Troost gevende gedachte.

* Deze blog gaat over de dood. De dood is een gevoelig onderwerp en heel persoonlijk. Wat ik hier schrijf is mijn kijk op de dood. Ik hoop dat ik niemand met deze blog voor het hoofd stoot. Dit is namelijk echt niet mijn bedoeling. *

We gaan allemaal een keer dood. Daarmee vertel ik je niets nieuws hoop ik. En de meesten van ons kijken daar niet naar uit. De dood van mensen die dicht bij hen staan is nog erger en wordt nog meer gevreesd vaak, omdat jíj degene bent die achter blijft.

Ik kon me al kind al heel druk maken over het idee dat we allemaal dood zouden gaan. Ik Kon mezelf in slaap huilen bij het idee mijn opa’s en oma te moeten verliezen, mijn ouders en later mijn vriend en zo verder.

Nog steeds is het een onderwerp waar ik niet graag over praat. Ik doe het echter wel steeds vaker. Gewoon omdat het je gaat over komen. Het gaat mij overkomen, het gaat mijn naasten overkomen, het gaat mijn kinderen overkomen. 

Een aantal jaar geleden ben ik wel anders tegen de dood aan gaan kijken. Dat kwam door een conference van een cabaretier, ik weet helaas niet meer wie. Ik weet ook niet meer precies hoe hij het bracht, maar het kwam erop neer, dat hij het zo zag, dat we allemaal een houdbaarheidsdatum hebben. Bij de één ligt die ver in de toekomst, bij de ander misschien heel dichtbij. Het is maar goed dat we die datum niet weten. Je verdient geen jaren erbij door goed gedrag, of aftrek als je in het criminele circuit hebt gezeten. Je wordt geboren met díe houdbaarheidsdatum. 

Er is niets gezegd over hoe je zult sterven, maar kom je niet onder de bus, dan stik je wel in je melk. ‘Gewoon’ omdat het jouw datum is. 

En misschien ben ik een hele rare, maar ik vind dit dus een geruststellende gedachte. Natuurlijk zijn er mensen die veel en veel te vroeg gaan, zijn er kinderen die sterven voordat hun ouders ze hebben kunnen leren kennen en verliefde stellen die al veel te snel uit elkaar gerukt worden. Ik hoop ook van ganser harte dat mijn houdbaarheidsdatum en die van ieder die ik liefheb, ver, ver in de toekomst ligt, maar mocht het voor mij de tijd zijn, mocht mijn datum aangebroken zijn, dan is het voor mij een geruststellende gedachte dat het niet mijn fout is dat ik ga. Ik kan het niet goed onder woorden brengen merk ik, en ik hoop echt dat ik niemand voor het hoofd stoot. Dat is juíst niet mijn bedoeling! Ik zoek heel hard naar de woorden die de cabaretier ervoor gebruikte. Zijn woorden klonken geruststellend en logisch. Zó logisch dat ze mij al vanaf de tijd dat ik ze hoorde rust geven. 

Nogmaals, ik wil echt nog langer niet gaan, maar áls ik ga…. dan is het blijkbaar tijd. Dan is mijn houdbaarheidsdatum verstreken. 

Mocht iemand het herkennen en weten over welke conference ik het heb, of over welke cabaretier, dan zou ik het heel graag willen weten. Ik ben een kei in Googelen (heb er zelfs ooit een prijs mee gewonnen), maar ik zoek hier al tijden naar, maar vind nog altijd niets.   

Op weg naar 'weer door'

Vandaag ben ik weer bij de psychologe (ik zal haar Roos noemen) geweest.
Het is een vriendelijke jonge vrouw. Ze stelt wel de standaard-psychologen-vragen, maar dan zodanig dat het niet opvalt.

Het leuke is dat ik zelf, jaren geleden in mijn opleiding, een kleine inkijk in de menselijke psyche gehad heb. Bijvoorbeeld over houding en spiegelen. Best grappig om mijn eigen gedrag te bemerken bij sommige vragen. Hóp! Daar gaan die armen en benen over elkaar heen. Meer gesloten kun je niet zitten. Waarom voel ik me aangevallen bij deze vraag?
Beetje vermoeiend ook wel, want ondertussen wil je natuurlijk ook nog een fatsoenlijk antwoord formuleren.

Dat valt trouwens niet altijd mee, dat 'fatsoenlijke antwoord'. Het overkomt me regelmatig dat ik een vraag gesteld krijg en het antwoord als een flits  aan voel komen, maar voordat de woorden zich kunnen vormen ben ik onbedaarlijk aan het huilen... Het antwoord galmt dan in mijn hoofd, maar het kan er niet uit op dat moment.

Niet alleen het antwoord galmt op zulke momenten door mijn hoofd. Ik zie mezelf op zo'n moment zitten, alsof ik naast mezelf sta. Ik zie dat Roos naar me zit te kijken en heel geduldig afwacht tot ik weer klaar ben. Ik voel de tranen over m'n wangen gaan en merk dat m'n neus begint te stromen. Yikes! Snel iets aan doen. Ik zie de klok en bedenk hoe lang ik er al ben en hoe lang ik nog heb voordat Roos opstaat om een nieuwe afspraak te maken. Ik voel mezelf de zakdoek naar m'n gezicht brengen en m'n neus afpoetsen. Ik denk na over hoe stom het eruit moet zien dat ik begin met een zin en dan nog vóórdat er een geluid uit mijn mond komt onbedaarlijk zit te huilen.
Heel. Erg. Vervelend.

Maar dat zijn wel de beste gesprekken. Omdat ik die huilbuien niet fake. Het antwoord dat op dat moment bij me opkomt is echt. Het gevoel dat daar voor mij bij hoort is echt. Die tranen zijn echt, de onmacht is echt. En dus zitten we op het juiste pad. Zijn we de juiste gevoelens en gedachten aan het aanpakken.

Als het huilen gestopt is stelt Roos heel vriendelijk dezelfde vraag nog eens. Of ze vraagt waarom deze vraag me zo raakte. Van nature wil je dan iets onbenulligs bedenken en een sociaal wenselijk antwoord geven, of iets verontschuldigends mompelen en eroverheen proberen te praten.
Maar ja, daar kom ik geen steek verder mee. Dus begint die huilbui weer opnieuw, omdat ik een poging doe om de beelden en flitsen tot een begrijpelijk antwoord om te vormen.

Vandaag was het eigenlijk een 'slechte dag'; ik heb weinig gehuild. Wel heb ik een opdracht gekregen. Elke dag 'moet' ik een gebeurtenis omschrijven. Gebeurtenis, gedachten, gevoel, gedaan.

Ik moet een gebeurtenis van die dag voor me nemen. Het liefst eentje waar iets in zit waar ik aan moet werken natuurlijk. Wat is er gebeurd, wat waren mijn gedachten daarbij, welk gevoel gaf die situatie mij en als laatste de vraag wat ik gedaan heb in/met die situatie.

Oja.., en wandelen. Elke dag schrijven en elke dag wandelen. Het klinkt als heel haalbaar. Toch zijn er dagen dat ik er niet aan toe kom. Onvoorstelbaar, als je weet dat ik de hele dag thuis ben.
Ik ga er voor. Op weg naar 'weer door'.