ik dit zou zeggen, maar ik heb een haat-liefde verhouding met mijn gewicht.
Eigenlijk pas sinds een jaar.
Heel stiekempjes aan was ik al wel iets aan het aankomen na mijn veertigste, maar toen ik begon met antidepressiva zat er prompt in een kleine twee maanden zo’n vijftien kilo aan.
Mijn medicijnen zijn eetlustbevorderend en zetten ook nog eens gewoon aan. Ik weeg nu meer dan ik ooit gewogen heb. Zelfs tijdens m’n zwangerschappen woog ik minder.
Ik weet dat deze medicatie op dít moment is wat ik nodig heb. “Eerst het koppie, daarna het lijf weer.”
Rationeel zit het wel snor, maar emotioneel is het moeilijk.
Alles is bij mij een beetje voller geworden, maar mijn buik meer dan een beetje. Laatst riep iemand me heel enthousiast toe dat het zo leuk was dat ik weer zwanger ben. Prompt riep ik terug “nee hoor, gewoon dik!” Zij schaamde zich meer dan ik, maar het is echt een pijnpuntje voor me.
Die billen, die heupen, die borsten.., het maakt me niet zo uit. Maar die buik! Die zit me wel dwars. Echt zo’n appelfiguur heb ik nu, gecombineerd met meer borst, billen en heupen dan ooit.
Ik roep het nog maar een keer heel hard tegen mezelf: “Eerst het koppie, daarna het lijf weer!”
Misschien dat ik het uiteindelijk ook zo ga voelen.
Heel stiekempjes aan was ik al wel iets aan het aankomen na mijn veertigste, maar toen ik begon met antidepressiva zat er prompt in een kleine twee maanden zo’n vijftien kilo aan.
Mijn medicijnen zijn eetlustbevorderend en zetten ook nog eens gewoon aan. Ik weeg nu meer dan ik ooit gewogen heb. Zelfs tijdens m’n zwangerschappen woog ik minder.
Ik weet dat deze medicatie op dít moment is wat ik nodig heb. “Eerst het koppie, daarna het lijf weer.”
Rationeel zit het wel snor, maar emotioneel is het moeilijk.
Alles is bij mij een beetje voller geworden, maar mijn buik meer dan een beetje. Laatst riep iemand me heel enthousiast toe dat het zo leuk was dat ik weer zwanger ben. Prompt riep ik terug “nee hoor, gewoon dik!” Zij schaamde zich meer dan ik, maar het is echt een pijnpuntje voor me.
Die billen, die heupen, die borsten.., het maakt me niet zo uit. Maar die buik! Die zit me wel dwars. Echt zo’n appelfiguur heb ik nu, gecombineerd met meer borst, billen en heupen dan ooit.
Ik roep het nog maar een keer heel hard tegen mezelf: “Eerst het koppie, daarna het lijf weer!”
Misschien dat ik het uiteindelijk ook zo ga voelen.
donderdag 2 november 2017
Update, na een jaar en zeven maanden
Laatst vroeg iemand me (in een mailgesprek) hoe het nu met me ging.
Een deel van wat ik diegene schreef heb ik hier neergezet.
Het werd 'per ongeluk' een hele duidelijke weergave van hoe het nu met me gaat:
"Mijn leven ‘overkomt’ me op dit moment.
Ik denk het liefst niet na over ‘straks’ of ‘vanavond’, laat staan over morgen of volgende week.
Er is gewoonweg geen ruimte voor in m’n hoofd.
De paniek slaat (in meer of mindere mate) toe als ik iets moet beloven. Plannen is erg moeilijk. En dingen beloven te gaan doen of regelen praktisch onmogelijk.
Ik slik sinds een week of drie/vier meer medicijnen tegen m’n depressie dan eerst en zelfs daar doorheen komen de zwarte wolken regelmatig. Dikke rollende zwarte wolken.
Zo heftig heb ik ze al een tijd niet meer gehad. Het is echt nog niet goed met me.
Daar komen ook een heel aantal dingen rondom de kinderen bij de laatste tijd. Leuke dingen, natuurlijk, maar ook moeilijke, zware dingen.
Buiten mijn reïntegratieproces, m’n bezoeken aan m’n 2e spoor coach, bezoeken aan de bedrijfsarts, psycholoog en huisarts (ivm de medicatie) is dit allemaal eigenlijk te veel voor me.
Maar ja, ik kan niet één van al die lijntjes stopzetten.
Bovendien lopen dingen als verjaardagen, hobby/sportafspraken, optredens en uitvoeringen van de kinderen ook nog gewoon door.
Nee, het gaat niet zo lekker met me en dat zal waarschijnlijk ook niet snel veranderen. Te veel 'moetjes' op de kaart nog, voorlopig."
Een klein inkijkje in, ja in wat.., in de stand van zaken nu. Nu, op dit moment. Volgende week kan het weer anders zijn.
Een deel van wat ik diegene schreef heb ik hier neergezet.
Het werd 'per ongeluk' een hele duidelijke weergave van hoe het nu met me gaat:
"Mijn leven ‘overkomt’ me op dit moment.
Ik denk het liefst niet na over ‘straks’ of ‘vanavond’, laat staan over morgen of volgende week.
Er is gewoonweg geen ruimte voor in m’n hoofd.
De paniek slaat (in meer of mindere mate) toe als ik iets moet beloven. Plannen is erg moeilijk. En dingen beloven te gaan doen of regelen praktisch onmogelijk.
Ik slik sinds een week of drie/vier meer medicijnen tegen m’n depressie dan eerst en zelfs daar doorheen komen de zwarte wolken regelmatig. Dikke rollende zwarte wolken.
Zo heftig heb ik ze al een tijd niet meer gehad. Het is echt nog niet goed met me.
Daar komen ook een heel aantal dingen rondom de kinderen bij de laatste tijd. Leuke dingen, natuurlijk, maar ook moeilijke, zware dingen.
Buiten mijn reïntegratieproces, m’n bezoeken aan m’n 2e spoor coach, bezoeken aan de bedrijfsarts, psycholoog en huisarts (ivm de medicatie) is dit allemaal eigenlijk te veel voor me.
Maar ja, ik kan niet één van al die lijntjes stopzetten.
Bovendien lopen dingen als verjaardagen, hobby/sportafspraken, optredens en uitvoeringen van de kinderen ook nog gewoon door.
Nee, het gaat niet zo lekker met me en dat zal waarschijnlijk ook niet snel veranderen. Te veel 'moetjes' op de kaart nog, voorlopig."
Een klein inkijkje in, ja in wat.., in de stand van zaken nu. Nu, op dit moment. Volgende week kan het weer anders zijn.
zaterdag 2 september 2017
Donkerte
En daar zit ik dan,onder mijn bureau. Uit pure frustratie ben ik hier gaan zitten, zo ver mogelijk weg van `er zijn`. In en voor de vakantie dacht ik dat ik een heel eind was. Ik was relaxt, zat lekker in mijn vel en dacht weer aan werken. Binnen het onderwijs zelfs.
Nu zit ik in een diepe dip. Dag drie alweer. De kinderen zijn naar school, mijn man is weer werken en ik ben thuis. Voor de vakantie was deze situatie natuurlijk ook al zo, maar nu komt het weer even hard aan. Misschien wel juist omdat ik dacht dat ik al heel ver was. Hield ik mezelf dan zo voor de gek?
Bovenop het gewone leven komt ook nog eens dat ik de stap richting mijn werk nu daadwerkelijk moet gaan zetten, dat ik nog steeds geen haar dichter bij mijn droom ben en dat ik alle `zen` en het gevoel van vertrouwen in `het komt wel goed` helemaal kwijt ben.
Vertrouwen in de tijd, erin vertrouwen dat `het juiste moment` wel komt, dat de juiste (alternatieve?) baan voor mij bestaat (en dat ik daar voldoende bekwaam voor ben).
Op dit moment is er alleen maar niks. Een heftig verlangen naar 'mijn hoofd uit zetten'. Een heftig verlangen naar het wegvegen van die grote zwarte vlek die ik in mijn lichaam voel.
Het is zo overweldigend dat mogelijke `vluchtwegen` niet bestaan.
Alles. Is. Kut. (Excusez le mot.)
Wonder boven wonder doet de donkerte onder mijn bureau me goed. Mijn geest lacht me niet uit om dit idiote idee, maar komt tot rust. Het lijkt wel of ik er hier even niet hoef te zijn. Of ik hier even mag en kan verdwijnen. Het donkere dat mij omarmt geeft me rust.
Opeens is het tijd dat de kinderen thuis komen. Ik hoor iemand op de trap en ik wurm me uit mijn vreemde houding. Hier zitten is een ding, maar hier gezien worden is een ander.
Ik roep `hallo` terug en ga naar beneden. Eerst met lichte tegenzin, maar naarmate er meer verhalen over school verteld worden, ga ik er steeds meer van genieten.
Mijn dip verdwijnt. Voor vandaag.
De dag erna en de dag daarna en de dagen daarop volgend zal hij in volle hevigheid terugkeren, maar dat weet ik dan nog niet.
Nu zit ik in een diepe dip. Dag drie alweer. De kinderen zijn naar school, mijn man is weer werken en ik ben thuis. Voor de vakantie was deze situatie natuurlijk ook al zo, maar nu komt het weer even hard aan. Misschien wel juist omdat ik dacht dat ik al heel ver was. Hield ik mezelf dan zo voor de gek?
Bovenop het gewone leven komt ook nog eens dat ik de stap richting mijn werk nu daadwerkelijk moet gaan zetten, dat ik nog steeds geen haar dichter bij mijn droom ben en dat ik alle `zen` en het gevoel van vertrouwen in `het komt wel goed` helemaal kwijt ben.
Vertrouwen in de tijd, erin vertrouwen dat `het juiste moment` wel komt, dat de juiste (alternatieve?) baan voor mij bestaat (en dat ik daar voldoende bekwaam voor ben).
Op dit moment is er alleen maar niks. Een heftig verlangen naar 'mijn hoofd uit zetten'. Een heftig verlangen naar het wegvegen van die grote zwarte vlek die ik in mijn lichaam voel.
Het is zo overweldigend dat mogelijke `vluchtwegen` niet bestaan.
Alles. Is. Kut. (Excusez le mot.)
Wonder boven wonder doet de donkerte onder mijn bureau me goed. Mijn geest lacht me niet uit om dit idiote idee, maar komt tot rust. Het lijkt wel of ik er hier even niet hoef te zijn. Of ik hier even mag en kan verdwijnen. Het donkere dat mij omarmt geeft me rust.
Opeens is het tijd dat de kinderen thuis komen. Ik hoor iemand op de trap en ik wurm me uit mijn vreemde houding. Hier zitten is een ding, maar hier gezien worden is een ander.
Ik roep `hallo` terug en ga naar beneden. Eerst met lichte tegenzin, maar naarmate er meer verhalen over school verteld worden, ga ik er steeds meer van genieten.
Mijn dip verdwijnt. Voor vandaag.
De dag erna en de dag daarna en de dagen daarop volgend zal hij in volle hevigheid terugkeren, maar dat weet ik dan nog niet.
zaterdag 1 april 2017
Passie en pleasen.
Soms weet ik het opeens allemaal heel goed. Ik krijg een mooi inzicht (met of zonder hulp van Marjoleine) en ik voel dat het allemaal wel goed komt.
Laatst was er weer zo'n moment. We waren aan het praten over wat ik nu doe om mijn gedachten af te leiden en opeens was er dat moment. Ik besefte me dat als je altijd maar doet wat andere mensen van jou verwachten, je niet doet waar je hart ligt. Meestal niet, in ieder geval, of, in mijn geval. En als je iets doet waar je hart niet ligt, doe je het niet vol overgave. 'Half werk' is overdreven, want je geeft alles wat je hebt om het resultaat perfect te laten zijn, maar het resultaat zal minder goed zijn dan van iemand met die het met passie zou doen. En dus is het lastig voor de ander om je complimenten te geven. Hij of zij had het zelf misschien veel beter kunnen doen of een beter resultaat verwacht. Hoe kun je dan wachten op positieve reacties? Je zult daarin teleurgesteld worden.
Als je doet waar je hart ligt, zul je dat met passie en overgave doen. Je zult jezelf erin oefenen en steeds beter worden. Er steeds meer voor over hebben en steeds nieuwe manieren uitproberen. Ondanks dat het niet is wat de ander (voor jou) zou wensen, is het wel iets waarin je steeds geoefender en dus steeds beter wordt. Je zult hier complimenten voor krijgen. Terwijl je er met veel minder moeite aan gewerkt hebt. Je hebt het leuk gevonden om te doen en dus voelt het niet als hard werken.
Natuurlijk gaat het normaal gesproken niet om complimenten van anderen. Als je zelf tevreden bent met wat je doet zou dat voldoende moeten zijn. Maar als je een 'pleaser' bent, iemand die liever de ander tevreden stelt boven zijn eigen tevredenheid, draait het daar wel om. Pleasers zijn namelijk zo omdat ze hun zelfbeeld af laten hangen van het oordeel van een ander.
Je wilt immers aardig gevonden worden, je wilt dat de ander trots op je is voor wat je gedaan hebt, je wilt dat je de ander blij gemaakt hebt, of werk uit handen genomen hebt. Allemaal om je gevoel van eigenwaarde te verhogen. Als de ander tevreden is over jou, ben jij het ook. Als de ander trots is op jou, ben jij het ook.
Als je durft te doen wat jij zelf leuk vindt, als je dat durft te laten zien, stel je je kwetsbaar op. Dit ben jij immers echt. Als ze hier kritiek op hebben, hebben ze echt kritiek op jou! Je verschuilt je niet meer achter de wensen van anderen, maar laat jezelf zien. Maar juist omdat je doet wat je leuk vindt, zal je enthousiasme erin zitten, je passie zal zichtbaar zijn. Zonder veel moeite maak je iets moois, of doe je iets goed(s). Je krijgt positieve feedback op iets dat echt 'van jou' is.
Je vindt het zelf leuk of mooi, wat je hebt gedaan of gemaakt en je ontvangt er ook nog eens positieve feedback op, omdat anderen ook zien dat je hart erin ligt. Je eigenwaarde zal dus ook groeien.
Natuurlijk is het beter als je het zelf voor elkaar krijgt om trots te zijn op wat je doet zonder de bevestiging van anderen nodig te hebben, maar voor een pleaser met een slecht zelfbeeld, is het een mooi begin.
Laatst was er weer zo'n moment. We waren aan het praten over wat ik nu doe om mijn gedachten af te leiden en opeens was er dat moment. Ik besefte me dat als je altijd maar doet wat andere mensen van jou verwachten, je niet doet waar je hart ligt. Meestal niet, in ieder geval, of, in mijn geval. En als je iets doet waar je hart niet ligt, doe je het niet vol overgave. 'Half werk' is overdreven, want je geeft alles wat je hebt om het resultaat perfect te laten zijn, maar het resultaat zal minder goed zijn dan van iemand met die het met passie zou doen. En dus is het lastig voor de ander om je complimenten te geven. Hij of zij had het zelf misschien veel beter kunnen doen of een beter resultaat verwacht. Hoe kun je dan wachten op positieve reacties? Je zult daarin teleurgesteld worden.
Als je doet waar je hart ligt, zul je dat met passie en overgave doen. Je zult jezelf erin oefenen en steeds beter worden. Er steeds meer voor over hebben en steeds nieuwe manieren uitproberen. Ondanks dat het niet is wat de ander (voor jou) zou wensen, is het wel iets waarin je steeds geoefender en dus steeds beter wordt. Je zult hier complimenten voor krijgen. Terwijl je er met veel minder moeite aan gewerkt hebt. Je hebt het leuk gevonden om te doen en dus voelt het niet als hard werken.
Natuurlijk gaat het normaal gesproken niet om complimenten van anderen. Als je zelf tevreden bent met wat je doet zou dat voldoende moeten zijn. Maar als je een 'pleaser' bent, iemand die liever de ander tevreden stelt boven zijn eigen tevredenheid, draait het daar wel om. Pleasers zijn namelijk zo omdat ze hun zelfbeeld af laten hangen van het oordeel van een ander.
Je wilt immers aardig gevonden worden, je wilt dat de ander trots op je is voor wat je gedaan hebt, je wilt dat je de ander blij gemaakt hebt, of werk uit handen genomen hebt. Allemaal om je gevoel van eigenwaarde te verhogen. Als de ander tevreden is over jou, ben jij het ook. Als de ander trots is op jou, ben jij het ook.
Als je durft te doen wat jij zelf leuk vindt, als je dat durft te laten zien, stel je je kwetsbaar op. Dit ben jij immers echt. Als ze hier kritiek op hebben, hebben ze echt kritiek op jou! Je verschuilt je niet meer achter de wensen van anderen, maar laat jezelf zien. Maar juist omdat je doet wat je leuk vindt, zal je enthousiasme erin zitten, je passie zal zichtbaar zijn. Zonder veel moeite maak je iets moois, of doe je iets goed(s). Je krijgt positieve feedback op iets dat echt 'van jou' is.
Je vindt het zelf leuk of mooi, wat je hebt gedaan of gemaakt en je ontvangt er ook nog eens positieve feedback op, omdat anderen ook zien dat je hart erin ligt. Je eigenwaarde zal dus ook groeien.
Natuurlijk is het beter als je het zelf voor elkaar krijgt om trots te zijn op wat je doet zonder de bevestiging van anderen nodig te hebben, maar voor een pleaser met een slecht zelfbeeld, is het een mooi begin.
woensdag 29 maart 2017
Win-win-situatie
Het kwam in het Engels in me op. in het Engels zet ik het dus ook hier neer:
Letting go of a mask you didn't know you were wearing, feels like tearing off your skin.
Wat ik ermee bedoel is dat het eng is om 'jezelf' te worden als je niet eens weet dat je niet 'jezelf' was/bent.
Misschien heb ik het al eerder geschreven, maar al heel lang wil ik het anderen naar de zin te maken. Nature or nurture? Eigenlijk maakt dat niet uit. Het komt erop neer dat ik in al mijn gedachten eerst denk aan wat de ander zou willen, wat de maatschappij van mij verwacht, wat het minst zou kosten, etc. etc...
En nu leer ik wat ìk wil. Tenminste, dat is de bedoeling. Om dit in kleine stapjes aan te pakken, moet ik eerst in conact komen met mijn gevóel over wat ik wil. De kriebel die je kunt voelen als je iets mooi vindt. Of leuk, of lekker, noem maar op. Stel je voor dat je in de winkel loopt en iets voor het avondeten zoekt. Je loopt door alle paden en opeens zie je in je ooghoek worteltjes liggen. Ja! Dat is het! Wortels met gebakken vis en krieltjes, jammie!
Die kriebel moet ik vaker gaan proberen op te merken. Alleen maar dat 'wat wil ik' gevoel als er een beslissing gemaakt moet worden.
Als ik me dan bewust ben van dat gevoel, komen de gedachten vanzelf. Is het haalbaar, is het handig nu, is het binnen het budget, is er tijd voor. Die gedachten zijn er meestal als eerste bij mij. Te duur, te lastig, te egoïstisch, te onhandig, te ver weg, te groen... Het maakt niet uit waar het over gaat, die gedachten manifesteren zich ongevraagd en onopgemerkt.
De eerste stap is dus alleen maar voelen 'wat wil ik'. En manneman, wat is dat moeilijk! Ik voel het zelden. Ik ben me gewoon niet bewust van wat ik wil en voordat ik het weet is er al een beslissing genomen (meestal ook nog eens door mij). Vaak een beslissing waar niet mijn hart ligt en waar ik meteen als een berg tegenop zie. Maar dat komt niet per sé doordat het de verkeerde beslissing is, dat gevoel is er sowieso toch wel.
Het gevolg is een vicieuze cirkel. Er moet iets gebeuren waar ik tegenop zie, ik schuif het voor me uit, voor me uit en voor me uit, doe het vervolgens met grote tegenzin alsnog, maar krijg het niet af. Waardoor ik me daar bovenop ook nog eens schuldig voel, omdat ik mijn zelf gestelde doel niet behaald heb. Of ik doe het helemaal niet, waardoor ik me ook schuldig voel en er de volgende dag opnieuw tegenaan zit te hikken.
Als ik doe wat ik leuk vind kan het zo maar zijn dat ik inderdaad alsnog die wc niet poets, of die was niet weg vouw, maar dat ik me daarvoor in de plaats wel toe sta iets te doen wat ik wel leuk vind om te doen. Wat me vervolgens de energie kan geven om alsnog die wc te poetsen of die mand was te vouwen,
Het staat er zo mooi nu. Een win-win situatie. Ik heb gedaan wat ik leuk vind en er is energie vrijgekomen om een klusje te doen.
Als het me nou ook nog zou lukken om die kriebel te voelen van wat ik wil, zou het allemaal misschien nog werken ook.
Letting go of a mask you didn't know you were wearing, feels like tearing off your skin.
Wat ik ermee bedoel is dat het eng is om 'jezelf' te worden als je niet eens weet dat je niet 'jezelf' was/bent.
Misschien heb ik het al eerder geschreven, maar al heel lang wil ik het anderen naar de zin te maken. Nature or nurture? Eigenlijk maakt dat niet uit. Het komt erop neer dat ik in al mijn gedachten eerst denk aan wat de ander zou willen, wat de maatschappij van mij verwacht, wat het minst zou kosten, etc. etc...
En nu leer ik wat ìk wil. Tenminste, dat is de bedoeling. Om dit in kleine stapjes aan te pakken, moet ik eerst in conact komen met mijn gevóel over wat ik wil. De kriebel die je kunt voelen als je iets mooi vindt. Of leuk, of lekker, noem maar op. Stel je voor dat je in de winkel loopt en iets voor het avondeten zoekt. Je loopt door alle paden en opeens zie je in je ooghoek worteltjes liggen. Ja! Dat is het! Wortels met gebakken vis en krieltjes, jammie!
Die kriebel moet ik vaker gaan proberen op te merken. Alleen maar dat 'wat wil ik' gevoel als er een beslissing gemaakt moet worden.
Als ik me dan bewust ben van dat gevoel, komen de gedachten vanzelf. Is het haalbaar, is het handig nu, is het binnen het budget, is er tijd voor. Die gedachten zijn er meestal als eerste bij mij. Te duur, te lastig, te egoïstisch, te onhandig, te ver weg, te groen... Het maakt niet uit waar het over gaat, die gedachten manifesteren zich ongevraagd en onopgemerkt.
De eerste stap is dus alleen maar voelen 'wat wil ik'. En manneman, wat is dat moeilijk! Ik voel het zelden. Ik ben me gewoon niet bewust van wat ik wil en voordat ik het weet is er al een beslissing genomen (meestal ook nog eens door mij). Vaak een beslissing waar niet mijn hart ligt en waar ik meteen als een berg tegenop zie. Maar dat komt niet per sé doordat het de verkeerde beslissing is, dat gevoel is er sowieso toch wel.
Het gevolg is een vicieuze cirkel. Er moet iets gebeuren waar ik tegenop zie, ik schuif het voor me uit, voor me uit en voor me uit, doe het vervolgens met grote tegenzin alsnog, maar krijg het niet af. Waardoor ik me daar bovenop ook nog eens schuldig voel, omdat ik mijn zelf gestelde doel niet behaald heb. Of ik doe het helemaal niet, waardoor ik me ook schuldig voel en er de volgende dag opnieuw tegenaan zit te hikken.
Als ik doe wat ik leuk vind kan het zo maar zijn dat ik inderdaad alsnog die wc niet poets, of die was niet weg vouw, maar dat ik me daarvoor in de plaats wel toe sta iets te doen wat ik wel leuk vind om te doen. Wat me vervolgens de energie kan geven om alsnog die wc te poetsen of die mand was te vouwen,
Het staat er zo mooi nu. Een win-win situatie. Ik heb gedaan wat ik leuk vind en er is energie vrijgekomen om een klusje te doen.
Als het me nou ook nog zou lukken om die kriebel te voelen van wat ik wil, zou het allemaal misschien nog werken ook.
vrijdag 24 maart 2017
Ik lust je rauw?
Ken je dat? Dat je weloverwogen een beslissing neemt, terwijl je bijna zeker weet dat er (negatief) commentaar op zal komen?
En dat je toch besluit hetgeen te doen dat je van plan was en dat je denkt "kom maar op met je commentaar, ik lust je rauw" ?
Niet? Ik wel. En laatst kreeg ik dat commentaar. En er was weinig lusten aan, kan ik wel zeggen. Ik werd erdoor overspoelt van emoties. Ik was geloof ik van alles nog het meest 'boos', maar ook intens teleurgesteld en verdrietig. En heftig in paniek, overstuur. Maar vooral heel, heel boos. Zó boos dat ik iets gedaan heb dat ik nog nooit gedaan heb. Namelijk mijn stem verheffen in een gesprek en boos weg lopen. Nadat ik nog wel even gemeld had dat ik trots was op mezelf, omdat boos weg lopen niet 'perfect' is en dat het dus heel knap was van mij dat ik dat deed.
Eenmaal weer in de auto moest ik mijn best doen om uit de paniekaanval te komen. Ik wist dat als ik zelf zou proberen het op te lossen ik er de hele dag mee zou rondlopen, dus belde ik mijn schoonouders, of ik even langs kon komen. Mijn schoonmoeder moest haar best doen om erachter te komen wie ze aan de lijn had. Pas toen ze 'boos' werd kon ik wat bedaren (mijn EHBO instructeur noemde hyperventilatie eens een 'zieligheidskwaaltje'. Niet uit disrespect, maar om aan te geven dat je een duidelijke actie nodig had om er weer uit te komen. Een klap in je gezicht kan ook, maar verbaal 'boos' worden werkt ook -en beetje-).
Eenmaal bij mijn schoonouders heb ik mijn verhaal gedaan (hortend en stotend) en na enige tijd was ik ook inderdaad trots op mezelf omdat ik voor mezelf was op gekomen. Het was niet fijn en het was niet leuk , maar ik ben wel voor mezelf op gekomen. En dat is goed!
Naar aanleiding van dit voorval plaatste ik een stukje tekst (openbaar) op Facebook. Ik moest het kwijt, ik wilde dit delen. En ik wilde het 'openbaar' delen, zodat het ook doorgedeeld kon worden.
Dat is ook gebeurd inmiddels. Ik heb hiermee dus niet alleen mezelf geholpen, maar ook nog eens de 'pijn' van anderen onder woorden gebracht.
En -dat was niet mijn uitgangspunt, maar wel mooi meegenomen- ik heb hiermee heel veel lieve en mooie reacties mogen ontvangen.
Dit plaatste ik op Facebook:
"Heel veel van jullie weten inmiddels dat ik al een hele tijd thuis ben. Een heel aantal weten dat ook niet, en dat is oké, ik heb het immers ook niet van de daken geschreeuwd.
In tegenstelling zelfs; ik heb gewoon foto's geplaatst van gezellige uitjes met mijn gezin. Ik heb foto's geplaatst van fijne wandelingen in het bos met onze hond. Ik heb gekeken naar de optredens van mijn kinderen tijdens carnaval. Verkleed nog wel!
Iemand die ziek thuis is, is toch ziek? Die moet toch de hele dag liggen huilen onder een dekentje? Alle gordijnen dicht, lege pizza dozen in een hoek...
Nou, laat ik jullie eens wat vertellen: nee, dat moet niet. Dat mag ik niet eens van mijn behandelend arts, mijn behandelend psycholoog en behandelend psychiater. O! En van de de bedrijfsarts ook niet.
En weet je wat nou zo gek is? Dat er mensen zijn die denken dat ik wel onder een dekentje zou moeten zitten huilen. De hele dag. En het liefst plaats ik daar dan ook nog sombere, donkere foto's van. En o wee, als ik durf te lachen op een foto.
Wat je op de foto's niet ziet is de strijd die erachter gezeten heeft om mijn jas aan te doen. Wat voor strijd er achter gezeten heeft om de juiste schoenen aan te trekken. De strijd die erachter gezeten heeft om er uit te zien alsof je niet net vijf uur knock out hebt liggen slapen, omdat je de dag ervoor boodschappen hebt gedaan samen met je man en je dus eigenlijk helemaal uitgeput bent. En zo kan ik nog wel even door gaan.
Zouden we elkaar eigenlijk niet moeten steunen? Is het leven normaal gesproken al niet zwaar genoeg af en toe? Zouden we niet in gesprek moeten gaan met elkaar als we de stappen van de ander niet begrijpen?
In plaats van elkaar af te branden, is het niet veel mooier om iemand te laten weten dat je aan hem of haar denkt? Dat je het niet begrijpt, maar dat je aan diegene denkt?
Een open en eerlijke vraag aan jullie allemaal: durf jezelf te laten zien, durf te vragen, durf je nek uit te steken, durf te zeggen dat je het even niet weet. Maar spreek geen dingen uit over anderen, als je totaal geen idee hebt hoe het met de ander gaat, als je niet de moeite genomen hebt om uit te vinden hoe het echt zit.
Namens mij en vele onzichtbare zieken; alvast vriendelijk bedankt ☺️"
En dat je toch besluit hetgeen te doen dat je van plan was en dat je denkt "kom maar op met je commentaar, ik lust je rauw" ?
Niet? Ik wel. En laatst kreeg ik dat commentaar. En er was weinig lusten aan, kan ik wel zeggen. Ik werd erdoor overspoelt van emoties. Ik was geloof ik van alles nog het meest 'boos', maar ook intens teleurgesteld en verdrietig. En heftig in paniek, overstuur. Maar vooral heel, heel boos. Zó boos dat ik iets gedaan heb dat ik nog nooit gedaan heb. Namelijk mijn stem verheffen in een gesprek en boos weg lopen. Nadat ik nog wel even gemeld had dat ik trots was op mezelf, omdat boos weg lopen niet 'perfect' is en dat het dus heel knap was van mij dat ik dat deed.
Eenmaal weer in de auto moest ik mijn best doen om uit de paniekaanval te komen. Ik wist dat als ik zelf zou proberen het op te lossen ik er de hele dag mee zou rondlopen, dus belde ik mijn schoonouders, of ik even langs kon komen. Mijn schoonmoeder moest haar best doen om erachter te komen wie ze aan de lijn had. Pas toen ze 'boos' werd kon ik wat bedaren (mijn EHBO instructeur noemde hyperventilatie eens een 'zieligheidskwaaltje'. Niet uit disrespect, maar om aan te geven dat je een duidelijke actie nodig had om er weer uit te komen. Een klap in je gezicht kan ook, maar verbaal 'boos' worden werkt ook -en beetje-).
Eenmaal bij mijn schoonouders heb ik mijn verhaal gedaan (hortend en stotend) en na enige tijd was ik ook inderdaad trots op mezelf omdat ik voor mezelf was op gekomen. Het was niet fijn en het was niet leuk , maar ik ben wel voor mezelf op gekomen. En dat is goed!
Naar aanleiding van dit voorval plaatste ik een stukje tekst (openbaar) op Facebook. Ik moest het kwijt, ik wilde dit delen. En ik wilde het 'openbaar' delen, zodat het ook doorgedeeld kon worden.
Dat is ook gebeurd inmiddels. Ik heb hiermee dus niet alleen mezelf geholpen, maar ook nog eens de 'pijn' van anderen onder woorden gebracht.
En -dat was niet mijn uitgangspunt, maar wel mooi meegenomen- ik heb hiermee heel veel lieve en mooie reacties mogen ontvangen.
Dit plaatste ik op Facebook:
"Heel veel van jullie weten inmiddels dat ik al een hele tijd thuis ben. Een heel aantal weten dat ook niet, en dat is oké, ik heb het immers ook niet van de daken geschreeuwd.
In tegenstelling zelfs; ik heb gewoon foto's geplaatst van gezellige uitjes met mijn gezin. Ik heb foto's geplaatst van fijne wandelingen in het bos met onze hond. Ik heb gekeken naar de optredens van mijn kinderen tijdens carnaval. Verkleed nog wel!
Iemand die ziek thuis is, is toch ziek? Die moet toch de hele dag liggen huilen onder een dekentje? Alle gordijnen dicht, lege pizza dozen in een hoek...
Nou, laat ik jullie eens wat vertellen: nee, dat moet niet. Dat mag ik niet eens van mijn behandelend arts, mijn behandelend psycholoog en behandelend psychiater. O! En van de de bedrijfsarts ook niet.
En weet je wat nou zo gek is? Dat er mensen zijn die denken dat ik wel onder een dekentje zou moeten zitten huilen. De hele dag. En het liefst plaats ik daar dan ook nog sombere, donkere foto's van. En o wee, als ik durf te lachen op een foto.
Wat je op de foto's niet ziet is de strijd die erachter gezeten heeft om mijn jas aan te doen. Wat voor strijd er achter gezeten heeft om de juiste schoenen aan te trekken. De strijd die erachter gezeten heeft om er uit te zien alsof je niet net vijf uur knock out hebt liggen slapen, omdat je de dag ervoor boodschappen hebt gedaan samen met je man en je dus eigenlijk helemaal uitgeput bent. En zo kan ik nog wel even door gaan.
Zouden we elkaar eigenlijk niet moeten steunen? Is het leven normaal gesproken al niet zwaar genoeg af en toe? Zouden we niet in gesprek moeten gaan met elkaar als we de stappen van de ander niet begrijpen?
In plaats van elkaar af te branden, is het niet veel mooier om iemand te laten weten dat je aan hem of haar denkt? Dat je het niet begrijpt, maar dat je aan diegene denkt?
Een open en eerlijke vraag aan jullie allemaal: durf jezelf te laten zien, durf te vragen, durf je nek uit te steken, durf te zeggen dat je het even niet weet. Maar spreek geen dingen uit over anderen, als je totaal geen idee hebt hoe het met de ander gaat, als je niet de moeite genomen hebt om uit te vinden hoe het echt zit.
Namens mij en vele onzichtbare zieken; alvast vriendelijk bedankt ☺️"
Abonneren op:
Posts (Atom)